CVDR108026_1Erfgoedverordening 2011 Stichtse VechtnlregelingStichtse Vecht2011-07-21Stichtse VechtNieuwsblad voor Vecht-, Amstel- en Rijnstreek, 30 juni 2011Erfgoedverordening 2011 gemeente Stichtse VechtGemeentewet, art. 149Monumentenwet 1988, art. 12Monumentenwet 1988, art. 15Monumentenwet 1988, art. 38Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, art. 2.1Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, art. 2.2gemeenteraadvolkshuisvesting en woningbouw2011-05-31De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2011-07-012022-07-08nieuwe regelingSV22Geen.Deze regeling vervangt de Erfgoedverordening2010 gemeente Loenen, vastgesteld 29 juni 2010, de Erfgoedverordening 2010 gemeente Breukelen, vastgesteld 28 juni 2010 en de Erfgoedverordening gemeente Maarssen 2010, vastgesteld 21 juni 2010.Erfgoedverordening 2011 Stichtse VechtDe raad van de gemeente Stichtse Vecht;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 19 april 2011;gelet op artikel 149 van de Gemeentewet, de artikelen 12, 15 en 38 van de
Monumentenwet 1988 en de artikelen 2.1 en 2.1. van de Wet algemeen
bepalingen omgevingsrecht;gehoord de werksessie d.d. 17 mei 2011;b e s l u i t :vast te stellen de:ERFGOEDVERORDENING 2011 STICHTSE VECHTDeze verordening verstaat onder:
Archeologisch
verwachtingsgebied: gebied,
aangegeven op de archeologische verwachtingenkaart, waarvan is
aangegeven dat in bepaalde mate archeologische vondsten of
sporen te verwachten zijn;
Bebouwde kom: de
bebouwde kom zoals deze krachtens de Wegenverkeerswet 1994 is
vastgesteld;
Beschermd
monument: beschermd monument als
bedoeld in artikel 1,1, eerste lid, van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht;
Bevoegd gezag:
bestuursorgaan als bedoeld in artikel 1.1 van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht;
Bouwhistorisch
onderzoek: in schriftelijke
rapportage vastgelegd onderzoek naar de bouwgeschiedenis en de
bouwhistorische kwaliteit van een monument;
Het college: het
college van burgemeester en wethouders van de gemeente Stichtse
Vecht.
Gemeentelijke Archeologische
beleidsadvieskaart:
topografische kaart van het gemeentelijke grondgebied of delen
van het grondgebied, waarop archeologische monumenten en
archeologische verwachtingsgebieden zijn aangegeven en waarbij
per gebied is aangegeven onder welke voorwaarden archeologisch
onderzoek moet worden uitgevoerd.
Gemeentelijke archeologische
verwachtingenkaart:
topografische kaart van het gemeentelijke grondgebied of delen
van het grondgebied, waarop archeologische monumenten en
archeologische verwachtingsgebieden zijn aangegeven;
Gemeentelijk
monument:
een overeenkomstig deze verordening als beschermd gemeentelijk
monument aangewezen:
zaak, die van algemeen belang is wegens zijn schoonheid,
betekenis voor de wetenschap of cultuurhistorische
waarde;
terrein dat van algemeen belang is wegens een daar
aanwezige zaak bedoeld onder 1;
Gemeentelijke
monumentenlijst: de lijst
waarop zijn geregistreerd de overeenkomstig deze verordening als
gemeentelijk monument aangewezen zaken of terreinen bedoeld in
onderdeel i;
Landelijke Indicatieve Kaart van
Archeologische Waarden:
landelijke kaart met een schaal van 1:50.000, die op basis van
geomorfologische gegevens, de kans weergeeft op de aanwezigheid
van archeologische vindplaatsen, waarbij onderscheid wordt
gemaakt in hoge, middelhoge, lage en zeer lage trefkans:
Monumentencommissie:
de op basis van art.15 Monumentenwet 1988 ingestelde commissie
met als taak het college op verzoek of uit eigen beweging te
adviseren over de toepassing van de Monumentenwet 1988, de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht, de verordening en het
monumentenbeleid;
Plan van aanpak:
plan dat weergeeft hoe een archeologische uitvoerder de vragen
zoals omschreven in het programma van eisen denkt te gaan
beantwoorden;
Programma van
eisen:
programma dat door het college wordt vastgesteld en waarmee
kaders worden gesteld voor het ontwerp en de uitvoering van
archeologisch onderzoek.
Provinciale Archeologische
Monumentenkaart: topografische
kaart van (delen van) het provinciale grondgebied, waarop
archeologische monumenten en archeologische gebieden zijn
aangegeven;
Stads- en
dorpsgezichten: door Rijk of door
gemeente aangewezen groepen van onroerende zaken die van
algemeen belang zijn wegens hun schoonheid, hun onderlinge
ruimtelijke of structurele samenhang dan wel hun
wetenschappelijke of cultuurhistorische waarde en in welke
groepen zich één of meer monumenten bevinden.
Vergunning:een
omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, of
artikel 2.2 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht;
Wabo: Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht;
Bij de toepassing van deze verordening wordt rekening gehouden met het
gebruik van het monument.
Het college kan, al dan niet op aanvraag van een belanghebbende,
een monument aanwijzen als gemeentelijk monument.
Voordat het college over de aanwijzing een besluit neemt, vraagt
het college advies aan de monumentencommissie. In gevallen van,
naar het oordeel van het college, spoedeisendheid kan een
adviesverzoek aan de monumentencommissie achterwege
blijven.
Voordat het college een monument met een religieuze bestemming
dat uitsluitend of in overwegend deel wordt gebruikt voor de
uitoefening van de eredienst, als gemeentelijk monument
aanwijst, voert hij overleg met de eigenaar.
De aanwijzing kan geen monument betreffen dat is aangewezen op
grond van artikel 3 van de Monumentenwet 1988 of dat is
aangewezen op grond van de monumentenverordening van de
provincie Utrecht.
Met ingang van de datum waarop de eigenaar van een monument de
kennisgeving van het voornemen tot aanwijzing als beschermd gemeentelijk
monument ontvangt tot het moment dat de aanwijzing en registratie als
bedoeld in artikel 7 plaatsvindt, dan wel vaststaat dat het monument
niet wordt geregistreerd, zijn de artikelen 10 tot en met 14 van
overeenkomstige toepassing.
De monumentencommissie adviseert schriftelijk binnen twee weken
na ontvangst van het verzoek van het college.
Het college beslist binnen vier weken na ontvangst van het
advies van de monumentencommissie, maar in ieder geval binnen
zes weken na de adviesaanvraag.
De aanwijzing als bedoeld in artikel 3, eerste lid, van deze verordening
wordt meegedeeld aan degenen die als zakelijk gerechtigden in de
kadastrale legger bekend staan.
Het college registreert het gemeentelijke monument op de
gemeentelijke monumentenlijst.
De gemeentelijke monumentenlijst bevat de plaatselijke
aanduiding, de datum van de aanwijzing, de kadastrale
aanduiding, de tenaamstelling en een beschrijving van het
gemeentelijke monument.
Het college kan al dan niet op aanvraag van een belanghebbende
de aanwijzing wijzigen.
Artikel 3, tweede en derde lid, alsmede artikel 4, 5 en 6 zijn
van overeenkomstige toepassing op het wijzigingsbesluit.
Indien de wijziging naar het oordeel van het college van
ondergeschikte betekenis is, blijft overeenkomstige toepassing,
als bedoeld in lid 2, achterwege.
De inhoud en de datum van de wijziging worden op de
gemeentelijke monumentenlijst aangetekend.
Van het besluit tot wijziging van de aanwijzing wordt een
afschrift aan de monumentencommissie gezonden.
Het college kan een aanwijzing intrekken.
Indien het college de aanwijzing intrekt, zijn artikel 3, tweede
lid, en artikelen 5 van overeenkomstige toepassing.
De aanwijzing wordt geacht ingetrokken te zijn, indien
toepassing wordt gegeven aan artikel 3 van de Monumentenwet 1988
of aan de provinciale erfgoedverordening van de provincie
Utrecht.
De intrekking wordt op de gemeentelijke monumentenlijst
geregistreerd.
Van het besluit tot intrekken van de aanwijzing wordt een
afschrift aan de monumentencommissie gezonden.
Het is verboden een gemeentelijk monument, als bedoeld in
artikel 1, onder i, sub 1, te beschadigen of te vernielen.
Het is verboden zonder vergunning van het bevoegd gezag:
een gemeentelijk monument, als bedoeld in artikel 1, onder i,
sub 1, af te breken, te verstoren, te verplaatsen of in enig
opzicht te wijzigen;
een gemeentelijk monument, als bedoeld in artikel 1, onder i,
sub 1, te herstellen, te gebruiken of te laten gebruiken op een
dusdanige wijze, dat het wordt ontsierd of in gevaar
gebracht.
Het verbod en de vergunningplicht, als bedoeld in het tweede
lid, gelden niet indien het college nadere regels stelt met
betrekking tot de wijze waarop werkzaamheden dienen te worden
uitgevoerd.
Het bevoegd gezag verleent, met betrekking tot een
monument met een religieuze bestemming, geen vergunning als
bedoeld in het tweede lid, dan in overeenstemming met de
eigenaar indien en voor zover het een vergunning betreft,
waarbij wezenlijke belangen van de godsdienstuitoefening in het
monument in het geding zijn.
Een aanvraag als bedoeld in artikel 4.2. Besluit omgevingsrecht
voor een vergunning als bedoeld in artikel 10 en de daarbij te
overleggen gegevens en bescheiden worden bijvoorkeur digitaal
ingediend middels het omgevingsloket. Aanvragen op papier moeten
minimaal in viervoud worden ingediend.
Het college kan ten behoeve van de beoordeling van de aanvraag
bepalen dat bouwhistorisch of archeologisch onderzoek moet
worden verricht.
Het bevoegd gezag zendt onmiddellijk een afschrift van de
ontvankelijke aanvraag om vergunning voor een gemeentelijk
monument aan de monumentencommissie voor advies.
Binnen vier weken na de datum van verzending van het afschrift
brengt de monumentencommissie schriftelijk advies uit aan het
bevoegd gezag.
Bij overschrijding van de in lid 2 genoemde termijn, neemt het
college een besluit.
Het college kan in het belang van de monumentenzorg aan de
vergunning voorschriften verbinden betreffende de uitvoering en
de materiaaltoepassing.
De vergunning kan slechts worden verleend indien het belang van de
monumentenzorg zich daartegen niet verzet. Bij de beslissing houdt het
bevoegd gezag rekening met het gebruik van het monument.
De vergunning kan door het bevoegd gezag worden ingetrokken
indien:
blijkt dat de vergunning ten gevolge van een onjuiste of
onvolledige opgave is verleend;
blijkt dat de vergunninghouder niet heeft voldaan aan de
of een voorwaarde of voorschrift van de vergunning;
de omstandigheden aan de kant van de vergunninghouder
zich zodanig hebben gewijzigd, dat het belang van het
monument zwaarder dient te wegen;
niet binnen 52 weken na verzending van de vergunning
gebruik wordt gemaakt.
