204873_1Maatregelenverordening Wet werk en bijstand gemeente Naarden 2012nlregelingNaarden2012-08-07Gemeentebladartikel 8, eerste lid, onder b en artikel 18 van de Wet werk en bijstandmaatschappelijke zorg en welzijnMaatregelenverordening Wet werk en bijstand gemeente Naarden 2012gemeenteraad2012-05-232012-06-012012-06-012013-07-01Nieuwe regelingRV 12.032MaatregelenverordeningGeen.GeenDe raad van de gemeente Naarden;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van Naarden, nummer RV 12.032gelet op artikel 8, eerste lid, onder b, en artikel 18 van de Wet werk en bijstandb e s l u i t :onder gelijktijdige intrekking van de Verordening Maatregelen wet werk en bijstand2010vast te stellen deMaatregelenverordening Wet werk en bijstand gemeente Naarden 2012Hoofdstuk1.ALGEMENE BEPALINGENArtikel1BegripsomschrijvingIn deze verordening wordt verstaan onder:a. de wet: de Wet werk en bijstand (WWB);b. algemene bijstand: de bijstand bedoeld in artikel 5, onderdeel b, van de wet;c. bijzondere bijstand: de bijstand bedoeld in artikel 5, onderdeel d, van de wet;d. bijstand: algemene en bijzondere bijstand;e. bijstandsnorm: de bijstandsnorm bedoeld in artikel 5, onderdeel c, van de wet. Voorzelfstandigen van 18 tot 27 jaar die een Bbz-uitkering ontvangen of hebbenontvangen wordt onder ‘bijstandsnorm’ verstaan de norm die op grond van artikel78f, tweede lid, van de wet op hen van toepassing is;f. langdurigheidstoeslag: de langdurigheidstoeslag bedoeld in artikel 36, van de wet;g. maatregel: het verlagen van de bijstand of de langdurigheidstoeslag op grond vanartikel 18, tweede lid, van de wet;h. het college: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Naarden.Artikel2Het opleggen van een maatregel1. Als de belanghebbende naar het oordeel van het college tekortschietend besef vanverantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het bestaan dan wel de uit dewet of artikel 30c, tweede en derde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatiewerk en inkomen voortvloeiende verplichtingen niet of onvoldoende nakomt,waaronder begrepen het zich jegens het college zeer ernstig misdragen, kanovereenkomstig deze verordening een maatregel worden opgelegd.2. Een maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate waarin debelanghebbende de gedraging kan worden verweten en de omstandigheden waarinhij verkeert.Artikel3Berekeningsgrondslag1. De maatregel wordt toegepast op de bijstandsnorm.2. In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden toegepast op debijzondere bijstand of de langdurigheidstoeslag indien:a. aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing vanartikel 12 van de wet;b. het beroep op bijzondere bijstand het gevolg is van tekortschietend besef vanverantwoordelijkheid;c. belanghebbende de informatieplicht, bedoeld in artikel 17 van de wet of artikel38, tweede lid, van het Bbz heeft geschonden; dan weld. belanghebbende zich zeer ernstig heeft misdragen als bedoeld in artikel 15.Artikel4Het besluit tot opleggen van een maatregelIn het besluit tot opleggen van een maatregel worden in ieder geval vermeld:a. de reden van de maatregel;b. de duur van de maatregel;c. het percentage waarmee de bijstand wordt verlaagd;d. het bedrag waarmee de bijstand wordt verlaagd uitgaande van de uitkeringsnorm;en,e. indien van toepassing, de reden om af te wijken van een standaardmaatregel.Artikel5Horen van belanghebbende1. Voordat een maatregel wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in degelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.2. Het horen van belanghebbende kan achterwege worden gelaten indien:a. de vereiste spoed zich daartegen verzet;b. de belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is gesteld zijn zienswijzenaar voren te brengen en zich sindsdien geen nieuwe feiten of omstandighedenhebben voorgedaan;c. de belanghebbende niet heeft voldaan aan een verzoek van het college of vaneen derde aan wie het college met toepassing van artikel 7 van de wetwerkzaamheden in het kader van de wet heeft uitbesteed, om binnen eengestelde termijn inlichtingen te verstrekken als bedoeld in artikel 17 van dewet; ofd. het college het horen niet nodig acht in voor het vaststellen van de ernst van degedraging of de mate van verwijtbaarheid.Artikel6Afzien van het opleggen van een maatregel1. Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien:a. elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; ofb. de gedraging meer dan één jaar vóór constatering van die gedraging door hetcollege heeft plaatsgevonden, tenzij de gedraging een schending van deinlichtingenplicht inhoudt en als gevolg van die gedraging ten onrechte bijstandis verleend. Een maatregel wegens schending van de inlichtingenplicht wordtniet opgelegd na verloop van vijf jaren nadat de betreffende gedraging heeftplaatsgevonden.2. Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het daarvoordringende redenen aanwezig acht.3. Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op grond vandringende redenen, wordt de belanghebbende daarvan schriftelijk mededelinggedaan.Artikel7Ingangsdatum en tijdvak1. De maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerst volgende kalendermaandvolgend op de datum waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel aan debelanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de voor die maandgeldende bijstandsnorm.2. In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende kracht wordenopgelegd, voor zover de bijstand of de langdurigheidstoeslag nog niet is uitbetaald.3. Een maatregel wordt opgelegd voor de duur van een kalendermaand, tenzij in dezeverordening een afwijkende termijn is opgenomen.4. Bij beëindiging van de uitkering wordt de verlaging eerst dan toegepast indienbinnen een termijn van twee jaar een nieuw beroep op de uitkering wordt gedaan.Belanghebbende wordt hiervan in de beëindigingsbeschikking in kennis gesteld.Artikel8Samenloop van gedragingen1. Indien sprake is van het niet of niet behoorlijk nakomen van meer dan éénverplichting, als bedoeld in de navolgende artikelen, en het niet nakomen van dezeverplichtingen voortkomt uit één oorzaak, wordt slechts één maatregel opgelegd, bijverschil die uit de hoogste categorie.2. Indien sprake is van het niet of niet behoorlijk nakomen van meer dan éénverplichting, als bedoeld in de navolgende artikelen, en het niet nakomen van dezeverplichtingen voortkomt uit verschillende oorzaken, wordt voor iedere oorzaak eenafzonderlijke maatregel opgelegd. Deze maatregelen worden gelijktijdig opgelegd,tenzij dit gelet op artikel 2, tweede lid, niet verantwoord is.Hoofdstuk2GEEN OF ONVOLDOENDE MEDEWERKING VERLENEN AAN HET VERKRIJGEN OF BEHOUDEN VAN ALGEMEEN GEACCEPTEERDE ARBEIDArtikel9Indeling in categorieënGedragingen van belanghebbenden waardoor verplichtingen die in de wet zijnvastgelegd ten aanzien van de inschakeling in de arbeid niet of onvoldoende zijnnagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:1. Eerste categorie:a. het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij UWV-WERKbedrijfof het niet tijdig laten verlengen van de registratie;b. het indienen van een aanvraag voor algemene bijstand gedurende de termijn,genoemd in artikel 41, vierde lid, van de wet.2. Tweede categorie:a. het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen ofte aanvaarden;b. het niet naar vermogen trachten de mogelijkheden naar uit ’s rijks kasbekostigd onderwijs te onderzoeken gedurende de termijn, genoemd in artikel41, vierde lid van de wet;c. het in onvoldoende mate meewerken aan het opstellen, uitvoeren dan welevalueren van een plan van aanpak als bedoeld in artikel 44a, van de wet;d. het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar demogelijkheden tot arbeidsinschakeling;e. het niet naar vermogen verrichten van door het college opgedragen onbeloondemaatschappelijk nuttige werkzaamheden als bedoeld in artikel 9, eerste lid,onderdeel c, van de wet.3. Derde categorie:a. gedragingen die de inschakeling in arbeid belemmeren;b. het niet of in onvoldoende gebruikmaken van een door het college aangebodenvoorziening gericht op arbeidsinschakeling als bedoeld in artikel 9, eerste lid,onderdeel b en artikel 10, eerste lid, van de wet, waaronder begrepen socialeactivering.4. Vierde categorie:het niet aanvaarden dan wel behouden van algemeen geaccepteerde arbeid.Artikel10De hoogte en duur van de maatregel1. Onverminderd artikel 2, tweede lid, wordt de maatregel vastgesteld op:a. vijf procent van de bijstandsnorm bij gedragingen van de eerste categorie;b. tien procent van de bijstandsnorm bij gedragingen van de tweede categorie;c. twintig procent van de bijstandsnorm bij gedragingen van de derde categorie;d. honderd procent van de bijstandsnorm bij gedragingen van de vierde categorie.2. De duur van de maatregel als bedoeld in het eerste lid kan worden verdubbeld,indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van eenbesluit waarbij een maatregel is opgelegd, opnieuw schuldig maakt aan eenverwijtbare gedraging van dezelfde of hogere categorie. Met een besluit waarmeeeen maatregel is opgelegd wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien opgrond van dringende redenen, bedoeld in artikel 6, tweede lid.Hoofdstuk3NIET NAKOMEN VAN DE INLICHTINGENPLICHTArtikel11Te laat verstrekken van gegevens1. Indien een belanghebbende de verplichting op grond van artikel 17 van de wet, nietis nagekomen door informatie die van belang is voor de verlening van bijstand ofde voortzetting daarvan niet binnen de door het college daartoe gestelde termijn teverstrekken, kan met toepassing van artikel 18, tweede lid, van de wet eenmaatregel worden opgelegd van tien procent van de bijstandsnorm, onverminderdartikel 2, tweede lid.2. De duur/hoogte van de maatregel kan worden verdubbeld, indien debelanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluitwaarbij een maatregel wordt opgelegd opnieuw schuldig maakt aan dezelfde alsverwijtbare aan te merken gedraging. Met een besluit waarmee een maatregel isopgelegd wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond vandringende redenen, bedoeld in artikel 6, tweede lid.3. Van het opleggen van de maatregel kan worden afgezien en worden volstaan methet geven van een schriftelijke waarschuwing, tenzij het niet of niet behoorlijknakomen van de verplichting plaatsvindt binnen een periode van twee jaar terekenen vanaf de datum waarop eerder aan de belanghebbende een schriftelijkewaarschuwing is gegeven.Artikel12Verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen met gevolgen voor de bijstand1. Indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht bedoeld inartikel 17 van de wet, heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedragverlenen van bijstand, wordt de maatregel afgestemd op de hoogte van hetbenadelingsbedrag.2. Onverminderd artikel 2, tweede lid, wordt de maatregel op de volgende wijzevastgesteld:a. bij een benadelingsbedrag tot € 1.000,-: 10% van de bijstandsnorm;b. bij een benadelingsbedrag van € 1.000,- tot € 2.000,-: 20% van debijstandsnorm;c. bij een benadelingsbedrag van € 2.000,- tot € 4.000,-: 40% van debijstandsnorm;d. bij een benadelingsbedrag van € 4.000,- of meer: 100% van de bijstandsnorm.3. Van een maatregel wordt afgezien:a. zodra ter zake van de gedraging strafvervolging is ingesteld en het onderzoekter terechtzitting een aanvang heeft genomen;b. zodra het recht tot strafvervolging is vervallen, doordat het OpenbaarMinisterie een schikking met belanghebbende heeft getroffen.Artikel13Verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen zonder