272453_1Verordening zuiveringsheffing Waterschap Vallei & Eem 2010nlregelingWaterschap Vallei & Eem2013-01-10Verordening zuiveringsheffing Waterschap Vallei & Eem 2010De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrechtfinanciën en economie2009-11-26algemeen bestuurWaterschapswet, 110 en hoofdstuk XVIIb en Waterschapsbesluit hoofstuk 6.2Veluwepost 13-12-20092009-12-212011-01-01nieuwe regeling134592financiën – belastingenGeenDe datum van ingang van de heffing is 1 januari 2010. Deze verordening is ingetrokken met ingang van 1 januari 2011, met dien verstande dat zij van toepassing blijft op de belastbare feiten die zich voor die datum hebben voorgedaan.Datum ondertekening inwerkingtredingsbesluit: 26-11-2009Bron bekendmaking inwerkingtredingsbesluit: Veluwepost 13-12-2009Besluit tot vaststelling van de ‘Verordening zuiveringsheffing Waterschap Vallei & Eem2010’.Het algemeen bestuur van Waterschap Vallei & Eem;op voordracht van het dagelijks bestuur van 5 november 2009gelet op de artikelen 110 en hoofdstuk XVIIb van de Waterschapswet en hoofdstuk 6.2 van hetWaterschapsbesluit;B E S L U I T :vast te stellen de:‘Verordening zuiveringsheffing Waterschap Vallei & Eem 2010’BegripsbepalingenVerordening zuiveringsheffing Waterschap Vallei & eem 2010Artikel 1Deze verordening verstaat onder:a stoffen: de stoffen genoemd in artikel 6 van deze verordening;b riolering: een voorziening voor de inzameling en het transport van afvalwater, in beheer bijeen gemeente;c zuiveringtechnisch werk: een werk voor het zuiveren van afvalwater of het transport van afvalwater,niet zijnde een riolering;d afvoeren: het brengen van stoffen op een riolering of op een zuiveringtechnisch werk in beheerbij het waterschap;e woonruimte: een ruimte die blijkens haar inrichting bestemd is om als een afzonderlijk geheelte voorzien in woongelegenheid en waarvan de delen blijkens de inrichting van die ruimteniet bestemd zijn om afzonderlijk in gebruik te worden gegeven;f bedrijfsruimte: een naar zijn of haar aard en inrichting als afzonderlijk geheel te beschouwenterrein of ruimte, niet zijnde een woonruimte, een zuiveringtechnisch werk of een riolering.g de ambtenaar belast met de heffing: de door het dagelijks bestuur van het GemeenschappelijkBelastingkantoor Rijn Midden te Harderwijk (Tricijn belastingen) aangewezen ambtenaar,bedoeld in artikel 124, vijfde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet;h drinkwater: water als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderdeel b, van de Waterleidingwet;i ingenomen water: geleverd drink– en industriewater, onttrokken grond– en oppervlaktewateren opgevangen regenwater;j waterleidingbedrijf: een bedrijf als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderdeel d, van de Waterleidingwet;k afvalwater: afvalwater als bedoeld in artikel 3.4 van de Waterwet.BijlagenArtikel 2Bij deze verordening behoren de volgende bijlagen:– Bijlage I: voorschriften voor meting, bemonstering, analyse en berekening;– Bijlage II: tabel afvalwatercoëfficiënten, zoals opgenomen in artikel 122k, derde lid, van deWaterschapswet.Belastbaar feit en heffingsplichtArtikel 31 Ter bestrijding van kosten die zijn verbonden aan de behartiging van de taak inzake het zuiverenvan afvalwater, wordt onder de naam zuiveringsheffing een directe belasting geheventer zake van direct of indirect afvoeren op een zuiveringstechnisch werk in beheer bij het waterschap.2 Aan de heffing worden onderworpen:a ter zake het afvoeren vanuit een woonruimte of een bedrijfsruimte: degene die het gebruikheeft van die ruimte;b ter zake het afvoeren anders dan bedoeld onder a: degene die afvoert.3 Voor de toepassing van het tweede lid, onderdeel a, is heffingsplichtig:a in geval van gebruik van een woonruimte door de leden van een huishouden: degene diedoor de ambtenaar belast met de heffing is aangewezen;b in geval van gebruik door degene aan wie een deel van een bedrijfsruimte in gebruik is gegeven:degene die dat deel in gebruik heeft gegeven met dien verstande dat degene diehet deel in gebruik heeft gegeven, bevoegd is de heffing als zodanig te verhalen op degeneaan wie dat deel in gebruik is gegeven;c in geval van het voor volgtijdig gebruik ter beschikking stellen van een woonruimte of bedrijfsruimte:degene die de ruimte ter beschikking heeft gesteld, met dien verstande dat degenedie de ruimte ter beschikking heeft gesteld, bevoegd is de heffing als zodanig te verhalenop degene aan wie de ruimte ter beschikking is gesteld.4 Indien stoffen met behulp van een riolering worden afgevoerd, is degene bij wie die rioleringin beheer is, slechts voor die stoffen die de beheerder zelf op de riolering heeft gebracht aaneen heffing onderworpen.5 De opbrengst van de heffing kan tevens worden besteed:a aan het verstrekken van subsidies ter tegemoetkoming in de kosten van het voorbereidenen uitvoeren van maatregelen die verband houden met het zuiveren van afvalwater aan diegenendie tot het treffen van die maatregelen zijn gehouden;b aan het verstrekken van subsidies aan heffingsplichtigen tot behoud van het gebruik vanzuiveringtechnische werken teneinde een stijging van het tarief van de heffing zoveel mogelijkte voorkomen.6 Het afvoeren door het waterschap is vrijgesteld van de heffing.Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar tijdsevenredigheidArtikel 41 De heffing ter zake van woonruimten en van bedrijfsruimten als bedoeld in artikel 15 is verschuldigdbij het begin van het heffingsjaar of, zo dit later is, bij de aanvang van de heffingsplicht.2 Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht als bedoeld in het eerste lid in de loop vanhet heffingsjaar aanvangt, is de heffing verschuldigd voor zoveel driehonderdvijfenzestigstegedeelten van de voor dat jaar verschuldigde belasting als er in dat jaar, na de aanvang vande heffingsplicht, nog volle etmalen overblijven.3 Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht bedoeld in het eerste lid in de loop van hetheffingsjaar eindigt, bestaat aanspraak op ontheffing voor zoveel driehonderdvijfenzestigstegedeelten van de voor dat jaar verschuldigde heffing als er in dat jaar, na het einde van deheffingsplicht, nog volle etmalen overblijven. De heffingsplichtige kan, indien de situatie in devorige volzin zich voordoet een aanvraag tot ontheffing indienen bij de ambtenaar belast metde heffing.4 Het tweede en derde lid zijn niet van toepassing indien de heffingsplichtige in de loop van hetheffingsjaar het gebruik van een woonruimte waarvoor de betaling van de heffing plaatsvindtaan het Gemeenschappelijk Belastingkantoor Rijn Midden te Harderwijk (Tricijn belastingen)beëindigt en direct aansluitend het gebruik krijgt van een woonruimte die eveneens in het waterschapsgebiedligt en waarvoor de betaling van de heffing eveneens aan het GemeenschappelijkBelastingkantoor Rijn Midden plaatsvindt en er vanuit de nieuwe woonruimte eveneenswordt afgevoerd als bedoeld in artikel 1 onder d.HeffingsjaarArtikel 5Het heffingsjaar is gelijk aan het kalenderjaar.aangifteArtikel 5aMet betrekking tot de zuiveringsheffing geheven van gebruikers van bedrijfsruimten, wordt deuitnodiging tot het doen van aangifte gedaan door:a het uitreiken of toezenden van ene aangiftebiljet;b het uitreiken of toezenden van een aangiftebrief waarin wordt verzocht om aangifte te doenop de wijze als bedoeld in artikel 5b.Artikel 5bHet doen van aangifte geschiedt door:a het inleveren of toezenden van het aangiftebiljet met de daarbij gevraagde bescheiden;b het op elektronische wijze toezenden van de door de betreffende programmatuur gevraagdegegevens.Grondslag en heffingsmaatstafAlgemeenArtikel 61 Voor de heffing bedoeld in artikel 3 geldt als grondslag de hoeveelheid en de hoedanigheidvan de stoffen die in een kalenderjaar worden afgevoerd.2 Voor de heffing geldt als heffingsmaatstaf de vervuilingswaarde van de stoffen die in een kalenderjaarworden afgevoerd. De vervuilingswaarde wordt uitgedrukt in vervuilingseenheden.3 Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot zuurstofbindende stoffen wordt bepaald opbasis van de som van het chemisch zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzettingvan stikstofverbindingen, zoals voorgeschreven in Bijlage I van deze verordening. Eén vervuilingseenheidvertegenwoordigt met betrekking tot zuurstofbindende stoffen een verbruik in hetheffingsjaar van 54,8 kilogram zuurstof.4 Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot de stoffen chroom, koper, lood, nikkel, zilver,zink, arseen, kwik, cadmium, chloride, sulfaat en fosfor wordt bepaald op basis van deafgevoerde gewichtshoeveelheden, zoals voorgeschreven in Bijlage I van deze verordening.Eén vervuilingseenheid vertegenwoordigt een in het heffingsjaar afgevoerde gewichtshoeveelheidvan:a 1,00 kilogram van de stoffen chroom, koper, lood, nikkel, zilver en zink;b 0,100 kilogram van de stoffen arseen, cadmium en kwik;5 De stoffen zilver, chloride, sulfaat en fosfor worden niet aan de heffing onderworpen.Meting, bemonstering en analyseArtikel 71 Het aantal vervuilingseenheden van zuurstofbindende en andere stoffen wordt berekend metbehulp van door meting, bemonstering en analyse verkregen gegevens. De meting, bemonstering,analyse en berekening geschieden met in achtneming van de in Bijlage I opgenomenvoorschriften.2 De in het eerste lid bedoelde meting, bemonstering en analyse geschieden ieder etmaal vanhet heffingsjaar, behoudens het bepaalde in artikel 8.3 De meting, bemonstering en analyse geschieden zodanig dat:Pagina 4 van 9a de gemeten hoeveelheid afvalwater niet meer dan 5% afwijkt van de werkelijke hoeveelheidafvalwater;b het verkregen monster representatief is voor de totale hoeveelheid stoffen die gedurendede bemonsteringsperiode vanuit het bedrijf of het bedrijfsonderdeel wordt afgevoerd.4 De heffingsplichtige brengt de wijze van meting en bemonstering met een beschrijving van dedaarvoor te gebruiken apparatuur, voor aanvang van het heffingsjaar, ter kennis van de ambtenaarbelast met de heffing. Indien het gebruik van de apparatuur in de loop van het heffingsjaaraanvangt of wijzigt, dan wordt dit