Van het besluit tot intrekking van een vergunning wordt een
afschrift aan de monumentencommissie gezonden.
Het bevoegd gezag zendt onmiddellijk een afschrift van de
ontvankelijke aanvraag om vergunning voor een beschermd monument
aan de monumentencommissie.
De monumentencommissie adviseert schriftelijk over de aanvraag
binnen acht weken na de datum van verzending van het
afschrift.
Bij overschrijding van de in het tweede lid genoemde termijn,
neemt het college een besluit.
Het college kan voorschrijven dat de aanvrager van een
vergunning als bedoeld in het tweede lid nader onderzoek moet
verrichten, zoals een bouwhistorisch of archeologisch
onderzoek.
Het college is verplicht de Rijksdienst voor het Cultureel
Erfgoed om advies te vragen in die gevallen welke bij wet of in
een ministeriële regeling zijn vastgelegd.
In de gevallen, bedoeld in het vijfde lid, adviseert de
Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed Schriftelijk over de
aanvraag binnen twee maanden na de datum van verzending van het
afschrift. Indien gedeputeerde staten advies uitbrengen, gebeurt
dat schriftelijk binnen twee maanden na de datum van het
afschrift.
16.De aanwijzing1.Het college kan een stads- of dorpsgezicht aanwijzen als beschermd
gemeentelijk stads- of dorpsgezicht.2.Voordat het college over de aanwijzing een besluit neemt, vraagt het
advies aan de Monumentencommissie. 3.Het college brengt de raad in kennis van het besluit over de
aanwijzing van een gemeentelijk stads- of dorpsgezicht.4.De aanwijzing kan geen stads- of dorpsgezicht betreffen dat is
aangewezen op grond van artikel 35 van de Monumentenwet 1988.5.De Monumentencommissie adviseert schriftelijk binnen acht weken na
ontvangst van het verzoek van het college.6.Het college beslist binnen twaalf weken na ontvangst van het advies
van de Monumentencommissie maar in elk geval binnen twintig weken na
de adviesaanvraag.7.Het college van burgemeester en wethouders registreert het
beschermde gemeentelijke stads- of dorpsgezicht op de lijst van
beschermde gemeentelijke stads- en dorpsgezichten.8.De lijst van beschermde gemeentelijke stads- en dorpsgezichten bevat
de plaatselijke aanduiding, de datum van aanwijzing, de
gebiedsaanwijzing van het beschermde stads- of dorpsgezicht en een
beschrijving van de daarin vervatte cultuurhistorische waarden.
17.De wijziging en intrekking van de aanwijzingDe artikelen 8 en 9 zijn van overeenkomstige toepassing, met dien
verstande dat aan artikel 9, tweede lid, nog wordt toegevoegd artikel 35
van de Monumentenwet 1988.18.Beschermend bestemmingsplan1.De Gemeenteraad stelt, ter bescherming van een beschermd stads- of
dorpsgezicht een bestemmingsplan vast als bedoeld in de Wet op de
ruimtelijke ordening.2.Bij een besluit tot aanwijzing van een beschermd stads- of
dorpsgezicht wordt door het college bepaald in hoeverre geldende
bestemmingsplannen als beschermend plan in de zin van het eerste lid
kunnen worden aangemerkt.3.Alvorens burgemeester en wethouders de gemeenteraad ter zake een
voorstel doen, wordt de Monumentencommissie gehoord.4.De Monumentencommissie adviseert binnen veertien weken na ontvangst
van het verzoek van het college van burgemeester en wethouders.19.Vergunning1.Het is verboden bouwwerken die gelegen zijn in een beschermd
gemeentelijk stads- of dorpsgezicht te beschadigen of te
vernielen.2.Het is verboden zonder vergunning van het college of in strijd met
bij zodanige vergunning gestelde voorschriften:a.bouwwerken af te breken, te verstoren, te plaatsen, te verplaatsen
of in enig opzicht te wijzigen;b.bouwwerken te herstellen, te gebruiken of te laten gebruiken op een
dusdanige wijze, waardoor het stads- of dorpsgezicht wordt ontsierd
of in gevaar gebracht.c.onroerende zaken, geen bouwwerken zijnde, hieronder begrepen
straten, wegen, pleinen, wateren, bomen, erfafscheidingen -niet
zijnde een bouwwerk- en straatmeubilair te wijzigen.3.Het verbod en de vergunningplicht, als bedoeld in het tweede lid,
gelden niet indien het college nadere regels stelt met betrekking
tot de wijze waarop werkzaamheden dienen te worden uitgevoerd.4.Vergunning kan, ingeval van afbraak als bedoeld in het tweede lid,
worden geweigerd indien een vergunning kan worden verleend voor een
in plaats van het te slopen bouwwerk nieuw op te richten bouwwerk,
maar deze nog niet is aangevraagd.5.Vergunning kan, ingeval van afbraak als bedoeld in het tweede lid,
worden aangehouden indien de vergunning voor een in plaats van het
te slopen bouwwerk nieuw op te richten bouwwerk is aangevraagd, maar
op die aanvraag nog niet is beslist. De aanhouding duurt totdat
onherroepelijk op die aanvraag is beslist.6.Aan de vergunning kan, ingeval van afbraak als bedoeld in het tweede
lid, voorwaarden met betrekking tot bouwhistorisch of archeologisch
onderzoek worden verbonden.7.Op het verlenen van een vergunning in een beschermd stads- en
dorpsgezicht zijn de artikelen 11 tot en met 14 van overeenkomstige
toepassing.6.Instandhouding van archeologische terreinen20.Instandhoudingbepaling1.Het is verboden om in een archeologisch monument, bedoeld in artikel
1, onder i, sub 2 of een archeologisch verwachtingsgebied, bedoeld
in artikel 1, onder a, de bodem dieper dan 30 cm onder de
oppervlakte te verstoren.2.Het verbod in lid 1 is niet van toepassing indien;
het een verstoring betreft van een archeologisch monument of
archeologisch verwachtingsgebied wat kleiner is als de
grenswaarde als aangegeven op de gemeentelijke
Archeologische Beleidsadvieskaart
in het geldend bestemmingsplan bepalingen zijn opgenomen
omtrent archeologische monumentenzorg.
Sprake is van een activiteit als bedoeld in artikel 2.12,
eerste en tweede lid, van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht en hierin voorschriften zijn opgenomen
omtrent archeologische monumentenzorg.
het college nadere regels stelt met betrekking tot de
uitvoering van werkzaamheden die leiden tot een verstoring
van een archeologisch monument of archeologisch
verwachtingsgebied als aangegeven op gemeentelijke
archeologische waardenkaart of de gemeentelijke
beleidsadvieskaart;
een rapport is overlegd waarin de archeologische waarde van
het te verstoren terrein naar het oordeel van het bevoegd
gezag in voldoende mate is vastgesteld en waaruit blijkt
dat:
·het behoud van de archeologische waarden in voldoende mate kan
worden geborgd; of·de archeologische waarden door de verstoring niet onevenredig worden
geschaad; of·in het geheel geen archeologische waarden aanwezig zijn.21.Opgravingen en begeleiding1.Indien binnen het grondgebied van de gemeente Stichtse Vecht
onderzoek wordt uitgevoerd in het kader van het doen van opgravingen
in de zin van artikel 1, sub h, van de Monumentenwet 1988, dient,
onverminderd de overige bepalingen van deze wet:a.het college een programma van eisen vast te stellen als bedoeld in
artikel 1 onder n, waarbij nadere regels worden gesteld ten aanzien
van het onderzoek.b.de verstoorder, voorafgaande aan het onderzoek, een plan van aanpak
als bedoeld in artikel 1 onder m van deze verordening ter
goedkeuring aan het bevoegd gezag te overleggen.2.In de nadere regels neemt het college bepalingen op met betrekking
tot het toezicht op de feitelijke uitvoering van het plan van
aanpak. Tijdens het onderzoek dienen aanwijzingen van het college in
acht te worden genomen.3.Om te kunnen beoordelen of het plan van aanpak aan het programma van
eisen en eventuele nadere regels voldoet, vraagt het bevoegd gezag
advies aan een deskundige, zoals omschreven in de Wet op de
Archeologische monumentenzorg.22.ProcedureDe bepalingen uit de artikelen 11, 12, 13 en 14 zijn van overeenkomstige
toepassing op de bepalingen uit artikel 20, tweede lid, onder e, en
artikel 21, eerste lid, onder b.Indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende schade lijdt of zal
lijden, die redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste behoort
te blijven, kent het bevoegd gezag hem op zijn aanvraag een naar
billijkheid te bepalen tegemoetkoming toe, indien de schade in relatie
staat tot:
de weigering van het bevoegd gezag een vergunning als bedoeld in
artikel 10 te verlenen;
de voorschriften door het bevoegd gezag verbonden aan een
vergunning als bedoeld in artikel 10;
de door het college nader te stellen regels als bedoeld in
artikel 10, derde lid;
de door het college nader te stellen regels als bedoeld in
artikel 20, tweede lid, onder d;
een aanwijzing als bedoeld in artikel 21, tweede lid, tweede
volzin.
Degene, die handelt in strijd met het tweede lid van artikel 10 en
artikel 20 met uitzondering van het bepaalde in het tweede lid, onder e,
van deze verordening, wordt gestraft met een geldboete van de tweede
categorie of een hechtenis van ten hoogste drie maanden.
Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens deze verordening zijn belast de door het college als
zodanig aangewezen toezichthouders.
Voorts zijn met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij
of krachtens deze verordening belast de bij besluit van het
college dan wel de burgemeester aan te wijzen personen.
De Erfgoedverordening gemeente Loenen 2010 vastgesteld 29 juni 2010, de
Erfgoedverordening gemeente Breukelen 2010 vastgesteld 28 juni 2010 en
de Erfgoedverordening gemeente Maarssen 2010 vastgesteld 21 juni 2010,
worden met de inwerkingtreding van deze verordening ingetrokken.
De op grond van artikel 26 ingetrokken Erfgoedverordeningen van
de gemeenten Loenen, Maarssen en Breukelen aangewezen en
geregistreerde gemeentelijke monumenten, worden geacht
aangewezen en geregistreerd te zijn overeenkomstig de bepalingen
van deze verordening.
Aanvragen om vergunning die zijn ingediend vóór de
inwerkingtreding van deze verordening worden afgehandeld met
inachtneming van de in artikel 26 ingetrokken verordening.