gevolgen voor de bijstand1. Indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht bedoeld inartikel 17 van de wet, niet heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedragverlenen van bijstand, bedraagt de maatregel, onverminderd artikel 2, tweede lid,tien procent van de bijstand.2. Van het opleggen van de maatregel bedoeld in het eerste lid kan worden afgezienen worden volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing, tenzij hetniet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting plaatsvindt binnen een periodevan twee jaar te rekenen vanaf de datum waarop eerder aan de belanghebbende eenschriftelijke waarschuwing is gegeven.Hoofdstuk4OVERIGE GEDRAGINGEN DIE LEIDEN TOT EEN MAATREGELArtikel14Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1. Indien een belanghebbende een tekortschietend besef van verantwoordelijkheidvoor de voorziening in het bestaan heeft betoond als bedoeld in artikel 18, tweedelid, van de wet, kan een maatregel worden opgelegd die wordt afgestemd op dehoogte van het benadelingsbedrag.2. Als tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in hetbestaan, bedoeld in het eerste lid, wordt mede gerekend het door eigen toedoen nietbehouden van algemeen geaccepteerde arbeid.3. Onverminderd artikel 2, tweede lid, wordt de maatregel op de volgende wijzevastgesteld:a. bij een benadelingsbedrag tot € 1.000,-: 10% van de bijstandsnorm;b. bij een benadelingsbedrag van € 1.000,- tot € 2.000,-: 20% van debijstandsnorm;c. bij een benadelingsbedrag van € 2.000,- tot € 4.000,-: 40% van debijstandsnorm;d. bij een benadelingsbedrag van € 4.000,- of meer: 100% van de bijstandsnorm.4. Indien geen benadelingsbedrag kan worden vastgesteld, bedraagt de maatregel 20%van de bijstandsnorm.5. De duur/hoogte van de maatregel wordt verdubbeld, indien binnen twaalf maandenna bekendmaking van een besluit waarbij een maatregel, als bedoeld in het eerstelid, is opgelegd, sprake is van een zelfde als verwijtbaar aan te merken gedraging.6. Met een besluit als bedoeld in het vorige lid wordt gelijkgesteld het besluit om af tezien van het opleggen van een maatregel op grond van dringende redenen, alsbedoeld in artikel 6, tweede lid.7. In afwijking van de voorgaande leden kan de bijzondere bijstand of deLangdurigheidstoeslag worden geweigerd, indien het beroep op bijzondere bijstanddan wel de Langdurigheidstoeslag het gevolg is van tekortschietend besef vanverantwoordelijkheid.8. Bij de bepaling van de wijze van afstemming van de algemene bijstand, de periode,en de daarbij behorende aflossingsverplichting, wordt de aan belanghebbende teverstrekken bijstand omgezet naar de vorm van een geldlening ter hoogte van 90%van de voor belanghebbende geldende bijstandsnorm gedurende de periode waarinhij, naar het oordeel van het college, redelijkerwijs had kunnen voorzien in denoodzakelijke kosten van het bestaan, gelet op de hoogte van het benadelingsbedrag.Na de periode van leenbijstand wordt het recht op bijstand om nietvoortgezet en zal 10% van de bijstandsnorm worden aangewend voor aflossing vande bijstand.Artikel15Zeer ernstige misdragingen1. Indien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het college of zijnambtenaren, onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met deuitvoering van de wet, als bedoeld in artikel 18, tweede lid van de wet, kanonverminderd artikel 2, tweede lid, een maatregel worden opgelegd van minimaaltwintig procent van de bijstandsnorm.2. Van het opleggen van de maatregel bedoeld in het eerste lid kan, indien sprake isvan verbaal geweld, worden afgezien en worden volstaan met het geven van eenschriftelijke waarschuwing, tenzij het verbale geweld plaatsvindt binnen eenperiode van twee jaar te rekenen vanaf de datum waarop eerder aan debelanghebbende een schriftelijke waarschuwing in verband met ernstigemisdragingen is gegeven.3. De duur van de maatregel wordt met een maand verdubbeld, indien binnen twaalfmaanden na bekendmaking van een besluit waarbij een maatregel, als bedoeld inhet eerste lid, is opgelegd, sprake is van een zelfde als verwijtbaar aan te merkengedraging.4. Met een besluit als bedoeld in het vorige lid wordt gelijkgesteld het besluit om af tezien van het opleggen van een maatregel op grond van dringende redenen, alsbedoeld in artikel 6, tweede lid.Hoofdstuk5SLOTBEPALINGENArtikel16De inwerkingtredingDeze verordening treedt in werking met ingang van 1 juni 2012.Artikel17CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: de Maatregelenverordening Wet werk enbijstand gemeente Naarden 2012.Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergaderingder gemeente Naarden, gehouden op woensdag 23 mei 2012.de voorzitter,de griffier,ARTIKELGEWIJZE TOELICHTING1ARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGArtikel 1.BegripsomschrijvingDe begrippen die in de verordening worden gebruikt hebben een gelijkluidendebetekenis als de omschrijving in de Wwb. Artikel 2. Het opleggen van een maatregelEerste lidDe Wwb verbindt aan het recht op een bijstandsuitkering de volgende verplichtingen:1. Het tonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in hetbestaan (artikel 18, tweede lid).2. De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9). Deze plicht bestaat uit twee soortenverplichtingen:• de plicht om naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen endeze te aanvaarden;• de plicht om gebruik te maken van een door het college aangebodenvoorziening gericht op ondersteuning bij arbeidsinschakeling.Deze verplichtingen zullen nader moeten worden uitgewerkt in specifiekeverplichtingen die zijn toegesneden op de situatie en mogelijkheden van debijstandsgerechtigde. De re-integratieverordening die elke gemeente moet opstellen,vormt de juridische basis voor opleggen van deze specifieke