vóór de ingebruikname of de wijziging ter kennisvan de ambtenaar belast met de heffing gebracht.5 De ambtenaar belast met de heffing:a kan ambtshalve bepalen dat meting en bemonstering geschieden in afwijking van één ofmeer van de in Bijlage I, onderdeel A, opgenomen voorschriften, indien deze aannemelijkmaakt dat dit noodzakelijk is ter voldoening aan het bepaalde in het derde lid, onderdelen aen b;b beslist op aanvraag van de heffingsplichtige, dat meting en bemonstering kunnen geschiedenin afwijking van een of meer van de in Bijlage I, onderdeel A, opgenomen voorschriften,indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat daarbij wordt voldaan aan het bepaaldein het derde lid, onderdelen a en b;c beslist op aanvraag van de heffingsplichtige, dat kan worden afgeweken van de in Bijlage I,onderdeel B, opgenomen analysevoorschriften, indien de heffingsplichtige aannemelijkmaakt dat de nauwkeurigheid van de uitkomsten van de analyse hierdoor niet wordt beïnvloed;d kan omtrent de afwijkingen als bedoeld in de onderdelen a, b en c nadere voorschriftengeven.6 De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het vijfde lid, onderdelena, b en c, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking bevat in elk geval:a de voorschriften van Bijlage I, onderdelen A en B, waarvan wordt afgeweken;b de afwijkingen bedoeld in het vijfde lid, onderdelen a, b en c;c de nadere voorschriften bedoeld in het vijfde lid, onderdeel d;d een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de beschikking wordt gegeven.7 De ambtenaar belast met de heffing is bevoegd twee of meer ingevolge het vijfde lid genomenbeschikkingen, die betrekking hebben op hetzelfde bedrijf of hetzelfde bedrijfsonderdeel,in één geschrift te verenigen.8 De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te verwachten veranderingen inde hoeveelheid of hoedanigheid van de afgevoerde, respectievelijk af te voeren stoffen, dedesbetreffende beschikkingen, bedoeld in het vijfde lid, ambtshalve wijzigen of intrekken inverband met het bepaalde in het eerste lid en het derde lid.Beperkte meting, bemonstering en analyseArtikel 81 Op aanvraag van de heffingsplichtige, die aannemelijk maakt dat voor de berekening van hetaantal vervuilingseenheden kan worden volstaan met gegevens welke met behulp van meting,bemonstering en analyse in een beperkt aantal etmalen zijn verkregen, besluit de ambtenaarbelast met de heffing dat meting en bemonstering geschieden in afwijking van het bepaaldein artikel 7, tweede lid. Het besluit op aanvraag wordt genomen bij een voor bezwaarvatbare beschikking. Deze beschikking bevat in elk geval:a een opgave van de afvalwaterstromen en de stoffen welke in het onderzoek dienen te wordenbetrokken;b de tijdvakken waarin meting en bemonstering geschieden, hetzij ieder etmaal van die tijdvakken,hetzij één of meer daartoe aangewezen etmalen daarvan;c de wijze waarop de op de voet van letter b verkregen uitkomsten worden herleid tot het aantalvervuilingseenheden over een aldaar bedoeld tijdvak, onderscheidenlijk over het heffingsjaar;d een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de beschikking wordt gegeven.2 De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te verwachten veranderingen inde hoeveelheid of hoedanigheid van de afgevoerde, respectievelijk af te voeren stoffen, dedesbetreffende beschikking, bedoeld in het eerste lid, ambtshalve wijzigen of intrekken, indienPagina 5 van 9toepassing van berekeningsvoorschrift IV van onderdeel C van bijlage I leidt tot een anderaantal etmalen dan in die beschikking is opgenomen.3 De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het tweede lid, bij voorbezwaar vatbare beschikking.HoedanigheidscorrectieArtikel 91 Indien de uitkomst van de methode tot bepaling van het chemisch zuurstofverbruik bedoeld inartikel 6 in belangrijke mate is beïnvloed door biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbarestoffen, wordt op aanvraag van de heffingsplichtige op die uitkomst een correctie toegepast.2 De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing als bedoeld in het eerste lid, bijvoor bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking bevat in elk geval:a de wijze van berekening van de correctie;b de hoeveelheid en samenstelling van het afvalwater waarop de correctie van toepassing is;c de frequentie en de wijze van onderzoek met betrekking tot meting, bemonstering en analyse;d een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de beschikking wordt gegeven.Tabel afvalwatercoëfficiëntenArtikel 101 In afwijking van het bepaalde in artikel 7, eerste lid, kan het aantal vervuilingseenheden metbetrekking tot het zuurstofverbruik in een kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een onderdeeldaarvan worden vastgesteld met behulp van de in Bijlage II van deze verordening opgenomentabel afvalwatercoëfficiënten, indien door de heffingsplichtige aannemelijk is gemaaktdat het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik in een kalenderjaar1.000 of minder bedraagt en dit aantal aan de hand van de hoeveelheid ingenomen waterkan worden bepaald.2 Het aantal vervuilingseenheden als bedoeld in het eerste lid wordt berekend volgens de formuleA x B, waarbij:A = het aantal m³ in het kalenderjaar ten behoeve van de bedrijfsruimte of het onderdeel vande bedrijfsruimte ingenomen water;B = de afvalwatercoëfficiënt behorende bij de klasse van de in Bijlage II opgenomen tabel metde klassengrenzen waarbinnen de vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruikper m³ ten behoeve van de bedrijfsruimte of van het onderdeel van de bedrijfsruimte ingenomenwater is gelegen.3 Indien de in het kalenderjaar ingenomen hoeveelheid water niet kan worden vastgesteld aande hand aan watermeterstanden die aan het begin en aan het einde van het kalenderjaar zijnopgenomen, stelt de ambtenaar belast met de heffing die hoeveelheid vast op een door hemnader vast te stellen wijze.4 De vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik per m³ als bedoeld in het tweedelid wordt bepaald met toepassing van de algemene maatregel van bestuur als bedoeld inartikel 122k van de Waterschapswet.5 Indien het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik in een kalenderjaarvoor een bedrijfsruimte of een onderdeel daarvan meer dan 1.000 bedraagt en de heffingsplichtigeaannemelijk maakt dat de berekening van het aantal vervuilingseenheden mettoepassing van de in het eerste lid, aanhef, bedoelde tabel tot geen lagere uitkomst leidt dandie welke wordt verkregen bij berekening op de voet van artikel 7, eerste lid, beslist de ambtenaarbelast met de heffing bij voor bezwaar vatbare beschikking op aanvraag van heffingsplichtigedat het aantal vervuilingseenheden wordt berekend met toepassing van de tabel.Vervuilingswaarde van tuinbouwkassenArtikel 111 In afwijking van artikel 7, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van de stoffen die wordenafgevoerd vanuit een bedrijfsruimte of een onderdeel van een bedrijfsruimte bestemd om inhet kader van de uitoefening van een beroep of een bedrijf onder een permanente opstandvan glas of kunststof gewassen te telen, bepaald op basis van het tweede lid.2 De vervuilingswaarde bedraagt drie vervuilingseenheden per hectare vloeroppervlak waaroponder glas of kunststof wordt geteeld en per deel van een hectare vloeroppervlak een evenredigdeel van drie vervuilingseenheden.3 Indien in de loop van het kalenderjaar het gebruik van een in het eerste lid bedoelde bedrijfsruimteof onderdeel van een bedrijfsruimte, dan wel van een deel daarvan, door de gebruikeraanvangt of eindigt, wordt hij in dat kalenderjaar voor die bedrijfsruimte, voor dat onderdeel ofvoor dat deel voor een evenredig gedeelte van het op basis van het tweede lid bepaald aantalvervuilingseenheden aan een heffing onderworpen.4 Een vervuilingswaarde voor de bedrijfsruimte of het onderdeel van een bedrijfsruimte, berekendop basis van het tweede of derde lid, van minder dan vijf vervuilingseenheden wordt opdrie vervuilingseenheden, en van één of minder dan één vervuilingseenheid op één vervuilingseenheidgesteld.Franchise en drempelArtikel 121 Voor de berekening van het aantal vervuilingseenheden in het heffingsjaar voor de groep vanstoffen chroom, koper, lood, nikkel en zink wordt een aftrek toegepast, met dien verstande dathet aantal vervuilingseenheden niet lager dan op nihil kan worden gesteld. De aftrek wordtbepaald door het totaal aantal vervuilingseenheden van de zuurstofbindende stoffen, als berekendop grond van de artikelen 7 tot en met 10, te vermenigvuldigen met 0,0162.2 Voor de berekening van het aantal vervuilingseenheden in het heffingsjaar voor de groep vanstoffen arseen, cadmium en kwik wordt een aftrek toegepast, met dien verstande dat het aantalvervuilingseenheden niet lager dan op nihil kan worden gesteld. De aftrek wordt bepaalddoor het totaal aantal vervuilingseenheden van de zuurstofbindende stoffen, als berekend opgrond van de artikelen 7 tot en met 10, te vermenigvuldigen met 0,0027.MeetverplichtingArtikel 131 Indien de vervuilingswaarde met betrekking tot de zuurstofbindende stoffen van een bedrijfsruimteminder bedraagt dan 1.000 vervuilingseenheden wordt, in afwijking van het bepaaldein artikel 7:a het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen chroom, koper, lood, nikkel enzink op nihil gesteld, tenzij de ambtenaar belast met de heffing aannemelijk maakt dat hetaantal vervuilingseenheden met betrekking tot deze stoffen de in artikel 12, eerste lid bedoeldeaftrek te boven gaat;b het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen arseen, cadmium en kwik op nihilgesteld, tenzij de ambtenaar belast met de heffing aannemelijk maakt dat het aantal vervuilingseenhedenmet betrekking tot deze stoffen de in artikel 12, tweede lid, bedoelde aftrekte boven gaat.Pagina 7 van 92 Indien de vervuilingswaarde met betrekking tot de zuurstofbindende stoffen van een bedrijfsruimte1.000 vervuilingseenheden of meer bedraagt, wordt, in afwijking van het bepaalde inartikel 7:a het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen chroom, koper, lood, nikkel enzink op nihil gesteld, indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat het aantal vervuilingseenhedenmet betrekking tot deze stoffen de in artikel 12, eerste lid, bedoelde aftrekniet te boven gaat;b het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen arseen, cadmium en kwik op nihilgesteld, indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat het aantal vervuilingseenhedenmet betrekking tot deze stoffen de in artikel 12, tweede lid, bedoelde aftrek niet te bovengaat.Totale vervuilingswaarde van een bedrijfsruimteArtikel 14De vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte, wordt bepaald op de som van de aantallen vervuilingseenhedenals berekend overeenkomstig de artikelen 7 tot en met 13, voorzover deze vantoepassing zijn.Vervuilingswaarde van kleine bedrijfsruimtenArtikel 151. In afwijking van artikel 7, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van de stoffen die vanuit eenbedrijfsruimte of vanuit een zuiveringtechnisch werk voor het zuiveren van afvalwater wordenafgevoerd gesteld op drie vervuilingseenheden indien door de heffingsplichtige aannemelijk isgemaakt dat die vervuilingswaarde minder dan vijf vervuilingseenheden bedraagt en op éénvervuilingseenheid indien door de heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt dat die één vervuilingseenheidof minder bedraagt.2. Indien de aanslag is opgelegd voor drie vervuilingseenheden en de heffingsplichtige aannemelijkmaakt dat de vervuilingswaarde één vervuilingseenheid of minder bedraagt, bestaataanspraak op vermindering. De heffingsplichtige kan daartoe een aanvraag indienen bij deambtenaar belast met de heffing. Een aanvraag als bedoeld in de vorige volzin kan wordeningediend, indien de dagtekening van de aanslag binnen het desbetreffende kalenderjaar valt,binnen een termijn die verstrijkt zes weken na afloop van het desbetreffende kalenderjaar.En, indien de dagtekening van de aanslag na het desbetreffende kalenderjaar valt, binnenzes weken na de dagtekening van de aanslag.Vervuilingswaarde van woonruimtenArtikel 161 In afwijking van artikel 7, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van de stoffen die vanuit eenwoonruimte worden afgevoerd, gesteld op drie vervuilingseenheden. De vervuilingswaardevan de stoffen die vanuit een door één persoon gebruikte woonruimte worden afgevoerdwordt, op aanvraag van de heffingplichtige, gesteld op één vervuilingseenheid.2 Het eerste lid is niet van toepassing op de voor recreatiedoeleinden bestemde woonruimtendie zich bevinden op een voor verblijfsrecreatie bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd.De in de vorige volzin bedoelde woonruimten worden tezamen aangemerkt als eenbedrijfsruimte danwel als onderdeel van een bedrijfsruimte.3 Indien de in het eerste lid bedoelde situatie dat een woonruimte wordt gebruikt door één persoonontstaat in de loop van het heffingsjaar, wordt de vervuilingswaarde op één vervuilingseenheidvastgesteld met ingang van de eerste dag die volgt op de dag waarop die situatie isontstaan.4 Indien de dagtekening van de aanslag ligt voor de datum van de in het eerste lid bedoeldesituatie kan de aanvraag om vermindering worden ingediend binnen zes weken nadat de situatatiezich heeft voorgedaan. Indien de dagtekening van de aanslag ligt na de datum van inhet eerste lid bedoelde situatie kan de aanvraag om vermindering worden ingediend binnenzes weken na de dagtekening van de aanslag.SchattingArtikel 17De ambtenaar belast met de heffing kan het aantal vervuilingseenheden in een kalenderjaargeheel of gedeeltelijk door middel van schatting vaststellen, indien door de heffingsplichtige:a meting, bemonstering en analyse niet of niet geheel zijn geschied in overeenstemming metde in Bijlage I opgenomen voorschriften;b het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met behulp van meting, bemonstering enanalyse en bepaling van de vervuilingswaarde op basis van artikel 10, eerste of vijfde lid, 11,eerste lid, 15, eerste lid, of 16, eerste lid, niet mogelijk is;c het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met behulp van meting, bemonstering enanalyse, bepaling van de vervuilingswaarde op basis van artikel 10, vijfde lid, wel mogelijk is,maar door de heffingsplichtige gedurende het heffingsjaar geen aanvraag als bedoeld in datartikel is gedaan:d niet of niet geheel is voldaan aan de voorwaarden, verbonden aan de in artikel 7, 8 of 9 bedoeldetoestemming.TariefArtikel 18Het tarief bedraagt € 45,25 per vervuilingseenheid.Wijze van heffing en termijnen van betalingArtikel 191. De heffing wordt geheven bij wege van aanslag.2. Aanslagen dienen, met in achtneming van het overigens in dit artikel bepaalde, te wordenbetaald in één termijn die vervalt twee maanden na de dagtekening van de aanslag.3. Voorlopige aanslagen waarvan de dagtekening in het desbetreffende heffingsjaar ligt enwaarvoor de heffingschuldige een machtiging heeft afgegeven om deze af te schrijvendoor middel van automatische incasso, dienen te worden betaald in zoveel gelijkemaandelijkse termijnen als er na de dagtekening van de aanslag nog in het desbetreffendeheffingsjaar volle kalendermaanden resteren, met dien verstande dat het aantalmaandelijkse termijnen nooit minder dan twee bedraagt. Voor de overige voorlopigeaanslagen geldt onverkort de in lid 2 neergelegde hoofdregel.4. Definitieve aanslagen die worden opgelegd aan de gebruiker van een bedrijfsruimtewaarvan de dagtekening in het desbetreffende jaar ligt en waarvoor een machtiging isafgegeven om die bij wijze van automatische incasso af te schrijven, dienen te wordenbetaald in zoveel gelijke maandelijkse termijnen als er na de dagtekening van de aanslagin het desbetreffende heffingsjaar nog volle kalendermaanden resteren, met dienverstande dat het aantal maandelijkse termijnen nooit minder dan twee bedraagt. Vooroverige definitieve bedrijfsaanslagen geldt onverkort de in het tweede lid neergelegdehoofdregel.5. Tenzij op het aanslagbiljet anders is vermeld, dienen de aanslagen die in het desbetreffendeheffingsjaar worden opgelegd aan de gebruiker van een woonruimte, te wordenbetaald tegelijk met en op dezelfde wijze als die waarop de nota’s van waterbedrijf Vitensmoeten worden betaald. In dat geval moet de aanslag worden betaald in vier kwartaaltermijnen.Indien de heffingschuldige Vitens heeft gemachtigd tot automatische incassokan de aanslag worden betaald in tien gelijke termijnen. Indien een aanslag alsbedoeld in dit lid, die moet worden betaald tegelijk met en op dezelfde wijze als diewaarop de nota’s van Vitens moeten worden betaald, wordt opgelegd nadat reeds eenof meer van de nota’s van Vitens in dat jaar zijn verschenen, is de aanslag invorderbaarin zoveel gelijke termijnen als na het opleggen van de aanslag in het desbetreffende belastingjaarnog nota’s van Vitens verschijnen. Indien een aanslag als bedoeld in dit lid,die moet worden betaald tegelijk met en op dezelfde wijze als die waarop de nota’s vanVitens moeten worden betaald, wordt opgelegd nadat de laatste nota van Vitens is verschenen,geldt de in lid 2 neergelegde hoofdregel.6. Aanslagen die worden opgelegd aan de gebruiker van een woonruimte waarvan op hetbiljet niet is vermeld dat zij tegelijk met en op dezelfde wijze als die waarop de nota’svan waterbedrijf Vitens moeten worden betaald, waarvan de dagtekening in het desbetreffendejaar ligt en waarvoor een machtiging is afgegeven om die bij wijze van automatischeincasso af te schrijven, dienen te worden betaald in zoveel gelijke maandelijksetermijnen als er na de dagtekening van de aanslag in het desbetreffende heffingsjaarnog volle kalendermaanden resteren, met dien verstande dat het aantal maandelijksetermijnen nooit minder dan twee bedraagt. Voor overige aanslagen die worden opgelegdaan de gebruiker waarvan op het biljet niet is vermeld dat zij tegelijk met en op dezelfdewijze als die waarop de nota’s van waterbedrijf Vitens moeten worden betaaldgeldt onverkort de in het tweede lid neergelegde hoofdregel.7. Het bedrag vermeld op een beschikking inzake een bestuurlijke boete die gelijktijdig enin verband met de vaststelling van een belastingaanslag is opgelegd dient te wordenbetaald overeenkomstig de bepalingen die gelden voor die belastingaanslag.8. Het bedrag vermeld op een beschikking inzake een bestuurlijke boete die separaat aande belanghebbende wordt bekendgemaakt, alsmede navorderingsaanslagen als bedoeldin artikel 16 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, moeten worden betaaldin één termijn die vervalt een maand na de dagtekening van de boete respectievelijkde navorderingsaanslag.Nadere regelsArtikel 20Het dagelijks bestuur van het waterschap kan nadere regels geven met betrekking tot de heffingen de invordering.Inwerkingtreding en citeertitelArtikel 211 De ‘Verordening zuiveringsheffing Waterschap Vallei & Eem 2009’, vastgesteld bij besluit van27 november 2008, wordt ingetrokken met ingang van de in het derde lid genoemde datumvan ingang van de heffing, met dien verstande dat zij van toepassing blijft op de belastbarefeiten die zich voor die datum hebben voorgedaan.2 Deze verordening treedt in werking met ingang van de achtste dag na die van de bekendmaking.3 De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2010.4 Deze verordening wordt aangehaald als ‘Verordening zuiveringsheffing Waterschap Vallei &Eem 2010’.Aldus besloten in de openbare vergadering op 26 november 2009mr. G.P. Dalhuisen drs. J.M.P. Moonssecretaris dijkgraafToelichting op de verordeningToelichting op de Verordening zuiveringsheffing Waterschap Vallei & Eem 2010A ALGEMEENDoelstelling en karakter zuiveringsheffingBij de inwerkingtreding van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (Wet van 13 november1969, Stb. 536) kreeg de zuiveringsheffing als doelstelling de financiering van de kosten vanmaatregelen tot het tegengaan en voorkomen van de verontreiniging van oppervlaktewateren (artikel18, eerste lid). De zuiveringsheffing is dus een bestemmingsheffing (dekkingsmiddel van kosten).De maatregelen om verontreiniging van oppervlaktewater tegen te gaan zijn onder