Deze verordening treedt in werking op de eerste dag na de datum van
bekendmaking. Deze verordening wordt aangehaald als Erfgoedverordening 2011 Gemeente
Stichtse Vecht.Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van 31 mei 2011.De griffier (wnd.), De voorzitter,Gelet op het project Deregulering VNG-modelverordeningen en de verplichtingen
die voortvloeien uit de Wet op de archeologische monumentenzorg van september
2007, alsmede de feitelijke samenhang tussen monumenten en archeologie, is de
model Erfgoedverordening in 2008 aangevuld met een archeologisch deel en heeft
een vereenvoudiging van de model Erfgoedverordening in het kader van
deregulering plaatsgevonden. De huidige wijziging van de model
Erfgoedverordening houdt verband met de inwerkingtreding van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht (hierna te noemen: Wabo), de Invoeringswet algemene
bepalingen omgevingsrecht (hierna te noemen: Invoeringswet Wabo), het Besluit
omgevingsrecht (hierna te noemen: Bor) en de Ministeriële Regeling
omgevingsrecht (hierna te noemen: Mor) per vermoedelijk 1 juli 2010.Wet algemene bepalingen omgevingsrechtDe Wabo regelt de omgevingsvergunning die in de plaats komt van een reeks
vergunningen, ontheffingen of toestemmingen voor het realiseren van een fysiek
project. De meest bekende daarvan zijn:
de bouwvergunning;
de aanlegvergunning;
de sloopvergunning;
de monumentenvergunning;
de milieuvergunning;
de kapvergunning.
De Wabo beoogt tegemoet te komen aan het belang van een snelle dienstverlening.
Het bevorderen van de tijdige besluitvorming vormt hiervan een onderdeel.Eén aanvraag; één bevoegd gezag; één loketDe centrale gedachte bij de ontwikkeling van de Wabo is de “één loket gedachte”.
Dit houdt in dat de aanvrager vanaf een nader te bepalen moment in 2010 één
omgevingsvergunning hoeft aan te vragen voor zijn project. De aanvrager geeft
aan op welke activiteiten (bouw, aanleg, sloop enz.) zijn aanvraag betrekking
heeft. Voor de erfgoedverordening betekent dit dat bijvoorbeeld de
omgevingsvergunning voor het bouwen en de omgevingsvergunning voor monumenten in
één verzoek worden aangevraagd. De omgevingsvergunning wordt vervolgens door één bevoegd gezag beoordeeld en
doorloopt één procedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van
rechtsbescherming. Bevoegd gezagHet bevoegd gezag is in de meeste gevallen het College van burgemeester en
wethouders van de gemeente waar het project zal worden verricht. Het bevoegd
gezag is integraal verantwoordelijk voor het te nemen besluit en is tevens
belast met de bestuursrechtelijke handhaving. In het Bor worden een aantal uitzonderingen op deze hoofdregel gemaakt. Een
minister dan wel het College van gedeputeerde staten wordt in deze gevallen als
het bevoegde gezag aangewezen. Deze gevallen zijn aangegeven in artikel 3.3 van
de Wabo. Gedeputeerde staten van de provincie is bevoegd gezag indien het gaat
om de meer complexere categorieën inrichtingen. Deze zijn specifiek in bijlage I
van de Bor omschreven.Toestemmingsstelsels Er bestaan verschillende methoden om de toestemmingstelsels (= vergunning en
ontheffing) te integreren in de omgevingsvergunning. De toestemmingstelsels die
altijd zien op plaatsgebonden activiteiten zijn volledig in de Wabo
geïntegreerd; de bestaande toestemmingstelsels in de betreffende wetten of
verordeningen vervallen. Het gaat om een procedurele integratie van de
verschillende toestemmingstelsels. De inhoudelijke beoordeling vindt
gecoördineerd plaats. Dit betekent dat de verschillende toetsingskaders niet
zijn geïntegreerd. Het toetsingskader van de Wabo bestaat derhalve uit een
optelling van de afzonderlijke toetsingskaders. Deze verschillende
toetsingskaders wegen allen even zwaar. De procedureIn de Wabo is onderscheid gemaakt tussen de reguliere voorbereidingsprocedure en
de uitgebreide voorbereidingsprocedure. Slechts op een enkel punt is voor deze
beide procedures afgeweken van de reguliere- en de uitgebreide openbare
voorbereidingsprocedure van de Awb. Wanneer voor een project meerdere toestemmingen uit de Wabo nodig zijn wordt
door de aanvrager één aanvraag voor een omgevingsvergunning ingediend. De
aanvrager kan er echter ook voor kiezen zijn project op te delen in
deelprojecten en voor elk van die deelprojecten een afzonderlijke
omgevingsvergunning aan te vragen. Het moet gaan om een onderdeel van het
project dat fysiek te scheiden is van de andere onderdelen van het totale
project. Ook wel de zogenaamde “onlosmakelijke verbondenheid”. Het criterium van
de onlosmakelijkheid is neergelegd in artikel 2.7 Wabo. Van
onlosmakelijke samenhang is sprake als de activiteiten zien op dezelfde
handeling. Het gaat dan om een activiteit die tegelijkertijd ook aangemerkt moet
worden als een andere activiteit als omschreven in de artikelen 2.1 en 2.2. van
de Wabo. Deze activiteiten overlappen elkaar en zijn niet te scheiden. Zij
vormen een en dezelfde handeling die binnen twee of meer
activiteitenomschrijvingen vallen. Vanwege de overlap in de
activiteitenomschrijvingen is het in deze gevallen niet mogelijk om de handeling
op te knippen in deelvergunningen.Een omgevingsvergunning voor een deelproject geeft de bevoegdheid het
deelproject ook daadwerkelijk al uit te voeren. Hieraan bestaat bijvoorbeeld
behoefte bij een project waarbij voor de nieuwbouw van woningen grond bouwrijp
gemaakt moet worden en/of enkele oude opstallen gesloopt moeten worden wat door
verschillende partijen wordt uitgevoerd. De omgevingsvergunning voor het
bouwrijp maken en/of het slopen van opstallen kan aangevraagd worden en de
werkzaamheden kunnen na het verlenen van dit gedeelte van de omgevingsvergunning
ook starten. Vervolgens kan een omgevingsvergunning voor de bouw van de woningen
worden aangevraagd. Het gaat om verschillende besluiten waartegen een
afzonderlijke rechtsbeschermingsprocedure open staat. Daarnaast heeft de aanvrager de mogelijkheid om een gefaseerde
omgevingsbeschikking aan te vragen. Hij bepaalt zelf welke activiteit wordt
gefaseerd. De beoordeling in de eerste fase is erop gericht te onderzoeken of
één van de door de aanvrager voorgenomen activiteiten, bijvoorbeeld het
oprichten en inwerking hebben van een inrichting, kan worden verricht en dus een
gerede kans heeft om een omgevingsvergunning te krijgen. Het betreft een
volledige toetsing. Tenuitvoerlegging van een omgevingsvergunning is pas
mogelijk nadat ook een omgevingsbeschikking tweede fase is verleend en een
volledige vergunning is verkregen. De tweede fase omgevingsbeschikking bevat de
noodzakelijke toestemmingen die niet in een eerste fase zijn vergund. Door
aanvraag van een omgevingsbeschikking eerste fase kan een financieel risico voor
de aanvrager worden beperkt. Hij hoeft in dit geval nog niet aan alle
indieningsvereisten te voldoen. Het rechtsgevolg van een eerste fase-beschikking
is dat bij de beoordeling van de gedetailleerde aanvraag voor de overige
activiteiten (de tweede fase-aanvraag) niet meer getoetst wordt aan de criteria
van de eerste fase. De eerste fase-beschikking kan door het bevoegd gezag worden
ingetrokken, indien niet binnen twee jaar nadat deze beschikking is genomen een
aanvraag voor een tweede fase-beschikking is ingediend. Beide beschikkingen
treden tezamen in werking. Tegen beide beschikkingen staat rechtsbescherming op
grond van de Awb open.Informatie over de omgevingsvergunningEr is een kennisplein omgevingsvergunning: http://www.infomil.nl Hierop vindt u
tal van brochures over de omgevingsvergunning. Als u nog geen beeld hebt van wat
er allemaal verandert, geven wij u in overweging de volgende informatie te
lezen:
Infoblad De omgevingsvergunning (september 2008);
Handreiking Afstemming omgevingsvergunning: -afstemmen op; afstemmen met
– (augustus 2008; een online product).
De Wabo en de ErfgoedverordeningDe monumentenvergunning uit de Erfgoedverordening integreert volledig in de
omgevingsvergunning, omdat het om plaatsgebonden activiteiten gaat. Daarom is in
artikel 2.2 van de Wabo bepaald dat het verboden is zonder een
omgevingsvergunning een krachtens een verordening aangewezen monument te slopen,
te verstoren, te verplaatsen of in enig opzicht te wijzigen of te herstellen, te
gebruiken of te laten gebruiken op een wijze waarop het wordt ontsierd of in
gevaar wordt gebracht. Een extra overweging voor het volledig integreren van de
monumentenvergunning in de omgevingsvergunning is dat de verlening van de
monumentenvergunning in de praktijk vaak samenliep met de verlening van de
bouwvergunning of de aanlegvergunning. Er is voor gekozen om de
instandhoudingsvergunning van archeologische terreinen op grond van artikel 2.2,
tweede lid, Wabo aan te haken bij de omgevingsvergunning (facultatieve
integratie). Zolang gemeentelijke bestemmingsplannen nog niet ‘Malta-proof’
zijn, kan op deze wijze in de omgevingsvergunning bescherming aan archeologische
waarden in de bodem worden geboden bij de realisatie van een fysiek project. De erfgoedverordening bevat de mogelijkheid om nadere regels te stellen. De Wabo
ziet op vergunningen en ontheffingen en niet op nadere regels. Het College
blijft hiervoor het bevoegd gezag. Het inhoudelijke toetsingskader van de omgevingsvergunning inzake de
gemeentelijke monumenten is in de verordening bepaald. Voor het overige is bij het opstellen van deze verordening rekening gehouden met
de 'Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving'. Ook in dit nieuwe model zijn
de bepalingen van de Monumentenwet 1988 en de daarin gekozen systematiek als
uitgangspunt genomen. Sub cVoor de begripsomschrijving van een 'beschermd monument' is aangesloten bij
de begripsomschrijving uit de Wabo De Wabo zelf verwijst weer naar de
Monumentenwet 1988. Deze wet omschrijft een beschermd monument als een
onroerend monument die is ingeschreven in een ingevolge de Monumentenwet
1988 vastgesteld register. Op de vergunningverlening voor rijksmonumenten
zijn de bepalingen uit de Wabo van toepassing. Sub dZoals ook in de algemene toelichting is aangegeven is de hoofdregel dat
burgemeester en wethouders van de gemeente waar het project zich in
hoofdzaak afspeelt het bevoegd gezag is. Voor een verdere toelichting wordt
verwezen naar de algemene toelichting behorend bij deze verordening. Sub gDe gemeentelijke beleidsadvieskaart kan een praktische oplossing bieden in
het geval dat nog geen Malta-proof bestemmingsplan is vastgesteld. In dat
geval kunnen gebieden op een dergelijke beleidsadvieskaart worden opgenomen,
indien blijkt dat daar op grond van gemeentelijk historisch onderzoek
mogelijk archeologische sporen in de bodem kunnen worden aangetroffen.Sub iBij de omschrijving van het begrip 'gemeentelijk monument' is, met
uitzondering van de 50-jaar grens, aansluiting gezocht bij de omschrijving
van een monument in de Monumentenwet 1988. De cultuurhistorische waarde is
volgens de Memorie van Toelichting de aan een bouwwerk of gebied toegekende
waarde, gekenmerkt door het beeld dat is ontstaan en het gebruik dat de mens
in de loop van de geschiedenis van dat bouwwerk of dat gebied heeft gemaakt.