verplichtingen. Dezeverplichtingen moeten in het besluit tot het verlenen van bijstand wordenneergelegd.3. De informatieplicht (artikel 17, eerste lid). Op een uitkeringsgerechtigde rust deverplichting aan het college op verzoek of onverwijld uit eigen bewegingmededeling te doen van alle feiten en omstandigheden waarvan hem redelijkerwijsduidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijn arbeidsinschakeling ofhet recht op bijstand.4. De medewerkingsplicht (artikel 17, tweede lid). Dit is de plicht vanuitkeringsgerechtigden om desgevraagd het college de medewerking te verlenen dieredelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van de wet. De medewerkingsplicht kanuit allerlei concrete verplichtingen bestaan, zoals:• het toestaan van huisbezoek;• het meewerken aan een psychologisch onderzoek.Artikel 18, tweede lid, noemt een gedraging die in ieder geval een schending van demedewerkingsplicht inhoudt: ‘het zich jegens het college zeer ernstig misdragen’.De Wet SUWI legt ook verplichtingen op aan uitkeringsgerechtigden. Het betreft deverplichting om alle gevraagde gegevens en bewijsstukken aan UWV WERKbedrijf teverstrekken die nodig zijn voor de beslissing door het college (artikel 30c, tweede enderde lid Wet SUWI) en de verplichting om op verzoek of onverwijld uit eigenbeweging alle feiten en omstandigheden mee te delen aan UWV WERKbedrijf, waarvanhem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op het recht opbijstand, het geldend maken van het recht bijstand of de hoogte of de duur van debijstand.Tweede lidIn de maatregelenverordening zijn voor allerlei gedragingen die een schending van eenverplichting betekenen, standaardmaatregelen vastgesteld in de vorm van een vaste(percentuele) verlaging van de bijstandsnorm.In het tweede lid is de hoofdregel neergelegd: het college dient een op te leggenmaatregel af te stemmen op de individuele omstandigheden van de belanghebbende ende mate van verwijtbaarheid. Deze bepaling brengt met zich mee dat het college bij elkeop te leggen maatregel zal moeten nagaan of gelet op de individuele omstandighedenvan de betrokken uitkeringsgerechtigde afwijking van de hoogte en de duur van devoorgeschreven standaardmaatregel geboden is. Afwijking van de standaardmaatregelkan zowel een verzwaring als een matiging betekenen.Dit betekent dat het college bij het beoordelen of een maatregel moet worden opgelegd,en zo ja welke, telkens de volgende drie stappen moet doorlopen:• Stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging.• Stap 2: vaststellen van de verwijtbaarheid.• Stap 3: vaststellen van de omstandigheden van de uitkeringsgerechtigde.De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in het standaardpercentage waarmee debijstand wordt verlaagd. Wat betreft de beoordeling van de mate van verwijtbaarheidwordt verwezen naar de toelichting bij artikel 6.Matiging van de opgelegde maatregel wegens persoonlijke omstandigheden kanbijvoorbeeld in de volgende gevallen aan de orde zijn:• bijzondere financiële omstandigheden van de belanghebbende, zoals bijvoorbeeldhoge woonlasten of andere vaste lasten of uitgaven van bijzondere aard waarvoorgeen financiële tegemoetkoming mogelijk is;• sociale omstandigheden, gezinnen met kinderen bijvoorbeeld;• bij een opeenstapeling van maatregelen: de zwaarte van het geheel van maatregelenis niet evenredig aan de ernst van de gedraging en de mate van verwijtbaarheid. Artikel 3. De berekeningsgrondslagEerste lidIn dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd over debijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de wettelijke norm, inclusiefgemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief vakantietoeslag.Tweede lidOok in de hier genoemde gevallen kan aanleiding bestaan om de bijzondere bijstand ofde langdurigheidstoeslag te verlagen. Artikel 4. Het besluit tot opleggen van een maatregelHet verlagen van de bijstand omdat een maatregel wordt opgelegd, vindt plaats doormiddel van een besluit. Wanneer de maatregel bij een lopende uitkering wordtopgelegd, wordt een besluit tot vaststelling van de algemene bijstand op grond vanartikel 45 Wwb genomen.Wordt een maatregel met terugwerkende kracht opgelegd, dan moet een besluit totherziening van de bijstand worden genomen (artikel 54, derde lid). Tegen beidebesluiten kan door de belanghebbende bezwaar en beroep worden aangetekend.In dit artikel wordt aangegeven wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld.Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en danmet het motiveringsbeginsel. Het motiveringsvereiste houdt onder andere in dat eenbesluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering wordt voorzien. Artikel 5. Horen van belanghebbendeIn dit artikel wordt het horen van de belanghebbende voordat een maatregel wordtopgelegd in beginsel voorgeschreven.Het tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht. De onderdelen a enb. staan ook genoemd in artikel 4:11 van de Algemene wet bestuursrecht. Artikel 6. Afzien van het opleggen van een maatregelEerste lidHet afzien van het opleggen van een maatregel ‘indien elke vorm van verwijtbaarheid’ontbreekt, is geregeld in artikel 18, tweede lid, WWB. Het college kan in beleidsregelsneerleggen hoe het van plan is om te gaan met de beoordeling van de verwijtbaarheid,door bijvoorbeeld aan te geven welke gedragingen in principe altijd verwijtbaar wordengeacht en welke gedragingen in beginsel nooit. Ook kan in beleidsregels wordenvastgelegd in welke gevallen sprake is of kan zijn van verzachtende omstandigheden.