te verdelen inactief beheer (het feitelijk transporteren en zuiveren van afvalwater, alsmede het verbranden vanzuiveringsslib) en passief beheer (vergunningverlening, toezicht en controle, handhaving, waterkwaliteitsbeheersplannen).Deze activiteiten samen werden tot dusver geduid als de zorg voor dekwaliteit van het oppervlaktewater.Met de inwerkingtreding van de Wet modernisering waterschapsbestel (Wet van 21 mei 2007,Stb. 208) is hier verandering in gekomen.Het zuiveren van stedelijk afvalwater is, zoals blijkt uit artikel 15a, eerste lid, van de Wet verontreinigingoppervlaktewateren, een taak die bij het waterschap is ondergebracht. De financieringdaarvan (de Waterschapswet spreekt van: de behartiging van de taak inzake het zuiveren vanafvalwater) gebeurt reeds met ingang van 2009 uit de opbrengst van de zuiveringsheffing, waarvoorde bepalingen zijn opgenomen in de artikelen 122c tot en met 122k van de Waterschapswet.Alle overige activiteiten die niet tot het zuiveren en/of transporteren van afvalwater behoren, zijnsamen met de zorg voor de waterkering en de zorg voor de beheersing van het oppervlaktewaternu ondergebracht in de zorg voor het watersysteem. De kosten daarvan worden voortaan bestredenuit de opbrengst van de watersysteemheffing, die in de plaats is gekomen van de waterschapsomslagen(artikel 117 van de Waterschapswet).B ARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGConsideransBevoegdheid algemeen bestuurUitsluitend het algemeen bestuur is bevoegd tot het vaststellen van de belastingverordening. Ditvloeit voort uit artikel 110 van de Waterschapswet. Het dagelijks bestuur is belast met de voorbereidingvan de belastingverordening (artikel 84 van de Waterschapswet).Wettelijke grondslagDe wettelijke basis voor het door waterschappen heffen van de zuiveringsheffing ligt in hoofdstukXVIIb van de Waterschapswet. Voorts zijn in hoofdstuk 6 van het Waterschapsbesluit nog enkelenadere regels gesteld.BegripsbepalingenArtikel 1Om duidelijkheid te scheppen over een aantal in de verordening voorkomende begrippen en omde leesbaarheid van de tekst te bevorderen, is van deze begrippen een omschrijving gegeven inartikel 1. Daarbij is aangesloten bij de begripsbepalingen in artikel 122c van de Waterschapswet.Onderdeel aPagina 2 van 15Voor de omschrijving van ‘stoffen’ is verwezen naar de stoffen genoemd in artikel 6. In dat artikelzijn de stoffen opgenomen die door het waterschap in de heffing worden betrokken, alsmede degewichtseenheden van die stoffen.Pagina 3 van 15Onderdeel bOnder riolering wordt verstaan het gemeentelijk rioolstelsel zoals dat wordt bedoeld in artikel10.33, eerste lid, van de Wet milieubeheer.Onderdeel cEen zuiveringtechnisch werk is voor de Waterschapswet een voorziening voor het zuiveren of hettransporteren van afvalwater. Het begrip omvat naast afvalwaterzuiveringsinstallaties ook gemalen,persleidingen, vrijvervalleidingen, open en dichte afvoergoten en pompstations ten behoevevan het afvalwater. Ook voorzieningen voor individuele behandeling van afvalwater (IBA’s) vallenonder het begrip zuiveringstechnisch werk. De gemeentelijke riolering wordt hier niet onder begrepen(zie onderdeel b, waarbij het begrip riolering is gedefinieerd).Onderdeel dAfvoeren is het brengen van stoffen op een riolering of op een zuiveringstechnisch werk in beheerbij het waterschap.Onderdeel eDit onderdeel regelt wat onder een woonruimte moet worden verstaan. Niet elke bewoonde ruimtekan als woonruimte worden aangemerkt. Een woonruimte wordt geacht te zijn bestemd om alseen afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid. Of dit het geval is moet blijken uit de inrichtingvan de ruimte. In deze definitie wordt tot uitdrukking gebracht dat het moet gaan om eenruimte die zelfstandig bruikbaar is en derhalve niet meer dan bijkomstig afhankelijk is van elders inhet gebouw aanwezige voorzieningen die voor de woonfunctie wel van wezenlijk belang zijn.Hierbij moet worden gedacht aan het met gebruikers van andere ruimten delen van faciliteiten alskookgelegenheid, sanitair of bad- en douchegelegenheid. Dit komt vaak in onder meer studentenhuizenen pensions voor. In een dergelijke situatie kan niet worden gesproken van een woonruimtein de zin van deze verordening. Zie hiervoor ook de arresten van de Hoge Raad van 23 juli1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984, blz. 544, 8 februari 1995, BNB 1995/92, Belastingblad1995, blz. 202, 10 januari 1996, BNB 1996/77, Belastingblad 1996, blz. 168).Dat het begrip woonruimte ruim moet worden uitgelegd valt af te leiden uit het arrest van de HogeRaad van 29 mei 1991 waarin een kajuitzeilschip als woonruimte werd aangemerkt (BNB1991/213, Belastingblad 1991, blz. 479).Onderdeel fBij de omschrijving van het begrip bedrijfsruimte is gekozen voor een negatieve formulering omeen zo groot mogelijke reikwijdte aan het begrip te geven. Alles wat geen woonruimte is moet alseen bedrijfsruimte worden aangemerkt. Zo is bijvoorbeeld ook een stuk landbouwgrond als eenbedrijfsruimte aangemerkt (Hof ‘s–Gravenhage 17 maart 1993, Belastingblad 1993, blz. 457).In een ogenschijnlijk soortgelijke situatie oordeelde de rechter echter anders. Hierbij ging het omeen kavel los land –deels akkerbouw, deels weiland- dat niet als bedrijfsruimte kon worden aangemerkt.Er stonden namelijk geen opstallen op en voor de exploitatie maakte de agrariër gebruikvan machines die elders, in de schuur achter zijn boerderij, werden gestald. Hierdoor was hij meerdan bijkomstig afhankelijk van elders aanwezige, voor de bedrijfsexploitatie wezenlijke, voorzieningen(Hof ’s-Gravenhage, 18 februari 1997, Belastingblad 1997, blz. 729). Of daar ook sprakevan was bij de zandopspuiting wordt uit de casus niet duidelijk. Het Hof stelde alleen vast dat ersprake was van het afvoeren van met slib verontreinigd perswater en liet de aanslag in stand (HofArnhem 22 augustus 1997, Belastingblad 1997, blz. 745). Voor de vraag of sprake is van één ofvan twee bedrijfsruimten is onder andere van belang het arrest van de Hoge Raad van 14 juni1995 (BNB 1995/233, Belastingblad 1995, blz. 627) waarin een bij twee verschillende personen ingebruik zijnde stortplaats als één bedrijfsruimte werd aangemerkt. Daarbij speelde onder andereeen rol het feit dat de stortplaats maar één ingang heeft, om de gehele stortplaats een hek staaten er geen deugdelijke afscheiding is tussen beide delen van de stortplaats.Onderdeel gDe inspecteur is het bestuursorgaan aan wie de wetgever door middel van de Algemene wet inzakerijksbelastingen de bevoegdheid tot het opleggen van aanslagen en het doen van uitspraakop bezwaarschriften heeft geattribueerd. In artikel 123 van de Waterschapswet wordt onder meerde Algemene wet inzake rijksbelastingen van toepssing verklaard voor het heffen van belastingendoor waterschappen. Dit artikel bepaalt voorts dat de bevoegdheden van de inspecteur toekomenaan de daartoe aangewezen ambtenaar van het waterschap. Die aanwijzing geschiedt bij eenPagina 4 van 15door het dagelijks bestuur te nemen aanwijzingsbesluit. Behalve het opleggen van aanslagen enhet doen van uitspraak op bezwaarschriften komt krachtens deze verordening aan deze functionarisook de bevoegdheid tot het afgeven van meetbeschikkingen toe (artikel 7 en verder).Onderdeel hHoewel de Waterleidingwet een definitie van het begrip drinkwater geeft, moet hier in het kadervan deze verordening niet uitsluitend voor menselijke consumptie geschikt water worden verstaan.Ook zaken als warm tapwater (vaak afkomstig van stadsverwarmingsbedrijven) en “grijs”water voor het wassen van kleding vallen hier onder. Daarom wordt aangesloten bij het begripleidingwater zoals dat is omschreven in artikel 1, onderdeel b, van de Waterleidingwet.Onderdeel iBehalve via nutsbedrijven wordt ook op andere wijze water verkregen. Zo wordt op steeds grotereschaal door bedrijven voor sanitair gebruik hemelwater opgevangen. Omdat dit water na gebruikwordt afgevoerd, dient het eveneens in de berekening van de vervuilingswaarde te worden betrokken.Onderdeel jEen waterleidingbedrijf hoeft, zoals blijkt uit de begripsomschrijving in artikel 1, eerste lid, onderdeeld, van de Waterleidingwet niet uitsluitend te voorzien in het leveren van water. Dergelijkeleveringen kunnen deel uitmaken van een ruimer aanbod van producten, bijvoorbeeld electrischeenergie, warmte of aardgas.BijlagenArtikel 2De grondslag voor de zuiveringsheffing wordt gevormd door de hoeveelheid en de hoedanigheidvan de stoffen die worden afgevoerd. Als heffingsmaatstaf geldt de vervuilingswaarde van de stoffendie in een kalenderjaar worden afgevoerd, uitgedrukt in vervuilingseenheden. Zoals blijkt uitartikel 122g van de Waterschapswet is de hoofdregel dat het aantal vervuilingseenheden wordtvastgesteld met behulp van door middel van meting, bemonstering en analyse verkregen gegevens.In Bijlage I zijn nadere regels gesteld over de wijze van meting, bemonstering, analyse enberekening. Zie in dit verband ook de artikelen 7, 8 en 9 van de verordening.In de artikelen 122h, 122i en 122k van de Waterschapswet is ook een aantal uitrzonderingen opdeze hoofdregel gegeven. Deze uitzonderingen, in casu voor woonruimten, kleine bedrijfsruimten,glastuinbouwbedrijven en bedrijven met een vervuilingswaarde van 1.000 vervuilingseenheden enminder, zijn eveneens in deze verordening opgenomen.Voor bedrijven met een vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik van 1.000 vervuilingseenhedenen minder kan onder voorwaaarden de berekening van het aantal vervuilingseenhedenplaatsvinden met behulp van de tabel afvalwatercoëfficiënten en dus niet door middelvan meting, bemonstering en analyse. Deze tabel is opgenomen in artikel 122k, derde lid, van deWaterschapswet en volledigheidshalve eveneens in Bijlage II. De wijze waarop deze tabel moetworden toegepast, is geregeld in artikel 10.De Bijlagen I en II maken deel uit van de verordening.Belastbaar feit en heffingsplichtArtikel 3Eerste lidDe opbrengst van de zuiveringsheffing dient ter bestrijding van de kosten die zijn verbonden aanhet zuiveren van afvalwater. De zuiveringsheffing is daarmee