Dit is een zo ruime omschrijving dat het ook betrekking kan hebben op zaken
en gebieden met een geschiedkundige en of bouwhistorische waarde.Het begrip ‘terreinen’, als bedoeld in sub 2 van artikel 1, dient ruim te
worden uitgelegd. Hoofdzakelijk betreft het locaties waar archeologische
waarden in de bodem (kunnen) zitten, maar daarnaast kan het bijvoorbeeld ook
gaan om parken, tuinen en een perceel met een of meer bomen. Het is niet
vereist dat op het terrein ook een bouwkundig monument voorkomt om over een
gemeentelijk monument te kunnen spreken. Een 'zaak' is immers een veel
ruimer begrip.Omdat de 50-jaargrens voor rijksmonumenten niet voor gemeentelijke
monumenten is overgenomen, biedt de verordening ook de mogelijkheid om
monumenten die (nog) niet op de rijksmonumentenlijst zijn geplaatst omdat ze
‘te jong zijn’, al op de gemeentelijke monumentenlijst te plaatsen.Uitgangspunt in deze verordening is dat onder het begrip ‘zaak’ alleen
onroerende zaken worden verstaan. Immers, het effectueren van de bescherming
vormt een probleem, aangezien roerende monumenten meestal eenvoudig kunnen
worden verplaatst en daardoor ongemerkt over de gemeentegrens en daarmee
buiten de werking van de verordening worden gebracht. Zaken die naar hun
aard roerend zijn, zoals een kerkorgel, kunnen wel de beschermde status
krijgen, op basis van de redengevende omschrijving. Met het voorgaande in
het achterhoofd is het echter aan gemeenten zelf om met de verordening ook
roerende monumenten aan te wijzen. Daarnaast is het ook mogelijk dat
gemeenten door middel van aanvullende regelgeving voorkomen dat
cultuurhistorische voorwerpen, die als gemeentelijk monument zijn
aangewezen, buiten de gemeentegrenzen verdwijnen. Controle en handhaving van
deze regelgeving zijn echter nauwelijks mogelijk.Sub jDit betreft de lijst waarop de gemeente de overeenkomstig de verordening
aangewezen monumenten registreert. Het plaatsen op de monumentenlijst heeft
geen rechtsgevolg. Het betreft slechts een administratieve handeling.
Voorafgaand aan de plaatsing op de lijst is het de aanwijzing tot
gemeentelijk monument die rechtsgevolg beoogt. Het is inzichtelijker om de
aanwijzing en de plaatsing op de lijst uit elkaar te trekken. Zie ook de
toelichting op artikel 3, lid 1, en artikel 7.Sub lSinds de komst vande Wet dualisering gemeentebestuur in 2002 kan
elk bevoegd orgaan in de gemeente (raad, college en burgemeester) zelf zijn
commissies instellen. De monumentencommissie is een commissie die adviseert
aan het bevoegd gezag. In de Erfgoedverordening wordt door de raad bepaald
dat een monumentencommissie advies moet uitbrengen aan het bevoegd gezag.
Dit vloeit voort uit de Monumentenwet 1988. In artikel 15 van deze wet is
bepaald dat de gemeente in een verordening de inschakeling van een commissie
moet regelen die adviseert aan het bevoegd gezag over aanvragen om een
omgevingsvergunning voor een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste
lid, onder f van de Wabo. De wetgever geeft hier dus aan dat het college in
dit geval geen keuzevrijheid heeft ten aanzien van het instellen van een
commissie. Het instellen van de monumentencommissie door het college moet
door middel van een apart collegebesluit. Er bestaat geen modelbesluit voor
het instellen van een (monumenten) commissie door het college. Wij adviseren
het college bij het besluit tot instellen van een monumentencommissie
gebruik te maken van de VNG-modelverordening op de raadscommissie. Deze
verordening is te downloaden via de databank van de Sdu Uitgevers,
www.modelverordeningen.nl .De taken van de monumentencommissie strekken zich uit over de
Erfgoedverordening de Monumentenwet 1988 en de Wabo. Door de
monumentencommissie in deze begripsomschrijving bevoegd te verklaren over de
toepassing van de Wabo te adviseren aan het bevoegd gezag, is voldaan aan
het vereiste, genoemd in artikel 15 van de Monumentenwet 1988. Mocht een
gemeente niet over een monumentenbeleid beschikken, dan moet dit niet in de
bepaling opgenomen worden. Overigens kan de monumentencommissie worden
gecombineerd met een welstandscommissie.De overige begripsbepalingen zijn in hun definitie al ruim omschreven, zodat
deze geen nadere toelichting behoeven. Wat nog wel een nadere toelichting
behoeft is het bouwhistorisch onderzoek. Dit begrip was al bij de vorige
gedereguleerde verordening geschrapt:·het bouwhistorisch onderzoek; deze rapportage maakt formeel niet langer
deel uit van de verordening (het oude artikel 3, waarin was bepaald dat het
college ten behoeve van de aanwijzing tot monument een bouwhistorisch
onderzoek kon laten verrichten). Bij de aanwijzing tot monument kan de
eigenaar/gebruiker echter niet gedwongen worden een dergelijk onderzoek te
verrichten, voornamelijk vanwege de kosten. Daarnaast is dwang ook niet
mogelijk wegens het ontbreken van de mogelijkheid om binnen te kunnen treden
puur in het geval dat een dergelijk onderzoek gewenst is. Bij niet-woningen
is dat wel mogelijk, maar bij woningen is binnentreden gebonden aan het
Huisvrederecht. De strenge eisen die hieraan verbonden zijn, maken het niet
mogelijk dat voor slechts een bouwhistorisch onderzoek bij de aanwijzing tot
monument wordt binnengetreden. Dat is wezenlijk anders dan wanneer wordt
binnengetreden in het kader van toezicht op de naleving van de verordening.
Het ontbreken van de mogelijkheid om een bouwhistorisch onderzoek bij de
aanwijzing af te dwingen kan worden ondervangen nadat een woning is
aangewezen tot monument. De voorwaarden die de gemeente betreffende de
afhandeling van aanvragen om een beschikking (in casu de
monumentenvergunning) op grond van artikel 4:5 Awb kan stellen, bieden
voldoende houvast. Argument hierbij is dat inzicht in de cultuurhistorische
waarde van een gebouw bij de beoordeling van de aanvraag tot wijziging van
een monument van belang is. De gemeente bepaalt dan dat (de uitkomst van)
een bouwhistorisch onderzoek tot de noodzakelijke gegevens behoort om tot
een beoordeling van de aanvraag te komen. Hierbij moet wel sprake zijn van
evenredigheid wat betreft de omvang van de wijziging van het monument in
relatie tot de omvang van het onderzoek en de daaraan verbonden kosten. Deze
bepaling uit de Awb maakt het daarmee niet noodzakelijk dat het laten
verrichten van een bouwhistorisch onderzoek in de verordening opgenomen
hoeft te worden.Ook de nieuwe systematiek van de modelverordening, voortvloeiend uit het
dereguleringstraject en gebaseerd op het stellen van nadere regels, maakt
het gebruik van het historisch bouwonderzoek een te zwaar instrument.
Immers, de nadere regels in het derde lid van artikel 10 vragen om een
vereenvoudigde aanpak bij lichte wijzigingen aan een monument (het draait
hier feitelijk om de gevolgen die de aanwijzing heeft op reguliere
onderhoudswerkzaamheden). Het zou noch proportioneel noch evenredig zijn om
bij een dergelijke vereenvoudigde aanpak een bouwhistorisch onderzoek
verplicht te stellen. Het niet langer verplicht stellen doet echter niets af
aan het intrinsieke belang van bouwhistorisch onderzoek.De Wabo is niet van toepassing op dit hoofdstuk. De Wabo ziet alleen op
toestemmingstelsels (vergunningen en ontheffingen). Hierdoor blijft het
College van burgemeester en wethouders bevoegd gezag betreffende de
aanwijzing van gemeentelijke monumenten.Het betreft hier vooral de gebruiksmogelijkheden die de eigenaar/gebruiker
zelf aan het object toekent. Deze gebruiksmogelijkheden slaan op de
constructie en de ligging van het object, maar ook het feitelijke gebruik
van het object zelf. Lid 1De aanwijzing tot gemeentelijk monument en het plaatsen op de
monumentenlijst zijn twee zaken met verschillend rechtsgevolg. De aanwijzing
heeft rechtsgevolg, het daarna registreren op de gemeentelijke
monumentenlijst is slechts een administratieve handeling.Het besluit tot aanwijzing is een discretionaire bevoegdheid van het
College. Na afweging van alle betrokken belangen kan tot aanwijzing worden
besloten. De afweging van de belangen van de rechthebbende ten opzichte van
de te beschermen monumentale waarden moet uitdrukkelijk gemotiveerd in het
besluit naar voren komen (de redengeving). De aanwijzing geeft geen recht op
schadevergoeding. De aanwijzing verandert immers over het algemeen niets aan
het bestaande gebruik van het monument.Een aanwijzing heeft echter wel gevolgen voor de mogelijkheden wat betreft
het toekomstige gebruik van een monumentaal object. Immers, de monumentaal
aangewezen onderdelen mogen slechts met een vergunning (zie art. 10, tweede
lid) of slechts op grond van de nadere regels (zie art. 10, derde lid)
worden gewijzigd. Het wijzigen van niet-monumentale onderdelen is alleen
vergunningvrij wanneer ook geen omgevingsvergunning voor het bouwen is
vereist. Om deze, weliswaar toekomstige, last voor de burger in te perken,
dient bij de aanwijzing in de redengevende omschrijving zorgvuldig bekeken
te worden wat wel en wat niet van het object tot monumentaal
beschermingswaardig onderdeel wordt aangewezen en voor welk deel een
vergunningplicht achterwege kan blijven. Mogelijke afweging kan zijn om alleen de vanuit openbare ruimten zichtbare
bijzondere onderdelen tot monument aan te wijzen, zodat bijvoorbeeld voor
wijzigingen aan de achterkant en het interieur in dat geval geen
omgevingsvergunning voor monumenten is vereist maar bijvoorbeeld alleen een
omgevingsvergunning voor het bouwen.Lid 2Het College moet het advies inwinnen van de monumentencommissie als bedoeld
onder artikel 1, sub l. De verordening bindt het advies niet aan bepaalde
voorschriften over vorm en inhoud. Een regeling die de taak en werkwijze van
de monumentencommissie bepaalt, is daarvoor de aangewezen plaats.In de verordening is geen bepaling opgenomen dat voordat het College over
een aanwijzing een besluit neemt de aanvrager en andere belanghebbenden
worden gehoord. Dit is namelijk al geregeld in (de artikelen 4:8 en 4:9 van)
de Algemene wet bestuursrecht (Awb).Lid 3Dit lid is nodig ondanks het bepaalde in artikel 4:8 Awb dat belanghebbenden
zienswijzen naar voren kunnen brengen. Overleg is immers meer dan het naar
voren kunnen brengen van zienswijzen.Lid 4Monumenten die op grond van een aanwijzing door het Rijk of provincie al op
een monumentenlijst zijn geplaatst, komen niet voor aanwijzing als
gemeentelijk monument in aanmerking.Dit artikel regelt de voorbescherming voor toekomstige gemeentelijke
monumenten, zoals die ook voor rijksmonumenten geldt. Dat betekent dat in de
periode van kennisgeving van het voornemen van het College om een monument
op de gemeentelijke monumentenlijst te plaatsen tot het daadwerkelijke
aanwijzingsbesluit (dit kan ook een afwijzing zijn), de artikelen 10 tot en
met 14 van deze verordening van toepassing zijn. Dat betekent onder andere
dat een monument tijdens de aanwijzingsprocedure tot beschermd gemeentelijk
monument niet mag worden afgebroken, gewijzigd, verplaatst (etc.) zonder een
omgevingsvergunning voor monumenten of anders dan de bij nadere regels
opgestelde wijze. Het gebruik van de voorbeschermingsprocedure is gebonden
aan een motivatieplicht, aangezien hieraan voor de eigenaar/gebruiker
financiële consequenties zijn verbonden. Immers, gedurende de
voorbescherming dienen bouwactiviteiten te worden opgeschort.Het inroepen van de voorbescherming van een object is een publiekrechtelijke
beperking en een beperkingenbesluit in de zin de van artikel 1, onder a, sub
1 juncto artikel 1, onder b, sub 5 van de Wet kenbaarheid publiekrechtelijke
beperkingen onroerende zaken. Daarmee is ook onder andere artikel 13 van
deze wet van toepassing wat betreft de aansprakelijkheid van gemeenten voor
geleden schade. Daarom moet de gemeente Stichtse Vecht gegronde redenen
kunnen aanvoeren voor het inroepen van de voorbescherming. Zie hiertoe ook
de toelichting bij artikel 6 van deze verordening.In dit artikel worden de termijnen genoemd waarbinnen de monumentencommissie
moet adviseren (lid 1) en het College een beslissing moet nemen (lid 2).