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat de gedragingte lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de effectiviteit is hetnodig dat een maatregel spoedig nadat de gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd.Om deze reden wordt onder b. geregeld dat het college geen maatregelen oplegt voorgedragingen die langer dan één jaar geleden hebben plaatsgevonden.Voor gedragingen die een schending van de informatieplicht inhouden en als gevolgwaarvan ten onrechte bijstand is verleend of een te hoog bedrag aan bijstand is verleend,geldt in de verordening een verjaringstermijn van vijf jaar. Met deze termijn wordtaangesloten bij de termijn die in artikel 14e van de Algemene bijstandswet wasopgenomen in verband met het opleggen van een boete wegens niet-nakoming van deinformatieplicht. Een termijn van vijf jaar ligt voor de hand gelet op de ernst van degedraging (fraude) en gelet op het feit dat de gemeente vaak tijd nodig zal hebben om deomvang van de fraude (het benadelingsbedrag) vast te stellen.Tweede lidHierin wordt geregeld dat het college kan afzien van het opleggen van een maatregelindien het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. Wat dringende redenen zijn, isafhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden vastgelegd.Derde lidHet doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het opleggen vaneen maatregel wegens dringende redenen is van belang in verband met eventuelerecidive. Artikel 7. Ingangsdatum en tijdvakEerste lidHet opleggen van een maatregel vindt plaats door het verlagen van de uitkering.Verlaging van de uitkering kan in beginsel op twee manieren:1. met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de uitkering; of2. door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de eerstvolgende maand(en).Het verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is degemakkelijkste methode. Gemeenten hoeven in dat geval niet over te gaan totherziening van de bijstand en het te veel betaalde bedrag aan bijstand terug te vorderen.Om die reden is in dit lid vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd met ingang vande eerstvolgende kalendermaand, waarbij wordt uitgegaan van de voor die maandgeldende bijstandsnorm.Tweede lidWanneer een uitkeringsbedrag nog niet (volledig) aan de bijstandsgerechtigde isuitbetaald, kan het praktisch zijn om de verlaging van de uitkering te verrekenen met hetbedrag dat nog moet worden uitbetaald. In dat geval moet de bijstand wel wordenherzien en teruggevorderd.Bijstand aan zelfstandigen wordt in het boekjaar als renteloze lening verstrekt en naafloop van het betreffende boekjaar wordt de bijstand over dat boekjaar definitiefvastgesteld. Dat maakt het mogelijk om een maatregel met terugwerkende kracht toe tepassen bij de definitieve vaststelling van de bijstand.Derde lidDit lid regelt dat een maatregel voor bepaalde tijd wordt opgelegd, en voor de duur vaneen kalendermaand. Door een maatregel voor een bepaalde periode op te leggen, weetde uitkeringsgerechtigde die met een maatregel wordt geconfronteerd waar hij aan toeis. Het college kan na afloop van de periode waarvoor de maatregel is getroffenopnieuw een maatregel opleggen. Hiervoor is dan wel weer een apart besluit nodig.Wordt een maatregel voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal hetcollege de maatregel aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dit is geregeld inartikel 18, derde lid Wwb.Gemeenten mogen zelf bepalen wanneer die herbeoordeling plaatsvindt, als dat maargebeurt binnen drie maanden nadat het besluit is genomen. Bij zo’n herbeoordelinghoeft niet opnieuw een besluit te worden genomen, waarbij alle relevante feiten enomstandigheden opnieuw tegen het licht worden gehouden. Een marginale beoordelingvolstaat: het college moet beoordelen of het redelijk is dat de opgelegde maatregelwordt gecontinueerd. Daarbij kan worden gekeken naar de omstandigheden waarinbetrokkene verkeert, maar bijvoorbeeld ook of de betreffende persoon nu wel aan zijnverplichtingen voldoet.Vierde lidEr zijn met enige regelmaat klanten waarbij de uitkering wordt beëindigd terwijl er ooknog een lopende maatregel op de uitkering is. De klant kan in principe direct een nieuweaanvraag op bijstand doen. De mogelijkheid tot het opnieuw opleggen van de maatregelblijft hiermee mogelijk. Artikel 8. Samenloop van gedragingenDe regeling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op verschillendegedragingen van een bijstandsgerechtigde die (min of meer) gelijktijdig plaatsvinden.De regeling geldt dus niet voor een bepaalde gedraging die verschillende schendingenvan verplichtingen met zich meebrengt.Indien sprake is van schending van meerdere verplichtingen door één gedraging, dandient voor het toepassen van de maatregel te worden uitgegaan van de gedraging waaropde zwaarste maatregel van toepassing is.Tweede lidDeze alternatieve bepaling is overgenomen uit het Maatregelbesluit UWV. Daaraan is inlid 2 toegevoegd dat bij samenloop van maatregelwaardige gedragingen voor iedereverwijtbare gedraging afzonderlijk een maatregel wordt opgelegd. Bij het uitgangspuntdat voor iedere gedraging afzonderlijk een maatregel wordt bepaald moet uiteraard hetproportionaliteitsbeginsel in acht worden genomen. Het cumulatieve effect van deopgelegde maatregelen kan immers tot een te zware belasting voor belanghebbendeleiden. Dit kan aanleiding zijn om de maatregel over meerdere maanden op te leggen ofte matigen. Artikel 9. Indeling in categorieënDe gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerkingverlenen aan het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid, worden in viercategorieën onderscheiden. Hierbij is de ernst van de gedraging het onderscheidendcriterium. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging concreteregevolgen heeft voor het niet verkrijgen van betaalde arbeid.De eerste categorie, onderdeel a, betreft de formele verplichting om zich alswerkzoekende in te schrijven bij UWV WERKbedrijf en ingeschreven te doen blijven.Onderdeel b is van toepassing van jongeren onder de 27 jaar die zich vier weken voorde bijstandsaanvraag dienen te melden bij het UWV, waarna er een zoekperiode naarwerk of onderwijs volgt.De tweede categorie betreft de verplichting tot een actieve opstelling op dearbeidsmarkt, bijvoorbeeld de eigen verantwoordelijkheid van de belanghebbende omvoldoende te solliciteren. In het geval van jongeren is het ook mogelijk om onderwijs tegaan volgen.Onderdeel e refereert naar de mogelijkheid van het college om een tegenprestatie op teleggen aan de belanghebbende.In de derde categorie gaat het om gedragingen die direct een aanleiding vormen tot eenberoep op bijstand of het zonder noodzaak langer voortduren daarvan. Het gaat hier omhet stellen van niet verantwoorde beperkingen ten aanzien van de aanvaardbare arbeiden om gedragingen die de kansen op arbeidsinschakeling verminderen. Voorbeelden vandeze categorie zijn negatieve gedragingen bij sollicitaties en onvoldoende meewerkenaan het opgesteld trajectplan waaronder ook sociale activering verplicht kan wordengesteld.De vierde categorie betreft het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid. Artikel 10. De hoogte en duur van de maatregelEerste lidDeze bepaling bevat de standaardmaatregelen voor de vier categorieën van gedragingendie verband houden met het geen of onvoldoende medewerking verlenen aan hetverkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid.Tweede lidIndien binnen één jaar na een eerste verwijtbare gedraging sprake is van een herhalingvan de verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukkinggebracht in een verdubbeling van de duur van de maatregel. Met eerste verwijtbaregedraging wordt de eerste gedraging verstaan die aanleiding is geweest tot eenmaatregel, ook indien de maatregel wegens dringende redenen niet is geëffectueerd.Voor het bepalen van de aanvang van de termijn van 12 maanden, geldt het tijdstipwaarop het besluit waarmee de maatregel is opgelegd, bekend is gemaakt.Op basis van deze bepaling kan een recidivemaatregel slechts één keer wordentoegepast. Indien belanghebbende na een tweede verwijtbare gedraging wederomhetzelfde verwijtbaar gedrag vertoont, zal de hoogte en de duur van de maatregelindividueel moeten worden vastgesteld, waarbij gekeken zal moeten worden naar deernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandighedenvan de betrokkene. HOOFDSTUK 3. Niet nakomen van de inlichtingenplichtIn dit hoofdstuk worden twee vormen van het niet nakomen van de informatieplichtonderscheiden:1. Artikel 11: het niet tijdig verstrekken van inlichtingen aan de gemeente. In dezesituatie is artikel 54 Wwb van toepassing. Het college kan in dat geval het recht opbijstand opschorten en belanghebbende in de gelegenheid stellen binnen een doorhem te stellen termijn het verzuim te herstellen.2. Artikel 12: het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen aan degemeente, waardoor er ten onrechte een uitkering is verstrekt of een te hoog bedragaan bijstand is verstrekt. In deze situatie heeft de uitkeringsgerechtigde niet voldaanaan de inlichtingenplicht van artikel 17 Wwb. Het opzettelijk verzwijgen vanrelevante informatie tegenover de gemeente, met het oogmerk een (hogere)uitkering te krijgen (fraude) vormt een schending van de informatieplicht vanartikel 17 Wwb.Het kan ook voorkomen dat bepaalde gevraagde gegevens niet aan de gemeente wordenverstrekt. In dat geval kan het college de rechtmatigheid van de uitkering nietvaststellen. De bijstand moet dan worden geweigerd (in de situatie dat een uitkeringwordt aangevraagd) of het besluit tot toekenning van de bijstand moet wordeningetrokken (bij een lopende uitkering). Het opleggen van een maatregel is dus bij hetniet-verstrekken van gegevens die noodzakelijk zijn voor het vaststellen van derechtmatigheid van de uitkering niet aan de orde. Artikel 11. Te laat verstrekken van gegevensEerste lidIndien een klant de voor de verlening van de bijstand van belang zijnde gegevens ofgevorderde bewijsstukken niet op tijd verstrekt, kan het college het recht op bijstandopschorten (artikel 54, eerste lid, Wwb). Het college geeft de klant vervolgens eentermijn waarbinnen hij zijn verzuim kan herstellen (de hersteltermijn).Wordt de gevraagde informatie niet binnen de gestelde termijn aan de gemeenteverstrekt, dan kan het college bijstand stopzetten (het intrekken van het besluit tottoekenning van de bijstand). Worden de gevraagde gegevens wél binnen dehersteltermijn verstrekt, dan wordt de bijstand, al dan niet herzien, voortgezet, maarwordt tevens een maatregel opgelegd. Dit lid regelt de hoogte van de maatregel.Derde lidEen schriftelijke waarschuwing is geen maatregel. Dit wil zeggen dat bij herhaling vande gedraging in principe een maatregel wordt opgelegd zonder toepassing van derecidivemaatregel. Artikel 12. Verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen met gevolgen voorde bijstandEerste lidIn artikel 17, eerste lid, Wwb is bepaald dat belanghebbende op verzoek of onverwijlduit eigen beweging mededeling doet van alle feiten en omstandigheden waarvan hemredelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijnarbeidsinschakeling of het recht op bijstand. Het college zal moeten vaststellen wat hetonder ‘onverwijld’ verstaat.De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de hoogte van het benadelingsbedrag.Dat is het door de gemeente te veel betaalde bedrag aan bijstand.Tweede lidDe maatregel wegens het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplichtbedoeld in artikel 17 van de Wwb wordt afhankelijk gesteld van de hoogte van hetbedrag aan bijstand dat als gevolg van de schending van die verplichting ten onrechte ofte veel aan de belanghebbende is betaald.De maatregel wordt toegepast op de toekomstige