primair een bestemmingsheffing meteen retributief karakter.Het belastbare feit is het afvoeren van stoffen, dat wil zeggen het direct of indirect afvoeren vanstoffen op een zuiveringstechnisch werk in beheer bij het waterschap. Om beheerder en daarmeeheffingsbevoegd te zijn, is het niet vereist dat de juridische eigendom van het zuiveringstechnischwerk daadwerkelijk bij het waterschap berust. Dit is met name van belang in situaties waar sprakeis van zogeheten grensoverschrijdend afvalwater: het afvalwater onstaat in het gebied van hetPagina 5 van 15ene waterschap en wordt afgevoerd naar een zuiveringstechnisch werk van een ander waterschap.In een dergelijk geval is het ontvangende waterschap bevoegd om degene die de stoffenheeft afgevoerd in de zuiveringsheffing te betrekken. Hierdoor kan de situatie ontstaan dat tenaanzien van hetzelfde adres aanslagen worden opgelegd door verschillende waterschappen.Die veelal ongewenste situatie kan worden voorkomen door het sluiten van een medebeheersovereenkomsttussen de betrokken waterschappen. waarin onder andere de wederzijdse financiëleverplichtingen worden vastgelegd. Het waterschap waar het afvalwater ontstaat wordt daardoorook beheerder van het ontvangende zuiveringstechnisch werk en daardoor heffingsbevoegd (HogeRaad 11 december 1991, nr. 27 512, Belastingblad 1992, blz. 350).Ook wordt de zuiveringsheffing aangemerkt als een directe belasting. Dat is noodzakelijk voor detoepasselijkheid van de bepalingen inzake de richtige heffing in hoofdstuk IV van de Algemenewet inzake rijksbelastingen.Tweede lidHeffingsplichtig zijn degenen die afvoeren. Dit afvoeren kan op verschillende wijzen plaatsvinden.Voor de omschrijving van de belastingplicht wordt daarbij een koppeling gemaakt met het objectvan waaruit wordt afgevoerd.Aan de hand van de feitelijke omstandigheden moet worden beoordeeld wie gebruiker is. Ingevaler meerdere gebruikers zijn, is het noodzakelijk dat de ambtenaar belast met de heffing of het dagelijksbestuur beleidsregels opstelt op grond waarvan één van de gebruikers als heffingsplichtigekan worden aangewezen. Deze beleidsregels moeten worden gepubliceerd zodat ze kenbaar zijnvoor de heffingsplichtigen. Ingeval van het ontbreken van dergelijke beleidsregels kan de keuzevan het waterschap voor één van de gebruikers als willekeurig en onredelijk worden aangemerkt,wat tot vernietiging van de aanslag kan leiden. Zie voor nadere informatie over dit onderwerp enmogelijkheden voor de inhoud van de beleidsregels de brief van de Unie van Waterschappen aande leden–waterschappen van 23 maart 1995, nr. 951476 (Belastingblad 1995, blz. 326).Onderdeel aVindt het afvoeren plaats vanuit een woonruimte of vanuit een bedrijfsruimte, dan is de gebruikervan die ruimte aan de heffing onderworpen. Het komt voor dat een woonruimte of een bedrijfsruimteaan een gebruiker wordt verhuurd, waarbij één van de voorwaarden luidt dat de belastingen,waar onder de zuiveringsheffing, worden gedragen door de verhuurder. Dergelijke overeenkomstendoen niet af aan de heffingsplicht: de gebruiker blijft heffingsplchtig. Deze kan op grondvan de huurovereenkomst zelf het bedrag van de aanslag terugvorderen bij de verhuurder.De omschrijving van woonruimte is ook dusdanig dat er geen misverstand kan bestaan dat studentenhuizenmet onzelfstandige wooneenheden dienen te worden aangemerkt als bedrijfsruimte,waarvoor de verhuurder op grond van artikel 3, derde lid, onderdeel c, in de heffing kanworden betrokken. (Zie ook Hoge Raad 23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984, blz. 544en Hoge Raad 8 februari 1995, BNB 1995/92).In zijn arrest van 1 mei 1991 oordeelde de Hoge Raad dat als gebruiker van een bedrijfsruimte inde zin van de verordening slechts kan worden aangemerkt degene die zich daadwerkelijk min ofmeer duurzaam te eigen behoeve van de bedrijfsruimte kan bedienen. Daarom kon de aannemerdie in opdracht van de landeigenaar op een stuk grond werkzaamheden uitvoert om deze geschiktte maken voor de bollenteelt, niet als gebruiker worden aangemerkt (BNB 1991/188, Belastingblad1991, blz. 478).Ook kan het gebruik van een woonruimte of van een bedrijfsruimte er op zijn gericht om die voorkortere perioden ter beschikking te stellen van wisselende, opeenvolgende gebruikers. In dergelijkegevallen is de verhuurder/exploitant belastingplichtig.Onderdeel bVindt het afvoeren niet vanuit een woonruimte of vanuit een bedrijfsruimte plaats, dan is degenedie afvoert heffingsplichtig.Deze bepaling komt overeen met die in artikel 18, tweede lid, onderdeel c, van de Wet verontreinigingoppervlaktewateren welke is ingevoerd nadat was gebleken dat (incidenteel) afvoerenvanuit een tankauto niet als afvoeren vanuit een bedrijfsruimte kon worden aangemerkt. Bovendienbleek in de praktijk het achterhalen van de identiteit van de achterliggende vervuiler nietaltijd mogelijk te zijn, evenals het vastellen van indivuduele vervuilingswaarden indien de stoffenvan meer dan één adres afkomstig zijn. In die gevallen biedt deze bepaling soelaas, omdat degenedie feitelijk afvoert (in het geval van een tankauto dus de vervoerder) rechtstreeks in deheffing kan worden betrokken.Pagina 6 van 15Door de gekozen formulering zijn overigens niet alleen lozingen vanuit tankauto’s aan de heffingonderworpen, maar ook alle andere denkbare wijzen van afvoeren anders dan vanuit eenwoonruimte of een bedrijfsruimte. Zo valt ook het afvoeren vanuit een zuiveringstechnisch werkonder de ratio van deze bepaling.Derde lidOnderdeel aWanneer er met betrekking tot dezelfde woonruimte sprake is van meerdere gebruikers, wijst deambtenaar belast met de heffing voor het opleggen van de aanslag één van hen aan als belastingplichtige.De criteria op grond waarvan die belastingplichtige wordt aangewezen, liggen vast inbeleidsregels.Onderdeel bWanneer een (onzelfstandig) deel van een bedrijfsruimte in gebruik is gegeven aan een ander,dan kan degene die dit in gebruik heeft gegeven de aan dat deel toe te rekenen zuiveringsheffingverhalen op degene die het in gebruik heeft. Hierbij kan worden gedacht aan bedrijfsverzamelgebouwenen dergelijke.Onderdeel cWanneer het gaat om een woonruimte of een bedrijfsruimte die voor kortere perioden aan wisselende,opeenvolgende gebruikers ter beschikking wordt gesteld, kan de heffingsplichtige de zuiveringsheffingverhalen op degenen aan wie hij de ruimte ter beschikking heeft gesteld.Vierde lidIn verreweg de meeste gevallen vindt het afvoeren naar het zuiveringstechnisch werk van hetwaterschap plaats via de gemeentelijke riolering. Dit vierde lid voorziet er in dat in dergelijkegevallen niet de gemeente, maar degene die via de riolering heeft afgevoerd in de heffing wordtbetrokken. De gemeente zelf is alleen heffingsplichtig voor zover het gaat om het afvoeren vanuitobjecten waarvan de gemeente als gebruiker kan worden aangemerkt.Vijfde lidHier wordt aangegeven waar de opbrengst van de zuiveringsheffing, naast het financieren vanhet zuiveren van afvalwater, aan kan worden besteed.Zesde lidHet waterschap heeft er om doelmatigheidsredenen voor gekozen om het afvoeren vanuit objectendie het zelf in gebruik heeft, vrij te stellen van de zuiveringsheffing. Hoewel de Waterschapswet,anders dan de Wet verontreiniging oppervlaktewateren, geen specifieke vrijstellingsbepalingkent voor het afvoeren door het waterschap zelf, kan een dergelijke vrijstellingsbepalingworden opgenomen op de voet van artikel 122l van de Waterschapswet. Dit artikelwordt ingevoerd door middel van de nog in procedure zijnde wijziging van de Waterschapswet.Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar tijdsevenredigheidArtikel 4Eerste lidHoewel de zuiveringsheffing een tijdvakheffing is, ontstaat bij woonruimten en kleine bedrijfsruimtende materiële belastingschuld door de regeling in het eerste lid toch bij het begin van het heffingsjaar.Dit heeft als voordeel dat al in het heffingsjaar zelf aanslagen kunnen worden opgelegd(formalisering van de belastingschuld) en dat niet gewacht hoeft te worden tot het heffingsjaarvoorbij is. Bij een tijdvakbelasting is het echter niet zonder meer mogelijk om een definitieve aanslaggedurende het heffingsjaar op te leggen, omdat de omvang van de belastingschuld pas naafloop van het heffingsjaar bekend is. Dit blijkt uit een aantal uitspraken van de belastingrechter.Zie hiervoor Hoge Raad van 2 november 1994 inzake precariorechten (BNB 1995/12, Belastingblad1994, blz. 819), Hof Amsterdam 15 december 1995 inzake liggeld woonschepen (Belastingblad1996, blz. 331) en Hof Amsterdam 23 april 1997 (Belastingblad 1997, blz. 495) inzake zuiveringsheffing.Uit deze jurisprudentie valt af te leiden dat om een definitieve aanslag al in het hefPagina7 van 15fingsjaar zelf op te leggen, de heffingsverordening in een aantal zaken moet voorzien. Het gaathierbij om:– een regeling op grond waarvan de belastingschuld wordt geacht bij het begin van het heffingsjaarte ontstaan (artikel 4, eerste lid);– een regeling op grond waarvan aanspraak op ontheffing bestaat indien de heffingsplicht in deloop van het jaar eindigt (voor woonruimten is dit geregeld in artikel 4, derde en vierde lid envoor kleine bedrijfsruimten voorziet artikel 15, tweede lid, daar in);– een regeling op grond waarvan aanspraak op vermindering bestaat indien de heffingsmaatstafin de loop van het heffingsjaar wijzigt (voor woonruimten is dit geregeld in artikel 16, derdeen vierde lid en voor kleine bedrijfsruimten in artikel 15, tweede lid).Indien in de heffingsverordening dergelijke bepalingen ontbreken, kan een waterschap in het heffingsjaarwel voorlopige aanslagen opleggen. Artikel 13 van de Algemene wet inzake rijksbelastingengeeft hiertoe de bevoegdheid.Tweede lidDe vervuilingswaarde van een woonruimte wordt forfaitair vastgesteld op drie vervuilingseenhedenen bij bewoning door één persoon op één vervuilingseenheid (artikel 16, eerste lid). De zuiveringsheffingis echter een tijdvakbelasting. Dit betekent dat wanneer de heffingsplicht zich niet gedurendehet gehele heffingstijdvak voordoet, dit gevolgen heeft voor de berekening van de hoogtevan de verschuldigde heffing. Artikel 122h, zesde lid, van de Waterschapswet bepaalt dat wanneerde heffingsplicht in de loop van het jaar aanvangt, de heffingsplichtige aan de heffing wordtonderworpen voor een evenredig gedeelte van het vastgestelde aantal vervuilingseenheden. Inhet tweede lid is aangegeven op welke wijze dat evenredig deel wordt vastgesteld.Derde lidWanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt, dan is de heffing op grond van artikel122h, zesde lid, van de Waterschapswet eveneens voor een evenredig deel verschuldigd. Artikel132 van de Waterschapswet geeft aan op welke wijze de heffingsplichtige aanspraak kan makenop ontheffing. Op de aanvraag zoals die kan worden ingediend, moet worden beslist bij voor bezwaarvatbare beschikking. Dit opent voor de heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledigefiscale rechtsgang. Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de rechtsbeschermingvan de heffingsplichtige met voldoende waarborgen omkleed. Het staat het waterschap ook vrijom, op grond van eigen gegevens, uit eigener beweging een dergelijke ontheffing te verlenenzonder een aanvraag van de heffingsplichtige af te wachten.Vierde lidWanneer de heffingsplichtige verhuist naar een andere woonruimte van waaruit eveneens wordtafgevoerd, zijn zowel het tweede als het derde lid van toepasssing. Er kan immers worden gestelddat ook in dat geval sprake is van het eindigen van de heffingsplicht en het opnieuw ontstaan vande heffingsplicht. Dit resulteert dan in een vermindering van een al opgelegde, en mogelijk zelfs albetaalde, aanslag voor de oude woning en een nieuwe aanslag voor de nieuwe woning. Ompragmatische redenen is in het vierde lid bepaald dat, in een bepaalde situatie, het tweede en hetderde lid niet van toepassing zijn. De aanslag verhuist dan als het ware mee. Dit is het gevalwanneer de heffingplichtige verhuist van een woonruimte waarvoor de heffing wordt geïnd doorTricijn belastingen (GBRM) naar een woonruimte waarvoor dit ook geschiedt.Om redenen, die te maken hebben met de geautomatiseerde systemen waarmee de heffingwordt geïnd, is er voor gekozen om dit niet te doen wanneer de heffingplichtige verhuist van- ofnaar een woning waarvoor de aanslag wordt geïnd via de nota’s van Vitens. Uiteraard verhuist deaanslag evenmin mee wanneer vanuit de nieuwe woning wordt geloosd op een oppervlaktewater:dan is men voor die nieuwe woonruimte verontreinigingsheffing verschuldigd en geen zuiveringsheffing.HeffingsjaarArtikel 5In artikel 5 is bepaald dat het heffingsjaar gelijk is aan het kalenderjaar. Dit is wettelijk voorgeschrevenzodat een afwijkende regeling in de verordening niet meer mogelijk is.Pagina 8 van 15Grondslag en heffingsmaatstafAlgemeenArtikel 6De grondslag van de heffing is de hoeveelheid en hoedanigheid van de stoffen die in een kalenderjaarworden afgevoerd. In het tweede lid is gekozen voor één uniforme heffingsmaatstaf,namelijk de vervuilingswaarde van de stoffen die in een kalenderjaar worden afgevoerd. Dezeheffingsmaatstaf geldt dus zowel voor de zuurstofbindende als de overige stoffen en is gedefinieerdin relatie tot de stoffen ten aanzien waarvan het afvoeren is belast. Een verbruik van 54,8kilogram zuurstof per heffingsjaar vertegenwoordigt één vervuilingseenheid. Voor de stoffen dieworden genoemd in het vierde lid, gelden verschillende gewichtshoeveelheden per heffingsjaar.In het vierde lid zijn alle andere stoffen opgenomen die in de heffing worden betrokken. Het waterschapheeft de keuze om die stoffen niet in de heffing te betrekken. Daartoe dient op grondvan artikel 122f, derde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet een afzonderlijke bepaling inde verordening te worden opgenomen. Het vijfde lid van artikel 6 voorziet daar in.Bij de heffingsmaatstaf is een onderscheid gemaakt tussen zuurstofbindende stoffen en anderestoffen. In beide gevallen is de heffingsmaatstaf de vervuilingswaarde uitgedrukt in vervuilingseenheden.Bij zuurstofbindende stoffen gaat het om de hoeveelheid zuurstof die nodig is om diestoffen af te breken. Die hoeveelheid wordt bepaald op de som van het chemisch zuurstofverbruiken het zuurstofverbruik door omzetting van stikstofverbindingen. Daarbij is één vervuilingseenheidde zuurstofbehoefte die ontstaat door de gemiddelde afvoer van huishoudelijk afvalwater van éénpersoon per jaar.In 2001 is onderzoek gedaan naar de vervuilingswaarde van het afvalwater dat één persoon gemiddeldper jaar produceert. Naar aanleiding van dit onderzoek concludeerde de toenmaligeCommissie Integraal Waterbeheer dat de op dat moment geldende getalswaarde van 136 gramzuurstof per etmaal of 49,6 kilogram per jaar beter in overeenstemming moest worden gebrachtmet de meest recente gegevens. Als gevolg daarvan is de gemiddelde zuurstofbehoefte verhoogdnaar 150 gram per etmaal, of wel 54,8 kilogram per jaar.Bij de andere stoffen gaat het bij het vaststellen van de vervuilingswaarde om de hoeveelheid vandie stoffen die worden afgevoerd. Daarbij is één vervuilingseenheid een omschreven hoeveelheidvan in het heffingsjaar afgevoerde stoffen. Bij chroom, koper, lood, nikkel, zilver en zink is éénafgevoerde kilogram één vervuilingseenheid. Vanwege de grotere schadelijkheid is bij arseen,cadmium en kwik een afgevoerde hoeveelheid van 100 gram al één vervuilingseenheid.Meting, bemonstering en analyseArtikel 7Hier is de hoofdregel opgenomen op grond waarvan bij de zuiveringsheffing de vervuilingswaardedient te worden vastgesteld. Deze hoofdregel geldt niet alleen ter zake van het afvoeren vanuitbedrijfsruimten, maar ook ter zake van het afvoeren vanuit zuiveringtechnische werken of op anderewijze.Eerste lidVoor zowel de zuurstofbindende stoffen als voor de andere stoffen wordt het aantal vervuilingseenhedenbepaald door middel van meting, bemonstering en analyse van het afvalwater. Daarbijmaakt het niet uit of dit elk etmaal geschiedt of gedurende een beperkt aantal etmalen.In Bijlage I zijn nadere regels gesteld met betrekking tot:- de wijze van meting, bemonstering en monsterbehandeling;- analysevoorschriften;- berekeningsvoorschriften.De kosten van een dergelijk onderzoek zijn voor rekening van de heffingsplichtige.Het spreekt voor zich dat de vervuilingswaarde zo nauwkeurig mogelijk wordt vastgesteld.Echter niet tot elke prijs. Het Gerechtshof te ’s-Gravenhage oordeelde op 16 maart 1988 dat dekosten in redelijke verhouding tot de verschuldigde heffing moeten staan (Belastingblad 1988,blz. 626). Hiervan is sprake wanneer de kosten niet hoger zijn dan 40% van de verschuldigdeheffing.Pagina 9 van 15Tweede lidVolgens het tweede lid dienen meting, bemonstering en analyse plaats te vinden gedurende alledagen van het heffingsjaar. Hiervan kan echter onder omstandigheden worden afgeweken. Ziehierna onder artikel 8.Derde lidIn het derde lid zijn de voorwaarden opgenomen waar meting en bemonstering aan moeten voldoen.De voorschriften van meting en bemonstering in Bijlage I zijn een waarborg voor de in hetderde lid gestelde criteria. Als aan de voorschriften van Bijlage I niet kan worden voldaan, kanhiervan onder omstandigheden worden afgeweken.Vierde lidDe wijze van meting en bemonstering wordt, samen met een beschrijving van de te gebruikenapparatuur, vooraf megedeeld aan ambtenaar belast met de heffing.Vijfde lidDe ambtenaar belast met de heffing mag onder voorwaarden afwijken van de in Bijlage I opgenomenvoorschriften. Dit mag hij:– ambtshalve wanneer hij aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is om te voldoen aan devoorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat ook dan nog steedswordt voldaan aan de voorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat de nauwkeurigheidvan de analyseresultaten er niet door wordt beïnvloed.Verder mag hij nadere voorschriften stellen.De beslissing op aanvraag wordt bij een voor bezwaar vatbare beschikking genomen. Hiertegenstaat de gewone fiscale rechtsgang van bezwaar en beroep open. Een belangrijk aandachtspuntdaarbij is wel dat wanneer de heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikkingen gebruik maakt van de hem ter beschikking staande rechtsmiddelen, de voorschriften in diebeschikking wel moeten worden nageleefd. Dit om te voorkomen dat wanneer de heffingsplichtigein het ongelijk is gesteld en de beschikking onherroepelijk vaststaat, hij over onvoldoendegegevens beschikt om de vereiste aangifte te kunnen doen.De ambtenaar belast met de heffing zal in dat geval de aanslag immers geheel of gedeeltelijkop basis van schatting vaststellen en de heffingsplichtige kan vervolgens bij het betwisten vandie schatting onvoldoende of geen tegenbewijs leveren.Zesde lidHier is aangegeven welke elementen de bedoelde beschikking in ieder geval dient te bevatten.Zevende lidWanneer het gaat om meer dan één beschikking betreffende hetzelfde bedrijf of bedrijfsonderdeel,dan mag de ambtenaar belast met de heffing die in één geschrift combineren.Beperkte meting en bemonsteringArtikel 8In veel gevallen kan worden volstaan met een lagere frequentie dan ieder etmaal meten, bemonsterenen analyseren, zonder al te veel afbreuk te doen aan de nauwkeurigheid van het eindresultaat.Het spreekt voor zich dat een lagere frequentie zich vertaalt in lagere kosten voor de heffingsplichtige.De heffingsplichtige die aannemelijk weet te maken dat met een lagere frequentiekan worden volstaan, kan daar door middel van een aanvraag bij de ambtenaar belast met deheffing toestemming voor vragen. Ook op deze aanvraag wordt beslist bij voor bezwaar vatbarebeschikking, waartegen de volledige fiscale rechtsgang open staat. Hierbij geldt eveneens dat devoorschriften moeten worden nageleefd indien de heffingsplichtige zich niet kan verenigen met debeschikking en zolang deze nog niet onherroepelijk vaststaat.In zijn beschikking geeft hij in ieder geval voorschriften met betrekking tot de in de onderdelen at/m d genoemde onderwerpen.Pagina 10 van 15In dit kader zijn tevens van belang de model–meetbeschikking (brief van de Unie van Waterschappenaan de leden–waterschappen van 28 oktober 1994, kenmerk 942196 AJBZ/EK, Belastingblad1994, blz. 802) en de richtlijnen in het ‘Rapport bepaling meetfrequentie ter vaststellingvan de vervuilingswaarde van afvalwater’ van de Commissie Integraal Waterbeheer van augustus1998.HoedanigheidscorrectieArtikel 9Bij het bepalen van het chemisch zuurstofverbruik (CZV) kan in de uitkomst ook zuurstofverbruiktot uitdrukking komen van stoffen die in het natuurlijk milieu niet of nagenoeg niet afbreekbaarzijn. Op grond van jurisprudentie komt “nagenoeg niet” overeen met een percentage vanniet meer dan 10%. Wanneer het gevonden zuurstofverbruik van dergelijke stoffen het totalechemisch zuurstofverbruik in belangrijke mate beïnvloedt, dan wordt de gevonden CZV gecorrigeerd.In de jurisprudentie staat “in belangrijke mate” voor ten minste 25%. De correctie die danplaatsvindt, wordt veelal als T-correctie geduid. De ambtenaar belast met de heffing (Tricijn belastingen)heeft een Protocol T-correctie vastgesteld waarin de procedure is vastgelegd die tenaanzien van de berekening van de T-correctie moet worden gevolgd.In artikel 9 is bepaald dat de heffingsplichtige voor toepassing van de T–correctie een aanvraagmoet indienen. De ambtenaar belast met de heffing beslist hier op in een voor bezwaar vatbarebeschikking. Dit opent voor de heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscalerechtsgang. Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de rechtsbescherming van de heffingsplichtigemet voldoende waarborgen omkleed.Tevens is voorgeschreven welke elementen de bedoelde beschikking dient te bevatten.Tabel afvalwatercoëfficiëntenArtikel 10Meting, bemonstering en analyse van afvalwater kan onder voorwaarden achterwege blijven. Bijverreweg de meeste bedrijven gebeurt dit ook en daar wordt het aantal vervuilingseenhedenvan het zuurstofverbruik berekend met behulp van de tabel afvalwatercoëfficiënten. Deze tabelis opgenomen in Bijlage II en kent vijftien klassen met elk een afvalwatercoëfficiënt.Eerste lidToepassing van de tabel is toegestaan indien:1 de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat toepassing van de tabel niet leidt tot een aantalvervuilingseenheden van meer dan 1.000 en2 er een relatie bestaat tussen de hoeveelheid ingenomen water en de vervuilingswaarde vande afgevoerde stoffen.Tweede lidDe vervuilingswaarde van de over het heffingsjaar door het bedrijf of het bedrijfsonderdeel afgevoerdestoffen kan met behulp van de tabel worden berekend door het aantal kubieke metersin het heffingsjaar ingenomen water te vermenigvuldigen met de bij de klasse behorende afvalwatercoëfficiënt.Derde lidVaak is de feitelijk in het heffingsjaar ingenomen hoeveelheid water niet direct vast te stellen,omdat de verbruiksperiode waarover het drinkwaterbedrijf afrekent, niet gelijk is aan het kalenderjaar.Ook kan er sprake zijn van een andere tariefstructuur dan gemeten waterverbruik. Indergelijke gevallen worden de beschikbare gegevens herleid tot verbruiken over het kalenderjaar.De wijze waarop dit gebeurt, liggen vast in beleidsregels van de ambtenaar belast met deheffing.Pagina 11 van 15Vierde lidDe indeling in een klasse is afhankelijk van de aard van het bedrijf of het bedrijfsonderdeel.Daarbij wordt uitgegaan van de conversietabel in artikel 2 van het Besluit vervuilingswaardeingenomen water (Besluit van 30 november 2002, Stb. 534).Uit onderzoek op initiatief van zowel de heffingsplichtige als de ambtenaar belast met de heffingkan blijken dat het bedrijf of het bedrijfsonderdeel in een andere klasse moet worden ingedeeld.De voorwaarden daarvoor staan in artikel 4 van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water.Vijfde lidDe tabel klan ook worden toegepast bij vervuilingswaarden van 1.000 vervuilingseenheden enmeer. Voorwaarde is dan wel dat dit niet leidt tot een vervuilingswaaarde die lager is dan devervuilingswaarde die wordt gevonden op basis van meting, bemonstering en analyse.Belasting van tuinbouwkassenArtikel 11Op basis van artikel 11 worden tuinbouwkassen waarbinnen onder een permanente opstandvan glas of kunststof het telen van gewassen plaatsvindt in de heffing betrokken op basis vaneen forfait van drie vervuilingseenheden per hectare permanente opstand. Uit onderzoek naareen afvalwatercoëfficiënt voor glastuinbouwbedrijven is gebleken dat de vervuilingswaarde vantuinbouwkassen geen relatie heeft met de hoeveelheid ingenomen water. Bepaling van de vervuilingswaardeop basis van meting, bemonstering en analyse bleek gezien de relatief hogeperceptiekosten evenmin een reële mogelijkheid. In verband daarmee is voor tuinbouwkassenthans een heffingsmaatstaf op basis van oppervlakte in de wet opgenomen (artikel 21, vijfde lid,Wet verontreiniging oppervlaktewateren).Indien de vervuilingswaarde als berekend op grond van artikel 11 minder dan vijf vervuilingseenhedenbedraagt, is de forfaitregeling voor kleine bedrijfsruimten van artikel 15 van toepassing.Franchise en drempelArtikel 12Artikel 12 bepaalt dat bij de berekening van de vervuilingswaarde voor bedrijfsruimten ten aanzienvan de niet–zuurstofbindende stoffen een heffingsvrije grens (aftrek) in acht wordt genomen. Dehoogte van deze aftrek is bepaald op de gemiddelde vervuilingswaarde van huishoudelijk afvalwatermet betrekking tot genoemde stoffen. De achterliggende gedachte bij de aftrek is dat woonruimtenuitsluitend worden aangeslagen voor het afvoeren van zuurstofbindende stoffen en nietvoor het afvoeren van andere stoffen. Uit onderzoek blijkt echter dat ook in huishoudelijk afvalwatereen, zij het zeer geringe, hoeveelheid van die andere stoffen zit. Deze blijven bij woonruimtenechter onbelast. Om te voorkomen dat een ongelijkheid ontstaat tussen woonruimten en bedrijfsruimtenis in artikel 12 een aftrek opgenomen gelijk aan de gemiddelde vervuilingswaarde vanhuishoudelijk afvalwater met betrekking tot genoemde stoffen.MeetverplichtingArtikel 13Artikel 13 heeft als doel duidelijk te maken welke bedrijven onderzoek dienen te verrichten naarde samenstelling van het afvoeren van niet–zuurstofbindende stoffen (= andere stoffen). In deartikelen 7 en 8 staat dat de vervuilingswaarde voor bedrijfsruimten wordt vastgesteld door middelvan (al dan niet dagelijkse) meting, bemonstering en analyse. Dit voorschrift geldt zowel voor dezuurstofbindende stoffen als voor de andere stoffen.Volgens artikel 13 kunnen meting, bemonstering en analyse ten aanzien van de andere stoffen inbeginsel achterwege blijven bij bedrijfsruimten waarvoor de vervuilingswaarde met betrekking totde zuurstofbindende stoffen minder dan 1.000 vervuilingseenheden bedraagt. Indien de ambtenaarbelast met de heffing echter aannemelijk maakt dat de vervuilingswaarde van de andere stofPagina12 van 15fen hoger is dan de heffingsvrije grens als bedoeld in artikel 12, dienen meting, bemonstering enanalyse plaats te vinden. Dit is geregeld in het eerste lid van artikel 13.Voor bedrijfsruimten waarvoor de vervuilingswaarde met betrekking tot de zuurstofbindende stoffenmeer dan 1.000 vervuilingseenheden bedraagt, geldt het omgekeerde. Ten aanzien van deandere stoffen dient in dat geval meting, bemonstering en analyse plaats te vinden, tenzij het bedrijfaannemelijk maakt dat de vervuilingswaarde van die stoffen lager is dan de heffingsvrijegrens als bedoeld in artikel 12. Dit is geregeld in het tweede lid van artikel 13.Ter verduidelijking van de artikelen 12 en 13 volgt hierna een voorbeeld.Stel een bedrijf heeft een vervuilingswaarde aan zuurstofbindende stoffen van 900 vervuilingseenheden.Ingevolge artikel 13 wordt het aantal vervuilingseenheden van de overige stoffen in ditgeval (minder dan 1.000 vervuilingseenheden) in beginsel op nihil gesteld en behoeft het bedrijfvoor die overige stoffen dus niet te bemeten en te bemonsteren. Stel echter dat het waterschapaannemelijk heeft gemaakt dat het bedrijf een hoeveelheid lood loost dat groter is dan de in artikel12 bedoelde aftrek. Die aftrek bedraagt in dit geval 900 x 0,0162 = 14,58 vervuilingseenheden.Het bedrijf zal dus moeten gaan meten en bemonsteren voor de overige stoffen (niet alleen loodmaar in beginsel ook de andere stoffen van dezelfde gewichtsgroep). Stel dat daaruit blijkt dat eenhoeveelheid van 25 kilogram lood wordt afgevoerd met een vervuilingswaarde van 25 vervuilingseenheden.Daarop moet als gevolg van artikel 12 de aftrek (14,58) in mindering worden gebracht.De totale vervuilingswaarde is dus 900 + (25 – 14,58) = 910,52 vervuilingseenheden.In geval naast de aangegeven hoeveelheid lood ook nog vier kilogram zink (vier vervuilingseenheden)en 300 gram arseen (drie vervuilingseenheden) wordt afgevoerd, geldt het volgende. Indat geval geldt een aftrek van 14,58 voor de stoffen lood en zink samen (per groep) en een aftrekvan 2,43 voor arseen (900 x 0,0027). De totale vervuilingswaarde is dus 900 + (29 – 14,58) + (3 –2,43) = 915,09 vervuilingseenheden.Totale vervuilingswaarde van een bedrijfsruimteArtikel 14Dit artikel voorziet in de totalisering van het bij de artikelen 7 t/m 13 berekende aantal vervuilingseenhedenaan zuurstofbindende stoffen voor een bedrijfsruimte. Een dergelijke totalisering is ondermeer van belang indien binnen één bedrijfsruimte:– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke meting, bemonsteringen analyse plaatsvindt;– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke afvalwatercoëfficiëntenvan toepassing zijn;– voor een onderdeel van die bedrijfsruimte wordt gemeten, bemonsterd en geanalyseerd envoor een ander onderdeel van die bedrijfsruimte een afvalwatercoëfficiënt van toepassing is;– naast zuurstofbindende stoffen eveneens niet–zuurstofbindende stoffen worden afgevoerddie in de heffing worden betrokken (na aftrek van de heffingsvrije grens van niet–zuurstofbindende stoffen).De vervuilingswaarde kan worden uitgedrukt in hele getallen of tot in decimalen nauwkeurig.Indien hiervoor verschillende uitkomsten moeten worden opgeteld, moet worden uitgegaan vanniet afgronde waarden. De uiteindelijke totale vervuilingswaarde kan niet worden afgerond volgensde gebruikelijke afrondingsregels. Er dient te worden “gekapt”. Zo wordt, afhankelijk van dekeuze, 7,94 uiteindelijk 7,9 of 7 op het aanslagbiljet en 20,49 wordt 20,4 of 20.Forfaits voor kleine bedrijfsruimtenArtikel 15Eerste lidDe regeling voor kleine bedrijfsruimten vindt haar basis vindt in artikel 122i, eerste lid, van de Waterschapswet.Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat het aantal vervuilingseenhedenminder dan vijf bedraagt, wordt de vervuilingswaarde op drie vervuilingseenheden gesteld en opéén vervuilingseenheid indien die één of minder bedraagt.Pagina 13 van 15Tweede lidHoewel de zuiveringsheffing een tijdvakbelasting is, wordt aan bedrijven met een vervuiligswaardevan minder dan vijf vervuilingseenheden in veel gevallen al aan het begin van het heffingsjaar eenaanslag voor drie vervuilingseenheden opgelegd. Dit is in artikel 4, eerste lid, geregeld. Na afloopvan het heffingsjaar kan echter blijken dat de vervuilingswaarde één of minder vervuilingseenheidbedraagt.Daarom moet de verordening ook voorzien in een deugdelijke regeling voor ontheffing of vermindering.Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat het aantal vervuilingseenheden één ofminder bedraagt, wordt op aanvraag van de belastingplichtige de vervuilingswaarde op 1 vervuilingseenheidgesteld. Het betreft hier een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, van deWaterschapswet. De vermindering kan door de ambtenaar belast met de heffing ook ambtshalveworden verleend.Forfaits voor woonruimtenArtikel 16Eerste lidIn navolging van artikel 122h, eerste lid, van de Waterschapswet wordt de vervuilingswaarde vooreen woonruimte vastgesteld op drie vervuilingseenheden, met dien verstande dat die wanneer dewoonruimte door één persoon wordt bewoond één vervuilingseenheid bedraagt.Tweede lidEen uitzondering op deze hoofdregel geldt voor woonruimten die voor recreatiedoeleinden zijnbestemd en zich bevinden op een voor recreatiedoeleinden bestemd terrein dat als zodanig wordtgeëxploiteerd. Samen met de andere voorzieningen op dat terrein worden zij als één bedrijfsruimteaangemerkt. De exploitant van het terrein is dan de heffingsplichtige.Derde lidNa aanvang van de heffingsplicht kan het aantal bewoners verminderen tot één. Dit heeft gevolgenvoor de vervuilingswaarde. analoog aan artikel 4 wordt de verminderng van de vervuilingswaardeetmaalnauwkeurig berekend.Vierde lidOmdat de aanslag voor een woonruimte meestal al aan het begin van het heffingsjaar wordt opgelegd,moet de verordening voorzien in een regeling waardoor aanspraak op vermindering kanworden gemaakt. Dit gebeurt door middel van een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid,Waterschapswet. Deze moet worden ingediend binnen zes weken nadat de omstandigheid zichheeft voorgedaan, of, wanneer de aanslag is opgelegd nadat de betreffende omstandigheid zichheeft voorgedaan, binnen zes weken na de dagtekening van de aanslag. De vermindering kandoor de ambtenaar belast met de heffing ook ambtshalve worden verleend.SchattingArtikel 17In artikel 122j van de Waterschapswet is expliciet bepaald dat onder bepaalde, in de onderdelena tot en met c nader omschreven, omstandigheden de vervuilingswaarde kan worden vastgestelddoor middel van schatting. Bijvoorbeeld indien een bedrijf niet voldoet aan zijn verplichtingtot meting, bemonstering en analyse of indien het bedrijf dat doet op een wijze die niet inoverstemming is met de in de verordening of meetbeschikking opgenomen voorschriften.De bepaling is tevens een vangnetbepaling voor het afvoeren terzake van stoffen vanuit objectenwaarvoor in de verordening geen bijzondere regelingen zijn opgenomen en waarvoor dehoofdregel van artikel 7 (meting, bemonstering en analyse) niet kan worden toegepast.Overigens sluit dit artikel niet uit dat er ook andere omstandigheden kunnen zijn op grond waarvanschatting kan plaatsvinden.Pagina 14 van 15TariefArtikel 18Dit artikel regelt het tarief per vervuilingseenheid.Wijze van heffing en termijnen van betalingArtikel 19Lid 1Ingevolge artikel 125 van de Waterschapswet kunnen waterschapsbelastingen worden geheven(a) bij wege van aanslag (b) bij wege van voldoening op aangifte of (c) op andere wijze. Het gaathier om drie verschillende heffingstechnieken. Het hangt van de aard en de ingewikkeldheid vande desbetreffende belasting af, welke van deze drie heffingstechnieken het meest doelmatig is.Voorts kunnen overwegingen uit een oogpunt van perceptiekosten of op grond van het beginseldat de belastingheffing voor de belastingplichtige met de minste pijn moet plaatsvinden, bepalendzijn voor de keuze van de te hanteren heffingstechniek. Het gaat het bestek van deze toelichtingte buiten nader in te gaan op de werking en de voor– en nadelen van de genoemde drie heffingstechnieken.Sommige waterschappen kiezen er uit oogpunt van efficiëncy voor, om de aanslagendie worden geïnd door nutsbedrijven te heffen op andere wijze. In dat geval is de nota van hetnutsbedrijf tevens aanslagbiljet. Waterschap Veluwe heeft ervoor gekozen, om alle aanslagenzuiverinsheffing te heffen bij wege van aanslag. Dat geldt ook voor aanslagen die worden geïnddoor waterbedrijf Vitens. Ook die belastingplichtigen krijgen dus jaarlijks een aanslagbiljet van Tricijntoegezonden. Bij het zogeheten “echte meeliften” is in de belastingverordening bepaald dat denota’s van de meeliftpartners fungeren als aanslagbiljet.Lid 2 t/m 8Op 1 juli 2009 is de vierde tranche van de AWB in werking getreden. Hierbij is bepaald dat voorbestuursrechtelijke geldschulden in beginsel een betaaltermijn van zes weken geldt (art 4:87AWB). Deze regeling is in de plaats gekomen voor de regeling die voorheen in artikel 9 van deInvorderingswet was opgenomen (betaaltermijn van 2 maanden). In beide gevallen mag (enmocht) echter bij wettelijk voorschrift van deze regelingen worden afgeweken. Bij het redigerenvan de heffingsverordeningen voor 2009 is met deze wetswijziging reeds rekening gehouden, indie zin dat alle betaaltermijnen in de belastingverordeningen zijn vermeld, zodat afdeling invorderingvan Tricijn per 1 juli 2009 niet te maken kreeg met tussentijdse wijzigingen. Omdat hetgeautomatiseerde systeem waarmee Tricijn de meeste aanslagen heft en int (IBS van PinkRoccade) uitsluitend is afgestemd op maandelijkse betaaltermijnen, is besloten om de betaaltermijnenvooralsnog onveranderd te laten.De bepalingen in deze artikelleden spreken verder voor zich. Dat niet alle termijnen voor woningaanslagengelijk zijn vindt zijn oorzaak in het feit dat de inning in bepaalde deelgebieden wordtverzorgd door waterbedrijf Vitens. De betaaltermijnen voor aanslagen die door waterbedrijf Vitensworden geïnd sluiten uiteraard aan bij de betaaltermijnen die Vitens hanteert.Nadere regelsArtikel 20In verband met de inwerkingtreding van de derde tranche van de Algemene wet bestuursrecht(Stb. 1996, 333) en de daarop gebaseerde aanpassingswetgeving (Stb. 1997, 510 en 580) komende bevoegdheden die in de Algemene wet inzake rijksbelastingen en de Invorderingswetzijn toebedeeld aan de Minister van Financiën vanaf 1 januari 1998 toe aan het dagelijks bestuurvan het waterschap (zie artikel 123, derde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet). Voordie datum kwamen deze formele belastingbevoegdheden toe aan het algemeen bestuur van hetwaterschap. Het betreft het stellen van nadere regels ten aanzien van de volgende bevoegdheden:Pagina 15 van 15– de verplichting te verzoeken om uitreiking van een aangiftebiljet;– de mogelijkheid een voorlopige aanslag op te leggen;– het berekenen van invorderingsrente.De bovenstaande bevoegdheden waren voor 1 januari 1998 expliciet in de belastingverordeninggeregeld. Artikel 20 is thans in de verordening opgenomen om expliciet aan de belastingplichtigekenbaar te maken dat ook het dagelijks bestuur regels kan stellen met betrekking tot de heffingen de invordering van de zuiveringsheffing.Inwerkingtreding en citeertitelArtikel 21Eerste lidHet eerste lid regelt dat de oude verordening wordt ingetrokken met ingang van de datum vaningang van de heffing. De oude verordening blijft echter gelden voor de belastbare feiten die zichvoor die datum hebben voorgedaan. Voor die feiten kunnen dus nog aanslagen worden opgelegdop basis van de oude verordening.Tweede lidArtikel 73, eerste lid, van de Waterschapswet schrijft voor dat besluiten van het waterschapsbestuurdie algemeen verbindende regels inhouden, niet verbinden dan wanneer zij zijn bekendgemaakt.Dit geldt derhalve ook voor belastingverordeningen. Zoals blijkt uit het tweede lid vanartikel 73 geschiedt bekendmaking door plaatsing in een vanwege het waterschapsbestuur tegenbetaling van kosten algemeen verkrijgbaar gestelde publicatie en door het doen van mededelingdaarvan in een plaatselijk verschijnend dag– of nieuwsblad. De bekendgemaakte besluitentreden conform artikel 74 van de Waterschapswet in werking met ingang van de achtste dagna die van de bekendmaking, tenzij in deze besluiten daarvoor een ander tijdstip is aangewezen.Voor een goed begrip van een en ander wordt erop gewezen dat regeling van het tijdstip van inwerkingtredingnog niet inhoudt dat op dat tijdstip met de heffing op de voet van de nieuwe verordeningkan worden begonnen. Dat is slechts mogelijk wanneer in de verordening het tijdstip vaningang van de heffing wordt genoemd. Zie voor laatstgenoemd tijdstip de toelichting op het derdelid van artikel 21.Derde lidAls gevolg van artikel 111 van de Waterschapswet is een van de onderwerpen die in de belastingverordeningmoet worden geregeld het tijdstip van ingang van de heffing. Dit tijdstip kan samenvallenmet het tijdstip van inwerkingtreding, maar dit is niet beslist noodzakelijk. In de toelichtingop het tweede lid is uiteengezet dat het niet nodig is dat het tijdstip van inwerkingtreding in deverordening wordt vermeld, omdat bij gebreke daarvan die verordening automatisch in werkingtreedt acht dagen na haar bekendmaking.Het tijdstip van ingang van de heffing is wel essentieel, omdat daarmee duidelijk wordt op welkmoment de nieuwe financiële verplichtingen die aan de burgers worden opgelegd, een aanvangnemen.Vierde lidAls gevolg van het vierde lid van het onderhavige artikel 21 wordt de verordening voorzien vaneen citeertitel.– – – – –