Door de besluitvorming aan een termijn te binden, weten alle belanghebbenden
waar ze aan toe zijn. In het kader van de vermindering van administratieve
lasten dient goed nagedacht te worden over de specifieke invulling met
betrekking tot de duur van de termijnen. Over het algemeen geldt hoe korter
de termijnen zijn, des te minder zijn de administratieve lasten voor de
burger.Het bepaalde in lid 2 heeft tot gevolg dat, wanneer de monumentencommissie
niet tijdig adviseert, het College de volgende keuze kan maken: zonder
advies een beslissing nemen, of besluiten om een (te laat uitgebracht advies
als bedoeld in het eerste lid) toch in hun overwegingen te betrekken. Als
het College niet tijdig beslist, is op grond van de Awb sprake van een
fictieve weigering. Ingevolge artikel 6:2 staat voor de aanvrager dan de
mogelijkheid van bezwaar of administratief beroep open die ook tegen een
reëel besluit open zou staan.Het artikel bevat geen bepalingen over bekendmaking van het besluit, omdat
de Awb dat afdoende regelt (afdeling 3.6).De ontvangst van de (veelal aangetekende) mededeling (zijnde een afschrift
van de inschrijving) van het College is voor alle aan het monumentale object
verbonden zakelijk gerechtigden van essentieel belang. De kenbaarheid van de
aanwijzing tot monumentaal object is ook te herleiden tot artikel 1, onder
a, sub 1 juncto artikel 1, onder b, sub 6 van de Wet kenbaarheid
publiekrechtelijke beperkingen onroerende zaken. Daarmee zijn de
voorschriften uit deze wet ook van toepassing op een aanwijzingsbesluit als
bedoeld in artikel 3 van deze verordening.Dit artikel regelt overigens niet specifiek dat de aanwijzing wordt
bekendgemaakt aan de eigenaar en de aanvrager, omdat de Awb dat al bepaalt
(afdeling 3.6). Indien artikel 4:8 Awb is toegepast (horen van geadresseerde
en derdebelanghebbenden) dan dienen de betrokkenen op grond van het bepaalde
in artikel 3:43 Awb eveneens een mededeling te ontvangen.De registratie van de aanwijzing is een administratieve handeling (en geen
besluit). De bedoeling van de bij te houden monumentenlijst is om een ieder
snel inzicht te geven in welke zaken als gemeentelijk monument zijn
aangewezen en de redengeving daartoe. Wat betreft dit laatste aspect zij
tevens verwezen naar de toelichting bij artikel 3, eerste lid
(aanwijzing).Op grond van dit artikel is het mogelijk om de aanwijzing van gemeentelijke
monumenten te wijzigen (lid 1). Hiervoor geldt dezelfde
voorbereidingsprocedure als voor de aanwijzing zelf (lid 2), tenzij de
wijziging van ondergeschikte betekenis is (lid 3). Wijzigingen van de
aanwijzing worden doorgevoerd op de gemeentelijke monumentenlijst (lid
4).Dit artikel geeft de mogelijkheid om de aanwijzing van gemeentelijke
monumenten in te trekken (lid 1). Voor intrekking van de aanwijzing is het
advies van de monumentencommissie nodig. Monumenten op de gemeentelijke
monumentenlijst waarvan de aanwijzing is ingetrokken (omdat ze zijn gesloopt
of anderszins volledig teloor gegaan), worden door het college van de
monumentenlijst gehaald. Het kan zinvol zijn om voor een gebouw, waarvoor een aanvraag tot intrekking
van de aanwijzing loopt een (uitvoerige) documentatie te eisen. Enerzijds
kan deze voor een goede afweging van de aanvraag dienen, anderzijds wordt
het gebouw voorafgaand aan de sloop voor de lokale geschiedenis
gedocumenteerd.De verbodsbepaling in het eerste lid van artikel 10 vertoont gelijkenis met
artikel 2.2, eerste lid, onder f van de Wabo waarbij het gaat om de
beschermde monumenten uit de Monumentenwet 1988. In dit artikel gaat het
alleen over gemeentelijke monumenten. Ten aanzien van de
omgevingsvergunningaanvraag voor gemeentelijke monumenten is van belang dat
het verkrijgen van gegevens en ontbrekende gegevens geregeld is in de Awb
(artikel 4:2 respectievelijk 4:5 en 4:15). In het kader van de Wabo dient de
gemeente een aanvraag langs elektronische weg mogelijk te maken. Een
schriftelijke aanvraag wordt ingediend met behulp van een door de Minister
van VROM vastgesteld formulier. De Mor voorziet in nadere regels met betrekking tot de indieningsvereisten
voor de aanvragen voor een omgevingsvergunning. In paragraaf 5.2 van de Mor
zijn specifieke indieningsvereisten opgenomen voor activiteiten met
betrekking tot monumenten. De aard, de omvang en de locatie van de
werkzaamheden bepalen welke indieningsvereisten gelden. Het bevoegd gezag
heeft niet de mogelijkheid van deze indieningsvereisten af te wijken. In het
kader van de vermindering van administratieve lasten voor burgers en
bedrijven dienen de indieningsvereisten bij de vergunningaanvraag zo beperkt
mogelijk gehouden te worden. Zo kan het overleggen van bouwtekeningen worden
beperkt tot 1 exemplaar.In lid 3 van artikel 10 wordt de mogelijkheid geschapen voor het college om
nadere regels te stellen die in de plaats kunnen worden gesteld van het
verbod uit het eerste lid en de vergunningplicht uit het tweede lid. De Wabo
ziet alleen op vergunningen en ontheffingen. Deze bepaling over het stellen
van nadere regels valt daarom buiten de Wabo. Het college blijft hiervoor
het bevoegde gezag. Het zal hierbij over het algemeen gaan om wijzigingen
aan gemeentelijke monumenten die niet van ingrijpende aard zijn.
Voornamelijk het reguliere onderhoud kan in vastomlijnde regels worden
opgenomen, zodat burgers niet voor relatief eenvoudige wijzigingen
(bijvoorbeeld met betrekking tot kleurstelling of het gebruik van identieke
materialen) worden geconfronteerd met een vergunningprocedure. In deze
nadere regels kunnen dan expliciet die situaties worden benoemd waarin de
burger geen vergunning hoeft aan te vragen. Indien echter duidelijk is wat
het toetsingskader is voor grote (niet-reguliere) wijzigingen aan een
monument, kan ook dit toetsingskader in algemene regels worden opgenomen,
zodat burgers nog minder met administratieve lasten worden
geconfronteerd.In de nadere regels (uitvoeringsrichtlijnen of programma´s van eisen) kunnen
de uitgangspunten, functionele toetsen en aanwijzingen in het kader van de
monumentenzorg worden opgenomen. Hierbij dient de bouwkundige en monumentale
kwaliteit (behoudtechnische optiek) voorop te staan. Voorts staat het voeren
van (voor)overleg centraal bij dit artikel, zodat maatwerk kan worden
geleverd. Praktisch gezien gaat een medewerker monumentenzorg van de
gemeente, op locatie en gezamenlijk met de initiatiefnemer, onderzoeken
welke aanpassingen mogelijk zijn aan de hand van de algemene regels, zodat
de monumentale waarde van het object niet of zo min mogelijk wordt
aangetast.In lid 4 is de bepaling betreffende de religieuze monumenten teruggeplaatst.
Is er sprake van een vergunning voor het monument dan is overeenstemming
tussen de eigenaar en de vergunningverlener nodig. Overleg en
overeenstemming betreffen de wezenlijke belangen van de
godsdienstuitoefening in het religieuze monument. Dat betekent dat voor
bijvoorbeeld een pastorie of catechisatieruimte deze bepaling dan ook niet
geldt. Een aanvraag voor een omgevingsvergunning kan op grond van het Bor zowel
digitaal als op papier worden ingediend. Een burger heeft de keuze tussen
het digitaal dan we schriftelijk aanvragen van de omgevingsvergunning. Voor
ondernemingen en personen met een zelfstandig beroep geldt in beginsel geen
keuzevrijheid, zij kunnen uitsluitend een aanvraag langs digitale weg
indienen. aangezien een aantal, met name kleinere, bedrijven nog niet over
de benodigde voorzieningen beschikken om een aanvraag digitaal in te dienen
is in overleg met diverse brancheorganisaties besloten om de verplichting na
verloop van twee jaren in werking te laten treden. Het Bor bepaalt dat in het kader van de vermindering van de administratieve
lasten voor burgers en bedrijven het bevoegd gezag bij een schriftelijke
aanvraag maar maximaal 4 exemplaren van de aanvraag en de daarbij behorende
bescheiden mag opvragen. In bepaalde gevallen kan op grond van het derde lid
van artikel 4.2 Bor hiervan worden afgeweken. Er moet dan sprake zijn van
twee of meer adviezen of verklaringen van geen bedenkingen.Op grond van artikel 3.7 Wabo is voor de voorbereiding van een
omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 10 de reguliere
voorbereidingsprocedure van toepassing. Het betreft hier een wijziging ten
opzichte van de oude model Erfgoedverordening. Op basis hiervan was op de
voorbereiding van deze vergunningaanvraag de uitgebreide openbare
voorbereidingsprocedure uit de Awb van toepassing verklaard. Op grond van de
Wabo is deze procedure niet meer nodig geacht voor de vergunning betreffende
de gemeentelijke monumenten. Echter indien er meerdere activiteiten voor het
project moeten worden uitgevoerd en voor één van de andere activiteiten de
uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure op grond van de Wabo gevolg
moet worden dan wordt voor het hele project de uitgebreide openbare
voorbereidingsprocedure gevolgd. Uitgangspunt van de Wabo is dat altijd maar
één procedure geldt. Indien er sprake is van een samenloop van procedure
geldt de zwaarste procedure (de uitgebreide openbare
voorbereidingsprocedure). Aangezien veelal de reguliere procedure gevolgd zal worden is ervoor gekozen
om deze hieronder nader toe te lichten. De reguliere voorbereidingsprocedure komt tegemoet aan één van de doelen van
de Wabo, namelijk het bevorderen van een snelle besluitvorming. De reguliere voorbereidingsprocedure sluit voor het overgrote deel aan bij
titel 4.1 van de Awb. De procedure vangt aan met een verplichte
ontvangstbevestiging van het indienen van een aanvraag. Het bevoegd gezag
zendt de aanvrager nadat het de aanvraag heeft ontvangen een bericht waarin
het vermeldt dat zij bevoegd gezag is, welke procedure zal worden doorlopen,
de beslistermijn en de beschikbare rechtsmiddelen en indien de reguliere
procedure wordt gevolgd vermeldt het bevoegd gezag tevens dat een beslissing
van rechtswege is gegeven, indien niet tijdig op de aanvraag is beslist.