bijstandsuitkering van debelanghebbende.Derde lid; De relatie met de strafrechtelijke sanctieOnder het huidige boeteregime bestaat de verplichting voor gemeenten om procesverbaalop te maken en aangifte te doen bij het Openbaar Ministerie indien er sprake isvan fraude en het benadelingsbedrag hoger is dan € 10.000,- (de aangifterichtlijn socialezekerheid). Het is de bedoeling dat deze taakverdeling tussen gemeenten en het OMblijft bestaan, ook al kent de Wwb de bestuurlijke boete niet en zullen gemeenten bijfraude (in casu het niet nakomen van de inlichtingenplicht) een maatregel moetenopleggen.Het doen van aangifte wegens fraude sluit overigens het opleggen van een maatregelniet uit. Beide sancties kunnen samen gaan.Uitgangspunt is dat het OM bij de straftoemeting rekening houdt met de maatregel die isopgelegd door het bestuursorgaan. Dit is het principe van ‘anrechnung’. Anderzijds ligthet niet voor de hand om over te gaan tot het opleggen van een maatregel, als het OMinmiddels een sanctie heeft opgelegd. Het ‘una via’ beginsel (geen samenloop vansancties op dezelfde onrechtmatige gedraging dan bij beslissing van één enkeleoverheidsorgaan) kan zich daar tegen verzetten. De centrale raad voor beroep heeft zichin het (recente) verleden geregeld uitgesproken tegen ‘dubbele bestraffing’. Artikel 13. Verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen zonder gevolgenvoor de bijstandEerste lidIn dit artikel wordt de zogeheten ‘nulfraude’ geregeld: het verstrekken van onjuiste ofonvolledige inlichtingen, zonder dat deze gedraging gevolgen heeft voor de hoogte vande bijstand. Voorbeelden van nulfraude zijn het niet opgeven van eenvermogensbestanddeel onder de vermogensgrens of het niet melden vanvrijwilligerswerk.Tweede lidDe bevoegdheid tot het geven van een waarschuwing bij het niet of niet behoorlijknakomen van de inlichtingenplicht is gelijk aan de bevoegdheid tot het geven van eenwaarschuwing bij het te laat verstrekken van informatie. Artikel 14. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidDe verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor devoorziening in het bestaan, geldt al voordat een bijstandsuitkering wordt aangevraagd.Dit betekent dat wanneer iemand in de periode voorafgaand aan de bijstandaanvraag eentekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft getoond, waardoor hij niet langerbeschikt over de middelen om in de kosten van het bestaan te voorzien en als gevolgdaarvan een bijstandsuitkering aanvraagt, de gemeente bij de toekenning van de bijstandhiermee rekening kan houden door het opleggen van een maatregel.Een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan uit allerlei gedragingen blijken,zoals:• een onverantwoorde besteding van vermogen;• geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening;• het niet nakomen van de verplichting tot instellen alimentatievordering.Tweede lidIn het tweede lid wordt aangegeven dat tot tekortschietend besef vanverantwoordelijkheid tevens wordt gerekend het voorafgaand aan de aanvraag en dooreigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid dan wel het tijdens debijstand door eigen toedoen niet behouden van deeltijdarbeid.Volgens vaste jurisprudentie kan het door eigen toedoen niet behouden van algemeengeaccepteerde arbeid namelijk niet worden teruggevoerd op artikel 9 van dezeverordening, maar op artikel 14, omdat deze gedraging valt onder het begriptekortschietend besef van verantwoordelijkheid (artikel 18 Wwb), zie onder meer LJNBN9720, CRvB 06.10.2010.Derde lidIn het derde lid wordt een relatie gelegd tussen de hoogte van de maatregel en hetbenadelingsbedrag. Het benadelingsbedrag is in dit geval de omvang van het vermogenof de voorziening waarmee de betrokkene gedurende kortere of langere tijd buiten debijstand zou zijn gebleven.Vijfde lidEr is een recidivebepaling opgenomen.Zevende lidIn lid 7 is vastgelegd dat de bijzondere bijstand en de langdurigheidstoeslag wordengeweigerd bij tekortschietend besef van verantwoordelijkheid. Vaststaan moet dan weldat er een causaal verband tussen beroep op deze voorzieningen is en de gedraging dieuiting geeft aan tekortschietend verantwoordelijkheidsbesef. Dat kan bijv. het geval zijnbij het onverantwoord interen van een groot vermogen.Achtste lidIn het geval dat iemand vlak voor de bijstandsaanvraag veel geld heeft uitgegeven datniet noodzakelijk was, is het met deze bepaling mogelijk om te voorzien in bijstand inde vorm van een lening. Dit houdt in dat iemand niet zonder geld hoeft te zitten maaraan de andere kant ook dat de gemeente niet ‘zomaar’ bijstand verstrekt. De klant wordthiermee ook verantwoordelijk gehouden voor het eigen gedrag. Artikel 15. Zeer ernstige misdragingenOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressieworden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van gedrag datin het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel kan wordenbeschouwd.Gemeenten kunnen alleen een maatregel opleggen indien er een verband bestaat tussende ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen voor de gemeente bij hetvaststellen van het recht op een uitkering. Vandaar dat in dit artikel wordt bepaald datde zeer ernstige misdragingen moeten hebben plaatsgevonden onder omstandighedendie rechtstreeks verband houden met de uitvoering van Wwb.In artikel 18, tweede lid, van de WWB, wordt gesproken over ‘het zich jegens hetcollege zeer ernstig misdragen’. Dit betekent dat alleen (zeer) agressief gedragtegenover leden van het college en hun ambtenaren aanleiding zijn voor het opleggenvan een maatregel. Er kan dus geen maatregel worden opgelegd als een klant zichagressief heeft gedragen tegenover een medewerker van een andere organisatie diebelast is met de uitvoering van de Wwb, bijvoorbeeld UWV WERKbedrijf of reintegratiebedrijf.Bij het vaststellen van de maatregel in de situatie dat een uitkeringsgerechtigde zichernstig heeft misdragen, zal gekeken moeten worden naar de ernst van de gedraging, demate van verwijtbaarheid en de persoonlijke omstandigheden van de betrokkene.Wat betreft het vaststellen van de ernst van de gedraging, kunnen de volgende vormenvan agressief gedrag in een oplopende reeks (steeds ernstiger) worden onderscheiden:a. verbaal geweld (schelden);b. discriminatie;c. intimidatie (uitoefenen van psychische druk);d. zaakgericht fysiek geweld (vernielingen);e. mensgericht fysiek geweld;f. combinatie van agressievormen.Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging zal gekeken moeten wordennaar de omstandigheden waaronder de misdraging heeft plaatsgehad.In dit verband is het relevant een onderscheid te maken tussen instrumenteel geweld enfrustratiegeweld. Van instrumenteel geweld is sprake als iemand het toepassen vangeweld bewust gebruikt om een bepaald doel te bereiken (bijvoorbeeld het verkrijgenvan een uitkering). Agressie die ontstaat door onmacht, ontevredenheid, onduidelijkheiden dergelijke kan worden aangeduid met frustratieagressie. Het zal duidelijk zijn dat demate van verwijtbaarheid bij instrumenteel geweld in beginsel groter is dan bijfrustratiegeweld.Het opleggen van een maatregel staat geheel los van het doen van aangifte bij de politie.Het college legt een maatregel op, terwijl de functionaris tegen wie de agressie zichrichtte aangifte kan doen bij de politie.Het is aan te bevelen dat een sociale dienst over een agressieprotocol beschikt waarin isaangegeven hoe wordt omgegaan met lastige en agressieve klanten. In zo’nagressieprotocol kan een relatie worden gelegd met het maatregelenbeleid ten aanzienvan agressieve klanten, in de vorm van beleidsregels.De sociale dienst kan bij de bescherming tegen agressie zich ook baseren op deArbeidsomstandighedenwet (ARBO). In de ARBO is expliciet geregeld dat werkgevershun medewerkers moeten beschermen tegen agressie.In lid 2 is vastgelegd dat evenals bij andere vormen van verwijtbaar gedrag soms eenwaarschuwing op zijn plaats kan zijn en gegeven kan worden.In de leden 3 en 4 komt evenals bij andere gedragingen tot uitdrukking dat recidive eenreden kan zijn de maatregelduur te verlengen. Artikel 16 en 17Geen toelichtingToelichting1ALGEMENE TOELICHTINGDe MaatregelenverordeningDe Wwb kent slechts één soort sanctie: het verlagen van de uitkering. Gemeentenmoeten zelf hun sanctiebeleid vormgeven. Verlaging van de uitkering moetplaatsvinden overeenkomstig een door de gemeenteraad vast te stellen verordening. Ditis de maatregelenverordening. In deze verordening is ook het sanctiebeleid van de Bbz(Bijstandsbesluit zelfstandigen 2004) vastgelegd omwille van eenduidigheid entransparantie zodat er geen aparte maatregelenverordening Bbz moet wordenvastgesteld.Artikel 8, eerste lid, onderdeel b, Wwb bevat de opdracht aan de gemeenteraad om eenmaatregelenbeleid in een verordening vast te leggen. De wettelijke grondslag voormaatregelen is artikel 18 Wwb.In het eerste lid van artikel 18 wordt gesproken over het afstemmen van de bijstand ende daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden, mogelijkheden enmiddelen van de belanghebbende. In deze bepaling wordt benadrukt dat het vaststellenvan de hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden verplichtingen voor deuitkeringsgerechtigden maatwerk is, waarbij recht wordt gedaan aan de individuelesituatie en de persoonlijke omstandigheden van uitkeringsgerechtigden.In tweede lid wordt een directe koppeling gelegd tussen de rechten en verplichtingenvan uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de plichtzich in te zetten om weer onafhankelijk van de uitkering te worden. Dit betekent dat devaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijkeuitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de belanghebbende, maar ook van demate waarin de opgelegde verplichtingen worden nagekomen. Wanneer het college tothet oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn verplichtingen niet of in onvoldoendemate nakomt, wordt de uitkering verlaagd. Er is dus geen sprake van een bevoegdheid,maar van een verplichting. Alleen wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt,ziet het college af van zo’n verlaging.De term ‘maatregel’Het verlagen van de bijstand op grond van het feit dat de belanghebbende zijnverplichtingen niet of in onvoldoende mate is nagekomen, wordt in de terminologie vande Wwb aangeduid als het afstemmen van de uitkering op de mate waarin debelanghebbende de opgelegde verplichtingen nakomt. Met het begrip ‘afstemmen’wordt het uitgangspunt van de Wwb benadrukt dat rechten en plichten één kant vandezelfde medaille vormen.Door die afstemming aan te duiden als een maatregel wordt niet alleen aangesloten bijhet spraakgebruik dat sinds de Wet Boeten en Maatregelen gangbaar is, maar wordt ookhet corrigerende karakter ervan benadrukt. Het opleggen van een maatregel is echtergéén punitieve sanctie, waarbij het leedtoevoegend karakter voorop staat, maar vormteen reparatoire sanctie (ook wel herstelsanctie genoemd), gericht op het (weer) inovereenstemming brengen van de hoogte van de bijstand met de mate waarin debijstandsgerechtigde de aan de uitkering verbonden verplichtingen nakomt.De relatie met de re-integratieverordeningGemeenten moeten ook een re-integratieverordening vaststellen. In deze verordeninglegt de gemeenteraad vast hoe de gemeente klanten bij de arbeidsinschakelingondersteunt en hoe de gemeente omgaat met het aanbieden van voorzieningen gerichtop arbeidsinschakeling. Indien een klant de verplichtingen niet nakomt, leidt dit inbeginsel tot een maatregel, waarvoor de basis is gelegd in de maatregelenverordening.