Indien de verstrekte gegevens en bescheiden onvoldoende zijn voor de
beoordeling van de aanvraag, stelt het bevoegd gezag de aanvrager in de
gelegenheid de aanvraag binnen de door hem gestelde termijn aan te vullen.
Het bevoegd gezag geeft van de aanvraag met vermelding van de ontvangstdatum
kennis in een of meer dag, nieuws- of huis-aan-huisbladen of op een andere
geschikte wijze. Het bevoegd gezag moet op grond van artikel 3.9 Wabo binnen
8 weken een beslissing op de aanvraag nemen. In deze periode moet het
bevoegd orgaan eventuele belanghebbenden de mogelijkheid geven om
zienswijzen in te brengen (artikel 4:8 Awb). Het bestuursorgaan kan bij verordening op grond van artikel 2.26, derde lid,
Wabo ‘andere instanties’ aanwijzen die in de gelegenheid worden gesteld
advies uit te brengen. Hierbij kan onder meer gedacht worden aan de
(gemeentelijke) monumentencommissie.Voor het uitbrengen van advies is geen termijn opgenomen. Van belang is dat
de adviseur in de gelegenheid moet worden gesteld om advies uit te brengen.
Het is echter aan de adviseur om te bepalen of hij van deze gelegenheid
gebruik wil maken. Het uitbrengen van een advies staat het nemen van een
besluit niet in de weg. Wordt het advies niet binnen de gestelde termijn
gegeven dan kan het bevoegd gezag de procedure vervolgen. Het bevoegd gezag
dient altijd de termijn van 8 weken in acht te nemen. De termijn van 8 weken
kan met ten hoogste zes weken worden verlengd. Het bevoegde gezag dient
hiervan op dezelfde manier mededeling te doen als van de kennisgeving van de
aanvraag. Deze verlenging van 6 weken is voornamelijk bedoeld om de adviseur
meer tijd te geven voor het uitbrengen van een advies. Op grond van artikel 3.6 Awb dient het bestuursorgaan zelf een termijn te
stellen voor het uitbrengen van advies, indien dit niet reeds bij wettelijk
voorschrift is bepaald. Deze termijn mag niet zodanig kort zijn, dat de
adviseur zijn taak niet naar behoren kan vervullen. Gelet op de
beslistermijn dient het uitbrengen van het advies door de
monumentencommissie parallel te lopen aan de beoordeling van de aanvraag
door het bevoegde gezag. Dit parallel lopen van het advies en de beoordeling
gebeurt ook al in het kader van de verlening van de evenementenvergunning
waarbij een advies van de brandweer is vereist. Het definitieve besluit wordt gepubliceerd en zes weken ter inzage gelegd
waarbij het wordt opengesteld voor het indienen van bezwaar. Het besluit
treedt in werking met ingang van de dag na haar bekendmaking en wordt
opgeschort totdat de termijn voor het indienen van een bezwaarschrift is
verstreken.In lid 3 van artikel 3.9 van de Wabo is een positieve fatale beslistermijn
opgenomen. Deze positieve fatale beslistermijn houdt in dat de
overschrijding van de beslistermijn leidt tot een omgevingsvergunning van
rechtswege. De omgevingsvergunning wordt conform de aanvraag verleend. Men
spreekt ook wel van de fictieve vergunningverlening. De bepalingen uit
paragraaf 4.1.3.3 van de Awb zijn van toepassing verklaard, met uitzondering
van artikel 4:20b, derde lid en 4:20f. De van rechtswege verleende
vergunning treedt in werking met ingang van de dag na de bekendmaking en
wordt opgeschort totdat de termijn voor het indienen van een bezwaarschrift
is verstreken of indien bezwaar is gemaakt, op dit bezwaar is beslist. De omgevingsvergunning wordt geweigerd, indien er strijd is met één van de
toetsingscriteria uit het bestaande toetsingskader. De afzonderlijke
toetsingskaders zijn onder de Wabo namelijk blijven bestaan. In het kader
van dit artikel moet worden afgewogen in hoeverre het belang van monumenten
in het geding is. Inhoudelijk kan aangegeven worden dat het belang van de
monumentenzorg zwaarder weegt dan andere belangen (bijvoorbeeld het
economisch belang). De tekst van het artikel geeft namelijk aan dat het
belang van de monumentenzorg zich niet tegen de vergunningverlening mag
verzetten. Hierdoor wordt de monumentenzorg centraal gesteld. De vergunning
moet op grond van dit artikel worden verleend in de gevallen dat het niet
strijdig is met het belang van de monumentenzorg. Dit artikellid bevat de mogelijke gronden om een vergunning in te trekken.
De bepaling onder c heeft de volgende achtergrond: als de omstandigheden bij
de vergunninghouder ten aanzien van het monument wijzigen, dan zou het zo
kunnen zijn dat als er een nieuwe belangenafweging zou kunnen plaatsvinden,
de belangen van het monument behoren voor te gaan. In dat geval moet het
bevoegd gezag mogelijkheden hebben om de vergunning in te trekken.Lid 1De procedure voor de afgifte door het bevoegd gezag van de vergunning voor
rijksmonumenten staat in hoofdstuk 2 paragraaf 2 van de Monumentenwet 1988,
paragraaf 3.3 van de Wabo en afdeling 3.4 van de Awb. De uitgebreide
openbare voorbereidingsprocedure is van toepassing. Hierin verschilt de
omgevingsvergunning voor rijksmonumenten van de omgevingsvergunning voor
gemeentelijke monumenten. Voor een vergunning als bedoeld in artikel 10
dient namelijk de reguliere procedure gevolgd te worden. Door de
inwerkingtreding van de Wabo vindt er geen wijziging in de
voorbereidingsprocedure voor de omgevingsvergunning voor rijksmonumenten
plaats. Door dit onderscheid in procedures is de beslistermijn voor beide
omgevingsvergunningen niet gelijk. Dit heeft tot gevolg dat de adviestermijn
voor rijksmonumenten ook langer zal zijn. Door de komst van de Wabo wordt de
kring van belanghebbenden vergroot. Gedurende de termijn van
terinzagelegging kan een ieder een zienswijze indienen. Voorheen konden
alleen belanghebbenden zienswijzen indienen. De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed en, buiten de bebouwde kom, ook
Gedeputeerde Staten (hierna: GS) moeten binnen twee maanden na verzending
van de adviesaanvraag adviseren (Monumentenwet 1988, artikel 16.2). Het definitieve besluit moet binnen vier maanden na ontvangst van het
laatste van de adviezen van Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed en GS
plaatsvinden (Monumentenwet 1988, artikel 16.3). Op het definitieve besluit
kan nog slechts door een beperkt groep van belanghebbenden beroep worden
ingesteld.Overigens blijken provincies in de praktijk hieraan op verschillende wijzen
invulling te geven. De beperking adviesplicht van de rijksdienst vanaf 2009
is op bovenstaande van invloed. Daarom is de verplichte advisering in het
wetsvoorstel ‘Wijziging van de Monumentenwet 1988 in verband met onder meer
beperking van de ministeriële adviesplicht bij aanvragen om een
omgevingsvergunning voor monumenten’ los gelaten. Alleen wanneer er sprake
is van reconstructie, sloop en herbestemming van een rijksmonument blijft de
adviesplicht van toepassing. Ter compensatie van het wegvallen van het
advies van de rijksdienst moeten alle gemeenten vanaf 2009 een
monumentencommissie hebben aangesteld, die onafhankelijk en deskundig is.
Het overgangsartikel 64 in de Monumentenwet 1988, waarin de rijksdienst bij
afwezigheid van een monumentencommissie in diens advisering trad, is
ingetrokken. Indien het monument buiten de bebouwde kom ligt, is het College
van B&W verplicht om een afschrift van de aanvraag aan GS te zenden. GS
kunnen de adviesbevoegdheid vervolgens naar eigen inzicht invullen en al dan
niet tot advisering overgaan, waarvoor men twee maanden de tijd heeft. Het
is gewenst dat GS al op voorhand kenbaar maken in welke gevallen zij niet
adviseren, zodat de beoogde tijdswinst ook daadwerkelijk kan worden
gehaald.Leden 2 en 3De Monumentenwet 1988 schrijft voor dat de monumentencommissie bij de
aanvragen om een omgevingsvergunning voor rijksmonumenten wordt
ingeschakeld. Om te voorkomen dat dit wettelijke vereiste door het ontbreken
van het advies van de monumentencommissie tot moeilijkheden leidt bij de
afgifte van de vergunning, is in lid 3 bepaald dat de monumentencommissie
geacht wordt te hebben geadviseerd na het verstrijken van de in lid 2
gestelde adviestermijn.De Wabo is slechts gedeeltelijk van toepassing op dit hoofdstuk. De Wabo
ziet alleen toe op toestemmingstelsels (vergunningen en ontheffingen). Het College van burgemeester en wethouders is het bevoegd gezag betreffende
de aanwijzing van beschermde gemeentelijke dorpsgezichten. Dit hoofdstuk gaat zowel over de:
op grond van de Monumentenwet 1988 door het rijk aangewezen
beschermde gezichten; hiervoor wordt de term beschermd stads- en
dorpsgezicht gebruikt naar analogie van de definitie in de
Monumentenwet 1988
op grond van deze verordening door de gemeente aangewezen beschermde
gezichten. Deze worden aangeduid met de term beschermde
dorpsgezichten.
In de verordening is geen bepaling opgenomen dat, voordat het College over
een aanwijzing een besluit neemt, de aanvrager en andere belanghebbenden
worden gehoord. Dit is namelijk al geregeld in (de artikelen 4:8 en 4:9 van)
de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Lid 1 De aanwijzing tot beschermd dorpsgezicht en het plaatsen op de lijst van
beschermde dorpsgezichten zijn twee zaken met verschillend rechtsgevolg. De
aanwijzing heeft rechtsgevolg, het daarna registreren op de gemeentelijke
lijst van beschermde dorpsgezichten is slechts een administratieve
handeling. Het besluit tot aanwijzing is een discretionaire bevoegdheid van
het College. Lid 2 Het College moet het advies inwinnen van de monumentencommissie als bedoeld
onder artikel 1, sub l. De verordening bindt het advies niet aan bepaalde
voorschriften over vorm en inhoud. Een regeling die de taak en werkwijze van
de monumentencommissie bepaalt, is daarvoor de aangewezen plaats.Na afweging van alle betrokken belangen kan tot aanwijzing worden besloten.
De afweging van de belangen van de rechthebbenden ten opzichte van de te
beschermen waarden van het dorpsgezicht moet uitdrukkelijk gemotiveerd in
het besluit naar voren komen (de redengeving). De aanwijzing geeft geen
recht op schadevergoeding. De aanwijzing verandert immers over het algemeen
niets aan het bestaande gebruik van het gezicht of de daarin aanwezige
objecten.Lid 4 Dorpsgezichten die op grond van een aanwijzing door het Rijk tot stand
gekomen zijn, komen niet voor aanwijzing als beschermd gemeentelijk
dorpsgezicht in aanmerking. Dubbelbescherming is niet nodig en niet
gewenst.Lid 5 en 6 Zie hiervoor de toelichting op artikel 5, lid 1 en 2. Lid 7 De registratie van de aanwijzing is een administratieve handeling (en geen
besluit). De bedoeling van de bij te houden lijst van beschermde
dorpsgezichten is om een ieder snel inzicht te geven in de omvang van de
gebieden die als dorpsgezicht zijn aangewezen en de redengeving daartoe. Wat
betreft dit laatste aspect zij tevens verwezen naar de toelichting bij
artikel 16, eerste lid (aanwijzing).Lid 8 Een aanwijzing heeft gevolgen voor de mogelijkheden wat betreft de
toekomstige ontwikkeling binnen een beschermd dorpsgezicht. Immers, de
beschermde onderdelen mogen slechts met een vergunning (zie art. 10, tweede
lid) of slechts op grond van de nadere regels (zie art. 10, derde lid)
worden gewijzigd. Het wijzigen van niet-monumentale onderdelen is alleen
vergunningvrij wanneer ook geen omgevingsvergunning voor het bouwen is
vereist. Om deze, weliswaar toekomstige, last voor de burger in te perken,
dient bij de aanwijzing in de redengevende omschrijving zorgvuldig bekeken
te worden wat wel en wat niet van het gezicht tot beschermingswaardig
onderdeel wordt aangewezen en voor welk deel een vergunningplicht achterwege
kan blijven. Mogelijke afweging kan zijn om alleen de vanuit openbare
ruimten zichtbare bijzondere onderdelen tot onderdeel van het gezicht aan te
wijzen, zodat bijvoorbeeld voor wijzigingen aan de achterkant en het
interieur in dat geval geen omgevingsvergunning voor monumenten is vereist
maar bijvoorbeeld alleen een omgevingsvergunning voor het bouwen.Op grond van dit artikel is het mogelijk om de aanwijzing van gemeentelijke
dorpsgezichten te wijzigen (artikel 8 lid 1). Hiervoor geldt dezelfde
voorbereidingsprocedure als voor de aanwijzing zelf (artikel 8 lid 2),
tenzij de wijziging van ondergeschikte betekenis is (artikel 8 lid 3).
Wijzigingen van de aan-wijzing worden doorgevoerd op de lijst van
gemeentelijke beschermde dorpsgezichten (artikel 8 lid 4). Dit artikel geeft de mogelijkheid om de aanwijzing van gemeentelijke
dorpsgezichten in te trekken (artikel 9 lid 1). Voor intrekking van de
aanwijzing is het advies van de monumentencommissie nodig, tenzij sprake is
van spoedeisende gevallen (artikel 9 lid 2). Beschermde dorpsgezichten
waarvan de aanwijzing is ingetrokken worden door het College van de lijst
van beschermde dorpsgezichten gehaald. Naast de registratie regelt artikel
16 lid 4 dat dorpsgezichten niet dubbel aangewezen en geregistreerd kunnen
zijn in het geval dat het gezicht ook als rijksbeschermd stads- en
dorpsgezicht is aangewezen en geregistreerd. In dat geval vervalt de
gemeentelijke aanwijzing en registratie als gemeentelijk beschermd
dorpsgezicht. De aanwijzing als beschermd dorpsgezicht is een erkenning van het
historische karakter van het gebied. De bedoeling van de aanwijzing is de
karakteristieken te behouden en nadrukkelijk een plaats te geven in de
toekomstige ontwikkelingen. Dit gebeurt door middel van het bestemmingsplan
dat de gemeente als uitvloeisel van de aanwijzing opstelt. De wet op de
Ruimtelijke Ordening kent een verplichting tot het opstellen van
bestemmingsplannen voor de bebouwde kom in het geval van een beschermd
stads- of dorpsgezicht. De ruimtelijke en historische karakteristieken
worden daarin als een integraal onderdeel opgenomen en samen met anderen
belangen afgewogen. Als gevolg daarvan is binnen een beschermd gezicht voor
alle bouwwerken een vergunning vereist, ook voor bijvoorbeeld een dakkapel
of carport, die buiten beschermde gezichten vergunningvrij zijn. Ook dient
voor elke voorgenomen sloop een vergunning aangevraagd te worden. In het kader van de verdergaande decentralisering, geeft de RCE alleen nog
advies in uitzonderlijke gevallen en dan slechts bij monumenten. Het
adviseren over bouwplannen in beschermde gezichten rekent het RCE niet meer
tot haar taak. Daarom is het sinds enkele jaren gebruikelijk om bouwplannen
binnen de beschermde gezichten voor advies voor te leggen aan de
gemeentelijke monumentencommissie. Dat is op dit gebied de onafhankelijke en
deskundige commissie die het college kan adviseren. Door in dit artikel de
relatie te leggen met de advisering, zoals die ook plaats vindt bij de
beoordeling van plannen aan monumenten, wordt het volgende bereikt:·door advies van de monumentencommissie ontstaat eenduidigheid in het
beleid.De Wet op de archeologische monumentenzorg van 21 december 2006 verplicht de
raad om, bij de vaststelling van een bestemmingsplan als bedoeld in artikel
3.1 van de Wet ruimtelijke ordening, rekening te houden met de in de grond
aanwezige dan wel te verwachten monumenten. Het uitgangspunt van deze wet
(voortvloeiend uit het Verdrag van Malta) en daarmee ook van deze
verordening, is daarom primair dat in het bestemmingsplan, door middel van
een gemeentelijke archeologische waardenkaart, wordt vastgelegd waar zich
archeologische waarden in de bodem kunnen bevinden. Dit artikel voorziet in
de behoefte aan een overgangsperiode tot het moment dat een bestemmingplan
´Malta-proof´ is.Lid 1Tot het moment dat een ´Malta-proof´-bestemmingsplan kan worden vastgesteld,
biedt deze verordening bij wijze van artikel 20 de nodige bescherming aan
archeologische waarden in de bodem. Het eerste lid van artikel 20 biedt
bescherming door het opgenomen verbod om dieper dan … cm de bodem te
verstoren. In de bepaling is nadrukkelijk geen standaard diepte opgenomen,
aangezien de lokale situatie zeer uiteen kan lopen. In het buitengebied kan
mogelijk volstaan met een diepte van 30 cm, waarbij nog steeds voldoende
bescherming kan worden geboden, terwijl een dichtbevolkt stedelijk gebied of
een middeleeuwse stadskern mogelijk al bij 10 cm problemen kan hebben om
archeologische waarden voldoende te beschermen. Gemeenten moeten hier dus
zelf een invulling aan geven.Lid 2In het tweede lid van artikel 20 worden een vijftal
uitzonderingsmogelijkheden gegeven op het eerste lid.
Onderdeel a is niet van toepassing, indien
de verstoring plaats vindt in een archeologisch monument of
verwachtingsgebied als aangegeven op de landelijk of een provinciale
archeologische waardenkaart. Een gemeente kan van deze kaarten gebruik
maken, indien het zelf nog niet beschikt over een gemeentelijke
archeologische waardenkaart. Deze waardenkaarten hanteren over het algemeen
een driedeling wat betreft de mate waarin archeologische waarden in de bodem
kunnen worden aangetroffen. Deze archeologische verwachtingswaarden zijn
vervolgens gekoppeld aan een aantal m2 te verstoren verwachtingsgebied. Hoe
lager de verwachte archeologische waarden, hoe groter het aantal m2 kan zijn
waarbinnen een verstoring mag plaatsvinden. Bij een hoge verwachtingswaarde
zal het aantal m2 waarbinnen een verstoring mag plaatsvinden echter
aanzienlijk kleiner zijn. Bij de bepaling van deze grenzen dient voldoende
rekening gehouden te worden met de vraag wat er binnen het
verwachtingsgebied aan archeologische sporen kan worden aangetroffen. In
ieder geval moet binnen de gehanteerde oppervlakte dusdanig zijn dat
voldoende informatie verkregen kan worden over de aard, het karakter en de
datering van de (mogelijk) in de bodem aan te treffen archeologische sporen.
Om dezelfde reden als in het eerste lid zijn ook in dit onderdeel geen
standaardwaarden opgenomen, zodat de lokale situatie hieraan een invulling
moet geven.Onderdeel b ziet op de situatie dat het
bestemmingsplan wel up-to-date is als bedoeld in de inleidende toelichting
bij dit artikel. In dat geval biedt het bestemmingplan, aan de hand van een
bijbehorende archeologische waardenkaart, voldoende bescherming aan de in de
bodem aanwezige of te verwachten archeologische waarden.In onderdeel c worden een aantal mogelijkheden
genoemd die voorheen in de Wet ruimtelijke ordening waren opgenomen en nu in
artikel 2.12 Wabo. Het gaat hier om het oude projectbesluit, de oude
binnenplanse ontheffing, de oude tijdelijke ontheffing en de oude
buitenplanse ontheffing (voorheen de artikelen 3.10, 3.22 en 3.23 Wro) Deze
bepalingen zijn met de Invoeringswet Wabo komen te vervallen. Wel geldt nog steeds dat dergelijke besluiten tot stand kunnen komen doordat
bij de aanvraag voorschriften kunnen worden opgenomen met betrekking tot
archeologische waarden in het gebied waarvoor de aanvraag geldt. Aan de
aanvraag kan dan de voorwaarde worden verbonden dat een rapportage wordt
overlegd waarin de archeologische waarden van het te verstoren terrein in
voldoende mate is vastgesteld. Onderdeel e ziet op situaties buiten de
aanvraag als bedoeld in onderdeel c. Het gaat hier in de eerste plaats om
een verkapt vergunningstelsel ten behoeve van het realiseren van een fysiek
project. Er is voor gekozen om deze bepaling dan ook onder de Wabo te laten
vallen. Op grond van artikel 22 zijn de bepalingen uit hoofdstuk 3 van
overeenkomstige toepassing verklaard op de beoordeling van het rapport door
het bevoegd gezag.Dit rapport kan ook in de nadere regels onder d worden gevraagd en komt
overeen met de mogelijkheid in artikel 39, lid 2, van de Monumentenwet 1988
in geval van een bestemmingsplan in de geest van het Verdrag van Malta.Als laatste wordt in het rijtje het onderdeel d
toegelicht. Op grond van dit artikel kan het college nadere regels stellen
wat betreft de eisen aan de uitvoering van de bodemverstorende werkzaamheden
in een archeologisch monument of verwachtingsgebied. Vooruitlopend op een
´Malta-proof’ bestemmingsplan´ kunnen deze nadere regels inhoudelijk
aansluiten op de situatie dat (in een bestemmingsplan waarin een
archeologische paragraaf is opgenomen) de verstorende werkzaamheden worden
uitgevoerd aan de hand van een aanlegvergunning, waarin vereisten
betreffende de bescherming van archeologische waarden zijn opgenomen, een en
ander conform de handreiking van de VNG ‘Verder met Valletta’.De verplichtingen die in deze bepaling zijn opgenomen kunnen alleen goed
functioneren, indien een gemeente hierover actief de archeologische
onderzoekers informeert. Immers, indien een gemeente deze bepaling in haar
verordening opneemt, wordt gekozen voor een uitgebreide regiefunctie bij
archeologische opgravingen binnen het gemeentelijk grondgebied. Indien een
dergelijk regierol niet uitdrukkelijk gewenst, dient deze bepaling niet
overgenomen te worden. In dat geval bestaat nog steeds voldoende bescherming
bij opgravingen, aangezien al in de Monumentenwet 1988 een aantal zaken
uitputtend is geregeld. Zo bestaat een vergunningvereiste voor het doen van
opgravingen; dient een rechthebbende van een terrein te dulden dat de
opgravingbevoegde zijn terrein betreedt en eventueel opgravingen verricht;
en is ook de eigendomskwestie van de archeologische vondsten uitputtend
geregeld.Om de bedoelde regierol goed te kunnen uitoefenen dient het College een
programma van eisen op te stellen waarmee de kaders worden gesteld voor het
ontwerp en de uitvoering van archeologisch onderzoek (lid 1, onder a).
Vervolgens wordt van de opgraver verwacht dat hij in een plan van aanpak
weergeeft hoe hij specifiek de gestelde kaders, zoals omschreven in het
programma van eisen, denkt te gaan invullen (lid 1, onder b). Ook hier is
sprake van een verkapt vergunningstelsel ten behoeve van de realisering van
een fysiek project. Net als bij onderdeel e, van het tweede lid van artikel
20 is ervoor gekozen om deze bepaling onder de werking van de Wabo te laten
vallen. Op grond van de leden 2 en 3 kunnen vervolgens nadere regels worden
gesteld met betrekking tot de feitelijke uitvoering (en het toezicht daarop)
en de beoordeling van het plan van aanpak.Zoals hierboven al is aangegeven is er bij artikel 20, tweede lid, onder e
en artikel 21, eerste lid, onder b sprake van een verkapt vergunningstelsel
en de uitvoering van een fysiek project. Om deze reden is de Wabo van
toepassing verklaard. De bepalingen uit de artikelen 11, 12, 13 en 14, welke
zien op de verlening van de omgevingsvergunning voor gemeentelijke
monumenten, kunnen derhalve van overeenkomstige toepassing worden verklaard.
Voor de toelichting wordt verwezen naar de artikelgewijze toelichting bij
deze artikelen. De Afdeling rechtspraak van de Raad van State heeft uitgemaakt dat de
Erfgoedverordening zonder een schadevergoedingsregeling rechtsgeldig is (BR
86,604). Voor het archeologische deel van de verordening dient echter, op
grond van de Wet op de Archeologische monumentenzorg, wel een
schadevergoedingsregeling in de verordening opgenomen te worden. De
rijksregeling voor excessieve opgravingkosten is ingaande 2009 niet meer van
toepassing. Het veroorzaker-betaalt- principe, zoals dat in de memorie van
toelichting van de Wet op de Archeologische monumentenzorg is verwoord,
staat bij de afweging tot toekenning van schadevergoeding voorop en geldt
voor alle genoemde onderdelen (a t/m e). De gemeente zal zelf per geval
moeten afwegen wat ‘redelijk’ of ‘buitenproportioneel’ is. In deze
modelverordening is gekozen voor een schadevergoedingsbepaling, waarin de
specifieke gevallen zijn opgenomen op grond waarvan het bevoegd gezag
mogelijk een schadevergoeding aan een belanghebbende dient toe te
kennen.Lid 2 van deze bepaling is ten opzichte van de vorige
model-erfgoedverordening geschrapt. Er is geen procedure voorgeschreven voor
het bepalen van de tegemoetkoming. De procedure op grond van afdeling 6.1
Wro jo. afdeling 6.1 Bro kan worden toegepast, echter alvorens daartoe te
besluiten is het zinvol een inschatting te maken van de schade ten opzichte
van de kosten en omvang van deze procedure. Deze strafbepaling is met de komst van de Wabo alleen nog van toepassing op
de nadere voorschriften die het college kan stellen op grond van artikel 10,
derde lid en artikel 20, met uitzondering van het tweede lid, onder e. De
strafbaarstelling van de omgevingsvergunning voor gemeentelijke monumenten
is geregeld in de Wet economische delicten (Wed). Het handelen zonder
vereiste omgevingsvergunning of in strijd met de voorschriften daarvan wordt
aangemerkt als economisch delict.Voor de strafbaarstelling van de nadere regels geldt dat artikel 154, lid 1,
van de Gemeentewet aan de raad een keuzemogelijkheid laat om op overtreding
van verordeningen straf te stellen, maar geen andere of zwaardere dan
hechtenis van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie,
al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23
van het Wetboek van Strafrecht zijn de geldboetecategorieën opgenomen. De op
te leggen boete voor strafbare feiten in de eerste categorie is maximaal €
370,- (januari 2008); in de tweede categorie maximaal € 3700,- (januari
2008). Het is de gemeente niet toegestaan om een hogere geldboete op te
nemen dan in genoemde categorieën. Op gemeentelijk niveau is, gelet op de ernst van dit vergrijpen de wens om
enige preventieve werking te bereiken, de keuze voor de geldboete van de
tweede categorie of een hechtenis van drie maanden voor het overtreden van
de nadere regels voor de hand liggend.In dit artikel worden toezichthouders aangewezen overeenkomstig
modelbepaling 90.M van de Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving. Het
is de bedoeling dat het aanwijzen van toezichthouders ingevolge het tweede
lid door het College kan geschieden. Deze aanwijzingsbevoegdheid staat los
van de vergunningverlening en valt derhalve buiten het bereik van de Wabo. De basis voor deze aanwijzingsbevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5 van
de Awb, waarin algemene regels worden gegeven voor de bestuursrechtelijke
handhaving van algemeen geldende rechtsregels en individueel geldende
voorschriften.Toezichthouders worden in artikel 5:11 Awb omschreven als
zijnde personen, die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast zijn met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens
enig wettelijk voorschrift, zodat de aanwijzing van toezichthouders derhalve
in de Erfgoedverordening kan plaatsvinden.In artikel 5:13 Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd, wat inhoudt
dat een toezichthouder zijn bevoegdheid slechts mag uitoefenen voor zover
dit redelijkerwijs voor de vervulling van zijn taak noodzakelijk is. Een
toezichthouder kan daarom niet te allen tijde gebruik maken van alle
bevoegdheden die in de Awb standaard aan toezichthouders worden toegekend.
Steeds zal de afweging gemaakt moeten worden of het voor de vervulling van
zijn taak redelijkerwijs noodzakelijk is. Bepalend hiervoor is de aard van
het voorschrift op de naleving waarvan een toezichthouder moet toezien.Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te
betreden met uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner.
'Plaatsen' is daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen erven en andere
terreinen, maar ook gebouwen (niet-woningen). Nadrukkelijk zij hier vermeld
dat het College op grond van dit artikel niet zelf opsporingsambtenaren
aanwijst als bedoeld in artikel 141 Strafvordering. Dat kan en hoeft het
College ook niet te doen aangezien artikel 142 lid 1 sub c Wetboek van
Strafvordering regelt dat bij verordening aangewezen toezichthouders ook
opsporingsbevoegdheid toekomt. Deze buitengewone opsporingsambtenaren hebben
in de regel een opsporingsbevoegdheid voor een beperkt aantal strafbare
feiten.Dit artikel regelt de intrekking van de oude Erfgoedverordening, zodat niet
twee verordeningen van kracht zijn die hetzelfde onderwerp regelen. Het
uitdrukkelijk intrekken van een oude regeling mag niet achterwege worden
gelaten met een beroep op het beginsel dat een vroegere regeling ter zijde
wordt gesteld door een latere regeling.In de praktijk blijkt het overgangsrecht vaak problemen te geven. Indien
bijvoorbeeld een regeling wordt ingetrokken, is het niet altijd duidelijk
welke gevolgen de intrekking moet hebben voor op die regeling gebaseerde
beschikkingen. Vanwege de rechtszekerheid en de eerbiediging van bestaande
rechten is daarom in deze verordening een overgangsbepaling opgenomen. De
bestaande rechten betreffen in dit geval de aanwijzing tot monument (artikel
3) en de vergunning verlening (artikel 10).In het eerste lid worden de op grond van de oude verordening op de
gemeentelijke monumentenlijst voorkomende monumenten geacht te zijn
aangewezen en geregistreerd overeenkomstig deze nieuwe verordening. In het
tweede lid is geregeld dat aanvragen om een omgevingsvergunning voor
gemeentelijke monumenten, die zijn ingediend vóór het van kracht worden van
deze verordening, worden afgehandeld op grond van de oude verordening. Voor
een bepaalde overgangsperiode zullen er dus twee procedures gelden. Indien
de verordening niet tijdig aan de Wabo is aangepast, terwijl deze wet al wel
in werking is getreden zet de Wabo de bepalingen uit de verordening aan de
kant. De Wabo gaat namelijk voor op lagere regelgeving. De bepalingen uit de
verordening zijn van rechtswege onverbindend. Bij een nieuwe aanvraag voor
een vergunning gelden dan de bepalingen uit de Wabo. De inwerkingtreding van deze verordening en het vervallen van de oude
verordening is gekoppeld aan de datum van inwerkingtreding van de Wabo.
Bekendmaking van deze verordening moet op grond van artikel 142 van de
Gemeentewet plaatsvinden tenminste acht dagen voor inwerkingtreding.Dit artikel noemt de naam van de verordening.-.-.-.-.-.-.-.-